[SF] Strawberry Milk
posted on 25 Feb 2009 04:56 by borimaxii in MilkProjectStrawberry Milk
Milk Project No.2
Kibum x Donghae Ft. KyuMin
By borin
ขวดที่สอง =- นมรสสตรอเบอร์รึ่
“พี่ก็ชอบ…”
“… ชอบทงเฮ”
แก้มนวลขาวใสของทงเฮในตอนนี้กำลังขึ้นสีระเรื่อ จนสีขาวจัดนั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อนๆ ก่อนที่มันจะค่อยๆเข้มจัดขึ้นเมื่อดวงตาใสใสของคนตัวเล็กตวัดมาบรรจบเช้ากับสายตาคมกริบของคิบอมที่กำลังจ้องมองคนน่ารักอย่างไม่วางตานั้นพอดิบพอดี
นิ้วยาวๆยังคงประคองหนังสือสองสามเล่มที่ถือติดมือมาด้วยนั้นเอาไว้ ไม่ยอมวางลงไปบนโต๊ะเสียที ทั้งๆที่หลังจากฮยอคแจลุกออกไปแล้ว บนโต๊ะนั้นก็ไม่มีของอะไรวางอยู่ และที่นั่งฝั่งตรงข้ามนั้นก็ว่างเสียด้วยสิ … ทำไมถึงยังนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกันอยู่ได้
“ร้อนหรอ”
“ฮะ?”
“ก็พี่เห็นทงเฮหน้าแดงนี่”
คิบอมพูดต่อ พร้อมกับหัวเราะเบาๆ ก็แค่อยากจะทำลายบรรยากาศชวนน่าอึดอัดนี่เท่านั้นล่ะ อากาศแบบนี้เรียกร้อนที่ไหนกันเล่า
“อ่า ไม่รู้สิฮะ”
คนตัวเล็กก้มหน้าพลางทำเป็นเปิดชีทปึกบางๆที่วางอยู่ใกล้ๆมือไปมา นิ้วเรียวกรีดเปิดพลิกหน้าย้อนกลับอีกครั้งพลางทอดสายตาลงไปอ่าน ทำไมตรงหัวกระดาษถึงเขียนตัวKH เอาไว้นะ ก็ชื่อพี่คิบอมมันต้องเป็นKB ไม่ใช่หรือไง
“แล้วทงเฮคิดว่ายังไง”
“…ที่พี่ชอบทงเฮน่ะ”
รุ่นพี่หน้าหล่อเอ่ยถามทงเฮ ก่อนที่จะเอ่ยอธิบายเพิ่มอีกประโยคเมื่ออีกคนส่งสายตางงงวยอย่างเต็มพิกัดมาให้
“เอ่อ คือว่า”
สมองเร่งการประมวลผล ทงเฮพยายามคิดหาคำตอบจนหัวแทบจะระเบิด แล้วยังจะหัวใจที่เต้นแรงและเร็วในขณะที่รอบๆตัวมีแต่ความเงียบ สายตาคมที่จ้องมองมาทำให้ทงเฮทำอะไรไม่ถูก มือเล็กๆกำเข้าหากันแน่น ใบหน้าที่แดงระเรื่อก้มลงมองตักของตัวเองเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตาคู่คมนั้น … กันไว้ดีกว่าแก้ ทงเฮยังไม่อยากหัวใจวายตายเพราะมันเต้นแรงเกินไปหรอกนะ
สมคำร่ำลือของใครต่อใครจริงๆ ที่ว่า ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้สบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่นั้น ต้องเป็นอันอ่อนระทวยทุกครั้งไป …
คิบอมจ้องมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างไม่วางตา ท่าทางน่ารักๆที่คิบอมขอคิดเข้าข้างตัวเองว่านั่นคืออาการเขินของทงเฮ ทำให้รุ่นน้องคนสวยดูน่ามองมากกว่าปกติขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว ใบหน้าแดงระเรื่อที่กำลั
ก้มลงจนแทบมิดขอบโต๊ะกับริมฝีปากแดงๆที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยราวกับกำลังใช้ความคิดหนัก มือเล็กๆนั้นกำแน่นจนมันซีดขาว
เหมือนเด็กเลยแฮะ …
“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนก็ได้ พี่ไม่เร่งทงเฮหรอก”
“ว่าแต่ว่า สอบอิงค์เมื่อไหร่นะ”
“พรุ่งนี้ฮะ”
ใบหน้าหวานค่อยๆเงยขึ้นจากอาการก้ม ก่อนที่จะมองไปยังคิบอมที่กำลังส่งยิ้มกว้างมาให้
“ถ้าอย่างนั้นก็สู้ๆนะ พี่เป็นกำลังใจให้”
คิบอมลุกขึ้นยืน พลางวางมือลงบนกลุ่มผมนุ่มๆของทงเฮเบาๆแล้วขยี้มันไปมาพอให้เสียทรง ก่อนจะยื่นขวดนมสีชมพูที่ถือติดมือมาด้วยมาให้ทงเฮที่รับไปถืออย่างงงๆ
“ก็เห็นบ่นว่าอยากกินนม”
“แต่วันนี้กินนมสตรอเบอร์รี่ไปก่อนแล้วกันนะ พี่ว่ามันเข้ากับคนน่ารักๆ”
คิบอมยิ้มกว้างอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆเดินห่างออกไป
ความเย็นของเจ้าขวดนมสีชมพูในมือยังคงไม่จางหายไป บ่งบอกว่ามันคงเพิ่งจะหยิบออกมาจากตู้แช่ได้ไม่นานเท่าไหร่ ทงเฮจ้องมองของเหลวสีชมพูอ่อนๆภายในขวดนั้นแล้วเผลอยิ้มออกมาบางๆโดยไม่รู้ตัว
เย็นเฉียบ หอมหวาน …
M I l K =- ★
หนึ่งคนตัวสูง กับอีกหนึ่งคนตัวเล็กที่นั่งรออีกหนึ่งเพื่อนสนิทที่อาสาจะไปเอาของที่หอมาให้ นานสองนานแล้ว ก็ยังไม่เห็นร่างสูงๆของไอ้เจ้าหนุ่มฮอทประจำมหาวิทยาลัยแม้แต่เงา ดวงตากลมๆของอีซองมินที่เบิกโตอยู่เสมอในตอนนี้เริ่มปรือลงเนื่องด้วยอากาศที่แสนน่านอนของลานหน้าตึกประจำภาควิชา ภาพคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันจวนจะหลับมิหลับแหล่เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคยูฮยอนได้เป็นอย่างดี ร่างสูงส่งเสียงหัวเราะเบาๆอย่างกลั้นไม่อยู่ บางเบา หากแต่ดังชัดเจนอย่างเหลือเชื่อในบริเวณที่สงบเงียบเช่นนี้
“หัวเราะอะไรน่ะ โจคยูฮยอน”
ซองมินที่นอนฟุบลงไปกับพื้นโต๊ะตรงหน้าเมื่อครู่ยืดตัวขึ้นนั่งตรงๆอีกครั้ง พร้อมกับส่งสายตาดุๆไปให้คนตรงหน้า
“ขำกระต่ายง่วงนอนน่ะสิ ตลกเป็นบ้า”
เสียงทุ้มเอ่ยตอบกลับทั้งๆที่ยังไม่เลิกหัวเราะ
คยูฮยอนขำซองมินง่วงนอนก็คงจะจริง แต่ที่จริงแล้ว คยูฮยอนหัวเราะไปกับความน่ารักของคนตรงหน้านี่ต่างหาก ดวงตากลมๆรีเล็กลง ใบหน้าหวานๆที่แสนจะน่ารักงองุ้มคล้ายคนอารมณ์เสีย กลุ่มผมสีเข้มยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงเนื่องจากการนอนลงไปบนท่อนแขนของตัวเองเมื่อครู่ … น่ารักจริงๆเหอะ ซองมิน
“ง่วงมากเลยหรอ”
คยูฮยอนเอ่ยถามเสียงทุ้มพร้อมกับหยุดหัวเราะเมื่อเห็นใบหน้าเคืองๆของซองมิน
“อือ ง่วงที่สุดเลย”
“งั้นนอนนี่”
ร่างสูงโปร่งเดินอ้อมโต๊ะตัวใหญ่ที่ขวางกั้นระหว่างทั้งสองคนไว้นั้นไปหย่อนตัวนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆคนตัวเล็ก แล้วตบลงที่ตักกว้างเบาๆสองสามครั้ง
“นอนลงไปเถอะน่า เดี๋ยวไอ้คิบอมมาแล้วจะปลุก”
คยูฮยอนเอ่ยย้ำอีกครั้งเมื่อซองมินทำท่าลังเล ไม่ยอมนอนลงเสียที
ศีรษะกลมๆของซองมินค่อยๆเอนลงไปบนตักกว้างๆของคยูฮยอน ร่างเล็กตะแคงตัวนอนไปบนเก้าอี้ตัวยาว พลางขยับไปมาอีกสองสามครั้งให้อยู่ในท่าทางที่สบายที่สุด คยูฮยอนลอบมองใบหน้าน่ารักๆของซองมินในยามหลับ เปลือกตาบางๆปิดสนิทลงปิดกั้นแสงสว่างจ้าของธรรมชาติรอบตัว นิ้วเรียวยาวของร่างสูงค่อยๆไล้ลงไปตามแนวโครงหน้า แก้มใสใส ก่อนจะหยุดค้างที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนๆนั้น
ซองมินหลับลงไปได้ซักพักใหญ่ๆแล้ว เมื่อคิบอมกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาใกล้แล้วหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ว่างอยู่พลางหอบหายใจแรงๆ
“หายหัวไปไหนมาวะ นานเชี่ย”
“ไปหลอกเด็กอีกรึไง”
คยูฮยอนส่งเสียงถามเพื่อนรักตั้งแต่ที่คิบอมยังเดินเข้ามาไม่ถึงด้วยซ้ำไป ก่อนจะเอ่ยแซวเมื่อเห็นว่าคนที่เพิ่งนั่งลงไม่ยอมเอ่ยตอบ
“…”
“เฮ้ย ไม่ตอบงี้ ใช่ชัวร์”
“ยุ่งน่ามึง สนใจเรื่องของตัวเองไปเถอะ”
เสียงทุ้มเอ่ยปัด ก่อนจะพูดย้อนเจ้าเพื่อนปากดีพลางมองเหล่ๆไปทางซองมินที่กำลังหลับสบาย
“เชี่ย แล้วไหนชีทกู”
มือใหญ่แบยื่นออกมาตรงหน้า พร้อมกับเอ่ยถาม
“กูหาไม่เจอว่ะ”
“มึงกลับไปหาที่ห้องเองแล้วกัน”
“เออๆ”
“ซองมินๆ ตื่นได้แล้ว ไอ้คิบอมมันมาแล้ว”
ไหล่แคบสั่นไหวไปตามแรงเขย่าของคยูฮยอน สองสามครั้ง ก่อนที่ซองมินจะค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วยันตัวขึ้นนั่ง
“อ้าว คิบอมมาแล้วหรอ”
“แล้วนมสตรอเบอร์รี่ที่ฝากซื้อล่ะ”
ซองมินเอ่ยถามเพื่อนสนิททั้งๆที่ยังคงขยี้ตาแรงๆ
“ที่ร้านมันหมดน่ะ”
“อ้าวหรอ อืมๆ ไม่เป็นไร”
ทงเฮจะรู้มั้ยนะ ว่าKH คือ คยูฮยอน และที่นมสตรอเบอร์รี่ขวดนั้นยังคงเย็นเฉียบก็เพราะคิบอมเพิ่งจะซื้อมันมาตามคำสั่งของซองมิน ...
M I l K =- ★
ช่วงเวลาของการสอบมิดเทอมในวิชาที่ทงเฮแสนจะโปรดปราน(?)อย่างภาษาอังกฤษได้ผ่านพ้นไปแล้ว และอีทงเฮที่ใช้เวลาเกือบทั้งคืนไปกับการทบทวนบทเรียนและอ่านข้อสอบที่คิบอมให้มาก็ต้องเดินโซเซอย่างไร้เรี่ยวแรงออกจากห้องสอบเมื่อเวลาในการทำข้อสอบหมดลง พร้อมๆกับเพื่อนร่วมรุ่นที่ลงเรียนวิชาตัวเดียวกัน ภาพตรงหน้าช่างดูวุ่นวายและมึนงงสำหรับคนนอนไม่พออย่างทงเฮ ร่างเล็กค่อยๆหย่อนตัวนั่งลงบนม้านั่งตัวยาวที่ตั้งอยู่ริมระเบียงทางเดิน พลางปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งนั้นลงเพื่อพักสายตา
สายลมเย็นๆตรงระเบียงทางเดินที่เปิดโล่ง บวกกับเสียงพูดคุยที่ค่อยๆเงียบลงจนกลายเป็นเงียบสนิทในที่สุดทำให้ทงเฮเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
“ทงเฮๆ”
เสียงเรียกเบาๆพร้อมแรงเขย่าที่แขนเรียวนั้นทำให้ทงเฮค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นในที่สุด
“พี่คิบอม?”
“ทำไมมาหลับอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ”
คิบอมนั่งลงข้างๆทงเฮพลางเอ่ยถาม
“เพลียๆน่ะฮะ แล้วพี่มาทำอะไรแถวนี้ ปีสองเรียนตึกนู้นไม่ใช่หรอฮะ”
ใบหน้าหวานขาวซีด ริมฝีปากที่เคยแดงสดในตอนนี้ซีดขาวจนแทบจะกลายเป็นสีขาว ทงเฮฝืนยิ้มพลางเอ่ยถามกลับ
“บังเอิญผ่านมาน่ะ”
“แล้วนี่สอบเสร็จแล้วใช่มั้ย”
“ทำได้รึเปล่า”
คิบอมถามต่อหลังจากที่ทงเฮผลักหน้าตอบรับเบาๆ
“ก็พอได้ฮะ”
คิบอมไม่ได้ตอบอะไรอีก เพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นแล้วค่อยๆเดินห่างออกไป
“พี่คิบอม”
คิบอมหันกลับมาตามเสียงเรียกแผ่วเบานั้น ก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
“พี่ช่วยเดินไปส่งผมที่หอได้มั้ยฮะ”
ด้วยอาการเหนื่อยล้าของร่างกายที่ไม่ได้รับการพักผ่อนอย่างเพียงพอ หรือเพราะทงเฮกำลังมึนงงก็ไม่อาจรู้ได้ ที่ทำให้ทงเฮเอ่ยอ้อนวอนรุ่นพี่สุดหล่อคนนี้ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแบบนี้
“ได้สิ”
คิบอมยิ้มกว้าง พลางยื่นมือออกไปตรงหน้าทงเฮที่วางมือเล็กลงไปบนนั้น แล้วขยับตัวลุกขึ้น
จังหวะการก้าวเดินที่ดูจะค่อยๆช้าลงไปเรื่อยๆจนคิบอมสังเกตได้ บวกกับใบหน้าซีดเซียวนั้นทำให้คิบอมอดที่จะเป็นห่วงคนตัวเล็กที่เดินเคียงกันอยู่นี้ไม่ได้ แขนยาวค่อยๆโอบรอบเอวเล็กของทงเฮ แล้วรั้งให้เข้ามาใกล้ๆเพื่อจะได้พยุงร่างกายที่อ่อนล้าของทงเฮ ให้เดินต่อไปได้อย่างปกติ
“ไหวมั้ยเนี่ยเรา”
คิบอมกระชับวงแขนเพื่อพยุงทงเฮให้สะดวกขึ้นพลางเอ่ยถาม
“พี่คิบอมจะอุ้มผมไปส่งมั้ยล่ะฮะ”
คิบอมแทบอยากจะช้อนร่างกายอันไร้เรี่ยวแรงของทงเฮขึ้นมาอุ้มเสียเดี๋ยวนี้ ถ้าหากว่าคนตัวเล็กไม่ส่งเสียงหัวเราะดังๆออกมาเสียก่อนแบบนี้
ผีสาวน้อยขี้อ้อนกำลังเข้าสิงอีทงเฮหรือไงเนี่ย … น่ารักเป็นบ้าเลยเหอะ
M I l K =- ★
คิบอมเดินมาส่งทงเฮถึงห้องโดยที่ยังไม่ได้ช้อนคนตัวเล็กขี้อ้อนนั่นขึ้นมาอุ้มเสียก่อนในที่สุด ก่อนจะโยนเจ้าเด็กน่ารักให้ลงไปนอนบนเตียงก่อนจะห่มผ้าให้เสร็จสรรพ คิบอมมองไปรอบๆห้องอย่างนึกสงสัยก่อนจะสรุปได้ในที่สุดว่าในตอนนี้มีเพียงแค่คิบอมกับทงเฮในห้อง
“ไอ้ฮยอคแจมันหายไปไหนของมันนะ เย็นป่านนี้แล้ว”
คิบอมเอ่ยขึ้นลอยๆพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา
“มันก็กลับดึกประจำ”
คนที่นอนอยู่บนเตียงเอ่ยบอก
“งั้นพี่อยู่เป็นเพื่อนทงเฮก่อนดีกว่า”
คิบอมวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะตัวเล็กในห้องนั่งเล่น พลางเดินสำรวจไปรอบๆ
ทงเฮค่อยๆผลอยหลับลงไปด้วยความอ่อนเพลีย พร้อมๆกับที่ท้องฟ้าค่อยๆมืดลงอย่างช้าๆ …
M I l K =- ★
เปลือกตาบางๆขยับเปิดขึ้นอีกครั้งเมื่อเข็มสั้นของนาฬิกาชี้ไปที่เลขเก้า รอบตัวมืดสนิทลงไปแล้ว ทงเฮกระพริบตาถี่ๆสองสามครั้งเพื่อปรับให้สามารถมองเห็นสิ่งรอบๆตัวได้ด้วยแสงจันทร์ที่ส่งลอดผ่านหน้าต่างกระจกใสๆเข้ามาภายในห้องนอน
ภาพห้องนอนดูคุ้นตาอย่างที่มันเคยเป็น หากแต่ร่างสูงๆที่นั่งฟุบหลับอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือนั่นทำให้ทงเฮยันตัวลุกขึ้นในทันที ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้
“พี่คิบอม”
“พี่คิบอมฮะ”
คิบอมรู้สึกตัวตื่นขึ้นเมื่อทงเฮเอ่ยเรียกเป็นครั้งที่สอง ใบหน้าแสนน่ารักที่ยื่นเข้าไปเพื่อลอบมองใบหน้าของอีกคนยามนอนหลับนั้นอยู่ใกล้กับใบหน้าคมเสียจนคิบอมหวั่นใจ
ทั้งๆที่รอบๆตัวมืดจนแทบมองอะไรไม่เห็น หากแต่ใบหน้าหวานสวยนั้นกลับชัดเจนเหลือเกินในขณะนี้ …
“ตื่นแล้วหรอ ทงเฮ”
“หิวรึเปล่า”
“นิดหน่อยฮะ”
ทงเฮขยับตัวออกห่าง พลางนึกขอบคุณที่ในห้องตอนนี้มืดสนิท ไม่อย่างนั้นคิบอมคงได้เห็นหน้าสีแดงจัดของทงเฮแน่ๆ
น้ำนมสีชมพูอ่อนๆที่อยู่ในถ้วยกระเบื้องสีขาวในตอนนี้มีควันลอยคลุ้งอยู่เหนือผิวหน้า กลิ่มหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของนมกลิ่นสตรอเบอร์รี่แสนหอมหวานโชยไปทั่วห้อง ที่ในตอนนี้กลับสว่างจ้าขึ้นอีกครั้งด้วยดวงไฟฟลูออเรสเซนส์
“กินสิ ทงเฮ”
คิบอมเอ่ยบอก หลังจากที่นั่งมองเด็กตัวเล็กที่เอาแต่นั่งมองแก้วน้ำนมสีชมพูที่ประคองค้างไว้ในมือนั้น ไม่ยอมยกขึ้นดื่มเสียที
“แล้วพี่ล่ะฮะ ไม่กินด้วยกันหรอ”
ทงเฮเอ่ยถามหลังจากที่ยกแก้วในมือขึ้นดื่มของเหลวอุ่นร้อนครั้งหนึ่ง
“ดูทงเฮกินก็พอแล้วล่ะ”
ทงเฮไม่ได้เอ่ยตอบอะไร มือเล็กยกแก้วนมขึ้นดื่มอีกครั้ง ปล่อยให้นมรสหอมหวานค่อยๆไหลผ่านลำคอไปอย่างช้าๆ
คิบอมนั่งมองทงเฮค่อยๆดื่มนมร้อนไปทีละนิด พลางนึกขอโทษซองมินอยู่กลายๆ ที่ในที่สุดแล้ว นมสตรอเบอร์รี่ของโปรดที่มันฝากคิบอมซื้อ ต้องมาอยู่ในกระเพาะของน้องทงเฮสุดน่ารักแทน หากแต่ว่า ในความคิดของคิบอม ทงเฮเหมาะกับเจ้านมสีชมพูนี่มากกว่าซองมินเป็นไหนๆ ยิ่วเวลาที่มันเลอะมุมปากทั้งสองข้างแบบนี้แล้วด้วย
ไม่ทันที่จะหักห้ามใจ นิ้วเรียวยาวของคิบอมก็เลื่อนไปเช็ดคราบนมสีอ่อนที่มุมปากทั้งสองข้างของทงเฮเสียแล้ว ดวงตาเรียวสวยของทงเฮเบิกโตขึ้นอย่างตกใจครู่หนึ่ง ก่อนที่จะคว้าเอากระดาษทิชชูที่อยู่ใกล้ๆมือมาเช็ดเสียเอง
“พี่คิบอม”
“หืม”
“ผมว่าผมก็ชอบนะ”
“… ผมเริ่มจะชอบแล้วล่ะ”
คำพูดที่ดูเหมือนจะยากแก่การเข้าใจกลับทำให้คิบอมยิ้มกว้าง ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกลงไปในดวงตาใสใสของทงเฮอย่างไม่ปิดบัง ในที่สุดแล้วคิบอมก็สามารถมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นได้ตรงๆเสียทีล่ะนะ
… The End …
[To be continue in third bottle]
ถ้าใครงงกับสองประโยคสุดท้ายที่ทงเฮพูด ขอแนะนำให้ไปอ่านสองประโยคสุดท้ายที่คิบอมพูดในตอนที่แล้วค่ะ ^^
