[SF] Chocolate Milk
posted on 07 Mar 2009 21:35 by borimaxii in MilkProject
Chocolate Milk
Milk Project No.4
Kibum x Donghae Ft. WonHyuk
By borin
ขวดที่สี่ =- นมรสช็อคโกแลต
“รักคิบอมนะ”
เสียงหวานที่ทงเฮเอ่ยบอก กับดวงตาคู่ใสใสที่จ้องมองออดอ้อนไปยังใบหน้าของรุ่นพี่สุดหล่อเจ้าของตักกว้างๆและวงแขนอุ่นๆที่โอบอยู่รอบๆเอวบาง ทำให้คิบอมอดไม่ได้ที่จะไล้ปลายนิ้วไปตามแนวแก้มเนียนใสของทงเฮ
แก้มสีขาวจัดของทงเฮขึ้นสีแดงระเรื่อในทุกๆบริเวณที่นิ้วยาวๆลากผ่านไป ความอบอุ่นที่ได้รับส่งผ่านมานั้นทำให้ใบหน้าของทงเฮร้อนผ่าวขึ้นจนรู้สึกเหมือนว่ามันกำลังพร้อมที่จะระเบิดออกได้ในทุกเมื่อ
“คิบอมก็รักทงเฮนะครับ”
เสียงทุ้มกระซิบเพียงแผ่วเบา หากแต่ชัดเจนเสมอสำหรับทงเฮ คนตัวเล็กค่อยๆขยับกอดร่างหนาของรุ่นพี่สุดหล่อแน่น พลางซบใบหน้าหวานๆลงไปบนอ้อมอกแกร่ง คิบอมขยับเลื่อนแขนยาวๆที่โอบอยู่รอบเอวเล็กๆนั้นขึ้นไปประคองแผ่นหลังบอบบาง แล้วกระชับกอดแน่นๆ แน่นเสียจนได้ยินเสียงหัวใจที่กำลังเต้นไปพร้อมๆกัน
“พี่คิบอม”
ทงเฮเอ่ยเรียกเบาๆ ทั้งๆที่ใบหน้าหวานนั้นยังฝังอยู่ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นของคิบอม
“เรียกคิบอมสิ”
“แฟนกันไม่ต้องเรียกพี่หรอก”
คิบอมคลายอ้อมกอดให้หลวมกว่าเดิม พลางมองหน้าทงเฮที่กำลังจ้องมองมาด้วยความสงสัย
“อะ อืมม คิบอม”
“หืม ว่าไงครับ”
คิบอมยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยถาม
“ดึกแล้ว คิบอมไม่ทำงานต่อหรอ”
“เรามากวนรึเปล่า”
สรรพนามเรียกขานสนิทสนมที่ยังไม่คุ้นปากถูกใช้เอ่ยเรียกด้วยเสียงแผ่วเบา ทงเฮเหลือบมองไปยังจอคอมพิวเตอร์ใกล้ๆตัว ที่ในตอนนี้ขึ้นเป็นสกรีนเซเวอร์ประหยัดพลังงานไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
“ไม่กวนหรอก”
“ไม่กวนเลยซักนิดเดียว”
“คิบอมไปทำงานต่อเถอะนะ”
“แล้วฮยอคแจมันจะกลับมากี่โมง”
คิบอมเลื่อนมือลงไปประคองอยู่ที่ระดับเอวของทงเฮอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามพลางจ้องมองใบหน้าหวานของคนในอ้อมกอด
“มันบอกว่ากลับแล้วจะโทรมาหา”
“ปล่อยได้แล้ว คิบอม”
ทงเฮดิ้นๆไปมาบนตักกว้างนั้นเพื่อให้อีกคนปล่อย คิบอมแกล้งรัดคนตัวเล็กแน่นๆครั้งหนึ่ง ก่อนจะคลายอ้อมกอด ปล่อยให้ทงเฮเป็นอิสระ
คนตัวเล็กกระโดดลงจากตักของคนรักหมาดๆไปยืนบนพื้นเรียบร้อยแล้ว ทงเฮส่งยิ้มกว้างไปให้คิบอมครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะเดินกลับไปนั่งที่ขอบเตียงแทน
เข็มยาวของนาฬิกาแขวนบนผนังเดินมาจวบจวนจะครบหนึ่งรอบแล้ว เมื่อเสียงโทรศัพท์ของทงเฮดังขึ้นจากในกระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนเตียงข้างๆร่างเล็กๆที่กำลังนอนหลับสบาย ภาพทงเฮกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่นั้นทำให้คิบอมไม่อยากปลุก หรือแม้กระทั่งปล่อยให้เสียงโทรศัพท์มือถือดังต่อไปจนรบกวนการนอนอันแสนสุขนั้น
ก่อนที่คิบอมจะทันรู้ตัว นิ้วยาวๆก็กดปุ่มรับสายบนเจ้าโทรศัพท์เครื่องเล็กที่หยิบออกมาจากกระเป๋าของทงเฮตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ร่างสูงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะยกมันขึ้นแนบหู
“นี่แกอยู่ไหนอ่ะ ทงเฮ”
“ฉันจะกลับห้องแล้วนะ”
“ฮัลโหล ทงเฮ ฟังอยู่ป่าววะ”
“นี่พี่คิบอมเอง”
“เฮ่ยย พี่ มารับโทรศัพท์ไอ้ทงเฮได้ไง”
“โถ่ ไอ้ทงเฮ ยังไม่ทันคบกันก็เสียตัวให้เค้าแล้วหรอเนี่ย”
“ไม่ใช่อย่างนั้น คือว่า ทงเฮหลับอยู่น่ะ”
“พี่รุนแรงจนมันหมดแรงหลับไปเลยหรอ”
อีฮยอคแจยังคงโวยวายไปเรื่อยๆโดยไม่แม้แต่จะยอมฟัง
“นี่ อีฮยอคแจ!!!”
“ทงเฮแค่รอแกนานเกินไปจนหลับไปแค่นั้นล่ะ”
“หายหัวไปไหนของแกวะ นานโคตร”
คิบอมตะโกนใส่ฮยอคแจเสียงดังลั่นอย่างรู้สึกรำคาญ ก่อนที่จะลดเสียงลงในทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าทงเฮกำลังหลับอยู่
“นั่งอยู่ใต้หอเนี่ย ก็พี่สั่งไม่ให้ผมเข้าห้องนี่”
“ชั้นสั่งให้แกหายตัวไปซักพัก ไม่ได้ห้ามเข้าห้องเว่ย”
คิบอมเอ่ยบอกไปพลางนึกขำกับความซื่อได้โล่ห์ของน้องรหัสตัวดี เออ สั่งให้มันไปทำอะไรก็ได้ไกลๆให้ห่างๆจากทงเฮ ไม่ได้หมายความว่าห้ามเข้าห้องนี่
“โถ่ พี่อ่ะ”
“แล้วนี่แกนั่งตบยุงอยู่คนเดียวหรอ”
“ก็ … ก็ไม่เชิง”
“เออๆ เข้าห้องไปซะ แล้วชั้นจะดูแลทงเฮให้เอง”
M I l K =- ★
คิบอมกดตัดสายไปได้ซักพักแล้ว ฮยอคแจเก็บมือถือเครื่องเล็กลงไปในกระเป๋าสะพายสีเข้ม ก่อนที่จะหันหน้ามามองคนข้างๆที่นั่งนิ่งๆเหมือนกำลังรอลุ้นอยู่
“ไอ้ทงเฮมันหลับไปแล้ว”
“แล้วพี่คิบอมก็ด่าชั้นอีกแล้วอ่ะ”
ฮยอคแจเอ่ยเล่าพลางทำหน้าหงอย
“ไม่เป็นไรน่า”
“ถือซะว่ามานั่งเล่นกับชั้นไง”
เสียงทุ้มเอ่ยปลอบ พลางลูบมือไปมาบนกลุ่มผมสีเข้มของคนที่ตัวเล็กกว่า
“นั่งตบยุงเนี่ยนะ ซีวอน”
ฮยอคแจช้อนสายตามองซีวอนที่นั่งโอบเอวของตัวเองอยู่นั้นอย่างไม่เชื่อสายตา ไอ้คุณชายชเวเนี่ยนะ จะไม่เดือดร้อนกับการมานั่งตบยุงอยู่ใต้หอ แทนที่จะไปเดินห้างตากแอร์สบายๆ
“สนุกดีออก”
“นี่ไง ตบได้อีกตัวแล้ว เห็นมั้ย”
คนตัวสูงยิ้มกว้างด้วยมาดคุณชาย ก่อนที่จะตบลงไปเบาๆที่ต้นแขนเรียวของฮยอคแจ พลางลูบไล้ไปมาอย่างเอาเปรียบ
“ยุงมันเยอะ ขึ้นไปข้างบนเถอะ”
ฮยอคแจผุดลุกขึ้น พลางจับจูงมือใหญ่ๆรั้งให้ซีวอนลุกขึ้นตาม
“ชั้นขึ้นไปได้ด้วยหรอ”
“ทำไมล่ะ ก็ทงเฮมันไม่อยู่นี่”
“ไปเหอะน่า”
ฮยอคแจจับจูงคนตัวใหญ่กว่าให้ออกเดิน พลางส่งยิ้มไปให้
M I l K =- ★
แพขนตากระพริบขึ้นลงเพียงแผ่วเบา จังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอบ่งบอกว่าคนตัวเล็กกำลังนอนหลับสนิท … เที่ยงคืนกว่าแล้ว เมื่อคิบอมกดเซฟงานในโปรแกรมพิมพ์เอกสาร ก่อนที่สายตาคมกริบภายใต้แว่นตากรอบหนาจะเบนออกจากจอภาพสว่างจ้าตรงหน้า ไปยังร่างเล็กๆอันเป็นที่รักที่กำลังหลับสบายอยู่บนเตียง
ใบหน้าหล่อคมแปรเปลี่ยนจากสีหน้าเคร่งขรึมเป็นรอยยิ้มกว้าง ท่าทางการนอนขดๆแสนจะน่ารักของทงเฮทำให้คิบอมอารมณ์ดีขึ้นมากระทันหัน ใบหน้าหวานยามหลับนั้นสวยหวานราวกับเจ้าหญิงนิทรา น่าเชยชม ชวนให้สัมผัสยิ่งกว่าอะไรทั้งมวล
ภายนอกห้องพักมืดสนิทลงไปนานแล้ว ครึ่งค่อนคืนที่ผ่านพ้นไปนำมาเอาดวงดาวระยิบระยับมาประดับประดาไว้ท่ามกลางความมืดมิดจนมันเกิดเป็นความงดงามเฉพาะตัว
ดวงตาคู่ใสใสของทงเฮยามตื่นเป็นราวกับดวงดาวที่ส่องสว่างประดับไปบนผืนฟ้าที่มืดสนิท และในยามที่มันปิดสนิทอยู่อย่างเช่นในตอนนี้ ก็เป็นราวกับสิ่งล้ำค่า ที่รอคอยการค้นพบ
คิบอมหยุดมองภาพอันแสนสวยงามตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนที่จะตัดสินใจยกโทรศัพท์คู่ใจที่วางอยู่ใกล้ๆมากดโทรออก ก่อนจะยกมันขึ้นแนบหู
“มึงอยู่ไหนอ่ะ”
หลังจากเสียงเรียกยาวๆสองครั้ง ทางปลายสายก็กดรับสาย
“กำลังจะกลับห้อง เดี๋ยวไปส่งซองมินก่อน”
เสียงทุ้มๆของคยูฮยอนเอ่ยตอบกลับมา หลังจากเงียบไปชั่วครู่
“คยูฮยอน”
“คืนนี้มึงนอนห้องซองมินได้มั้ย”
“ทำไมวะ”
“เออน่า ได้ป่ะล่ะ”
“ขอถามมันก่อนนะ”
“เออๆ ได้ ว่าแต่ทำไมวะ”
คยูฮยอนกระซิบถามคนข้างๆตัว ก่อนจะเอ่ยตอบคิบอมทางปลายสายอีกฝั่ง
“เรื่องของกูน่า”
“แล้วมึงไม่ชอบหรอ ได้ไปนอนกอดกับซองมินของมึงน่ะ”
“ชอบเว้ย แค่นี้นะ ขอให้โชคดี”
คยูฮยอนหัวเราะร่า ก่อนที่เสียงกดตัดสายจะดังขึ้นตามมา
เตียงนอนขนาดกว้างพอให้หนึ่งคนนอนอย่างสบายๆดูมีเนื้อที่เหลือเฟืออย่างไม่น่าเชื่อทั้งๆที่มีร่างของทงเฮนอนขดตัวอยู่ คิบอมกะเกณฑ์พื้นที่ว่างๆอีกฝั่งหนึ่งนั้น แล้วก็ทอดถอนหายใจ
เหลือที่พอให้ซุกนอนก็จริง หากแต่คงจะได้นอนกอดเบียดกันเป็นแน่แท้ …
ร่างสูงถอดแว่นสายตากรอบหนาออกจากโครงหน้าหล่อเหลา ก่อนที่จะวาดสายตาไปรอบๆห้องที่ในตอนนี้เกือบจะมืดสนิท ขายาวก้าวเดินวนไปวนมารอบห้องสองสามรอบ ก่อนที่จะก้าวเร็วๆไปประชิดร่างเล็กที่กำลังหลับสนิท
ริมฝีปากอุ่นนุ่มประทับลงไปหบนแก้มเนียนใสของทงเฮครั้งหนึ่ง แล้วถอนออกช้าๆอย่างย่ามใจ ก่อนที่คิบอมจะเดินตรงไปยังเตียงของคยูฮยอนแล้วทิ้งตัวลงนอน
M I l K =- ★
อากาศสดใสในยามเช้าดูเหมือนว่าจะเพิ่มดีกรีความสดใสอ่อนโยนมากขึ้นไปเป็นเท่าตัว เมื่อได้มานั่งดื่มนมรสชาติหอมละมุนอยู่บนเก้าอี้โซฟาตรงหน้าจอโทรทัศน์เคียงคู่กับคนรักหมาดๆแบบนี้ คิบอมยื่นมือส่งแก้วใสใสใบขนาดกลางที่บรรจุเครื่องดื่มสีน้ำตาลมาจนเกือบเต็มปริ่มแก้วนั้นไปตรงหน้าคนตัวเล็กที่เอาแต่จ้องมองไปยังรายการโทรทัศน์ตรงหน้าอย่างไม่วางตา
“ทงเฮ อ่ะ”
“ขอบคุณฮะ”
“แล้วคิบอมไม่กินหรอ”
มือเล็กรับเอาแก้วใบนั้นมาถือเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆจรดมันเข้าที่ริมฝีปากเพื่อจิบเครื่องดื่มสีน้ำตาลนั้น
“ทงเฮกินไปเถอะครับ”
คิบอมยิ้มกว้างให้กับความน่ารักของทงเฮ พลางตัวเข้าไปแนบชิดให้มากขึ้น แขนยาววาดโอบเอวเล็กๆของทงเฮเอาไว้ในอ้อมกอด
ทงเฮส่งยิ้มหวานอย่างเต็มที่มาให้คนรักเจ้าของแขนยาวๆที่โอบเอวอยู่นี้ พลางค่อยๆเอนศีรษะลงไปซบลงกับบ่ากว้างๆแสนอบอุ่นนั้น
รอยคราบนมสีน้ำตาลอ่อนที่เปรอะเปื้อนตรงมุมปากทั้งสองข้างของทงเฮจนดูเหมือนเป็นรอยเขี้ยวช่างดูน่ารัก คิบอมยิ้มหวานให้กับทงเฮอย่างอบอุ่น ก่อนที่จะค่อยๆเคลื่อนใบหน้าหล่อจัดเข้าไปใกล้ แล้วบรรจงโลมเลียเช็ดรอยคราบนั้นออกให้อย่างแสนรัก เรียวลิ้นอุ่นนุ่มตวัดเช็ดรอยคราบนมนั้นออกไปแล้ว หากแต่ใบหน้าหล่อคมก็ยังคงไม่เคลื่อนออกไปไหน ลมหายใจอุ่นๆปะทะผิวหน้าเนียนละเอียด ในยามที่คิบอมกดประทับจูบเร็วๆลงไปที่ริมฝีปากสีสดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะถอนใบหน้าออก
“ทงเฮเอากระเป๋ามานี่ เดี๋ยวถือให้”
คิบอมเอ่ยบอกเมื่อทงเฮยกสายสะพายกระเป๋าขึ้นพาดบนไหล่ของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยเพื่อเตรียมตัวออกไปเรียน
“ไม่ต้องก็ได้ฮะ”
“เอามาเถอะ”
ในที่สุดแล้ว กระเป๋าสะพายใบคู่ใจของทงเฮก็ลอยละลิ่วไปอยู่บนไหล่กว้างๆของคิบอมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่ๆจึงจะได้เวลาเข้าเรียน ขาสองคู่ค่อยๆเดินไปพร้อมๆกันด้วยจังหวะการเดินที่ไม่รีบเร่งมากนัก คิบอมและทงเฮเดินเคียงข้างกัน หากแต่ไม่ได้แนบชิด ตรงเข้าไปในตัวคณะ
“อีทงเฮ”
เสียงเรียกคุ้นหูดังขึ้นในทันทีที่ขาเรียวๆพาตัวเองเข้ามาในบริเวณลานหน้าตึกคณะ
“อ้าว ฮยอคแจ เมื่อคืนแกหายไปไหนของแกวะ”
“ชั้นเลยต้องรบกวนพี่คิบอมเลย”
ตามนิสัยอีทงเฮเป๊ะ เสียงหวานๆวีนใส่เพื่อนรักในทันทีที่สาวเท้าเดินเข้าไปหาถึงตัว
“เออ ติดธุระ ชั้นผิดเองว่ะ”
ฮยอคแจเอ่ยในเชิงสำนึกผิด หากแต่ดวงตาเรียวๆคู่นั้นกลับเหล่มองไปยังพี่รหัสตัวดีที่ในตอนนี้เดินก้าวตามทงเฮมายืนรออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
“รู้ตัวก็ดีแล้ว”
“แล้ววันนี้จะไปไหนอีกรึเปล่าเนี่ย”
“ไม่อ่ะ”
“… เอ๊ะ เหมือนจะมีธุระขึ้นมาแล้วว่ะ แกไปกับพี่คิบอมแล้วกัน”
ทั้งที่ออกเสียงปฏิเสธเสียจนเต็มเสียง อีฮยอคแจก็ต้องกลับคำเสียในทันทีเมื่อสายตาดันไปสบเข้ากับดวงตาคมๆของพี่รหัสสุดหล่อ ที่กำลังพยายามส่งตาโตๆเป็นสัญญาณจนมันแทบจะหลุดออกมาจากเบ้าตา
“รบกวนคิบอมอ่ะ ทงเฮอยู่ห้องคนเดียวก็ได้นะ”
ทงเฮหันไปเอ่ยบอกกับคนรักอย่างเกรงใจ
“ไม่เป็นไรหรอก ทงเฮกลัวผีไม่ใช่หรอครับ”
คิบอมเอ่ยบอกเสียงอบอุ่น ดวงตาคมสบเข้ากับตาคู่หวานที่จ้องมองกลับมาเช่นกันนั้นอย่างเปี่ยมความหมาย
“อะแฮ่ม”
“มองตา เอ้ย คุยกันไปก่อนนะ ชั้นไปส่งงานก่อน”
ฮยอคแจที่เริ่มจะทนไม่ได้กับความหวานของไอ้สองคนนี้กระแอมไอดังๆอย่างจงใจ ก่อนที่จะลากผู้ชายตัวสูงๆที่ทงเฮไม่คุ้นหน้าให้ออกเดินไปด้วยกัน
“นั่นใครอ่ะ”
ทงเฮเอ่ยถามขึ้นอย่างลอยๆถึงคนที่ดูสนิทสนมกับฮยอคแจ หากแต่ว่า ทงเฮไม่รู้จักน่ะสิ
“แฟนมันมั้ง”
คิบอมเอ่ยตอบ พลางยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์
“ห๊ะ?”
M I l K =- ★
ร่วมอาทิตย์แล้ว ที่ทงเฮมาอาศัยห้องพักของคิบอมเป็นที่นอน โดยที่ฮยอคแจก็อ้างแต่ว่าติดธุระ และพี่รหัสของทงเฮหรือเจ้าของห้องอีกคนอย่างคยูฮยอนก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ถึงแม้จะเกรงใจคิบอมอยู่มาก แต่ก็นะ … คิบอมก็ไม่ได้รังเกียจหรือรำคาญอะไรนี่นา
ร่างเล็กๆของทงเฮที่เพิ่งจะอาบน้ำแต่งตัวเดินออกมาจากห้องน้ำเสร็จถูกปะทะกอดจากทางด้านหลัง ลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดลำคอขาวๆนั้นทำให้ทงเฮหน้าร้อนผ่าว ลำแขนยาวๆที่โอบรอบเอวนั้นกระชับแน่นทำให้แผ่นหลังบอบบางต้องแนบชิดไปกับแผงอกแกร่งๆนั้นอย่างช่วยไม่ได้
“คิบอม”
ทงเฮเอ่ยเรียกชื่อคนรักเสียงหวาน พลางค่อยๆวางมือลงทาบทับมือใหญ่ตรงหน้าเอว
“น่ารักจัง”
ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงดูดเม้มลงไปบนซอกคอขาวๆที่หอมกรุ่นของทงเฮหลังจากมันขยับเอ่ยบอกชมคนน่ารักจนจบประโยคนั้น
“อ้ะ”
สัมผัสชวนจักจี้หากแต่อบอุ่นเกินจะผลักไสทำให้ทงเฮหยุดยืนนิ่ง ลมหายใจร้อนๆที่ปะทะเข้ากับลำคอนั้นทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
คิบอมคลายอ้อมกอดที่วาดรอบเอวเล็กๆนั้นให้หลวมมากขึ้น ก่อนที่ผ้าขนหนูผืนเล็กจะถูกวางแหมะลงบนกลุ่มผมสีเข้มที่ยังไม่แห้งดี คิบอมประคองทงเฮให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน แล้วเช็ดขยี้ผมให้เบาๆ
“เดี๋ยวเป็นหวัด”
มีเพียงรอยยิ้มบางๆที่ตอบรับกลับมาให้คิบอมเท่านั้น ความรักอุ่นๆที่ลอยโอบล้อมอยู่รอบตัวในตอนนี้ทำให้มีความสุขจนไม่อยากที่จะเอ่ยพูดอะไรให้เสียบรรยากาศ
“คิบอมมานอนข้างๆนี่ก็ได้นี่นา”
คำชวนที่ให้ตายคิบอมก็ไม่มีทางเชื่อว่ามันจะออกมาจากปากแดงๆของทงเฮ หากว่าก่อนหน้านี้เจ้าตัวเล็กไม่ได้ชวนเค้าดูหนังผีสุดหลอนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนแล้วล่ะก็นะ
“ไม่ดีหรอกมั้ง ทงเฮ”
คิบอมที่ในตอนนี้นั่งอยู่ที่ขอบเตียงของตัวเองเอ่ยบอกปฏิเสธ พลางทำท่าจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
“แต่นี่ก็เตียงคิบอมนะ”
“หรือคิบอมไม่รักเราแล้ว”
คนตัวเล็กนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงกลางเตียงนั้นกอดอกแน่น ริมฝีปากยื่นๆบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเจ้าคนตัวเล็กนั้นกำลังไม่สบอารมณ์
ทงเฮ … อย่ามาชวนอะไรที่ล่อแหลมต่อการเสียตัวนักได้มั้ยครับ
งานเข้าแล้วมั้ยล่ะ คิมคิบอม
“ทงเฮ … “
คิบอมครางชื่อคนรักเสียงอ่อน
“ตกลงนะ”
“มานอนด้วยกันนะฮะ”
ทงเฮจับรั้งข้อมือหนาของคิบอมเอาไว้ทั้งสองมือ พร้อมกับออกแรงดึง หากแต่ไร้ผลใดๆ
“โอเคๆ นอนด้วยกันก็ได้”
“แต่พี่ตัวใหญ่นะ นอนเบียดไม่รู้ด้วย”
คิบอมหันหลังกลับ ก่อนจะค่อยๆก้าวเท้าขึ้นไปนอนบนเตียง ในขณะเดียวกับที่ทงเฮออกแรงดึงรั้งมือใหญ่ๆนั้น
“เฮ่ยยยย!!”
ไม่ทันที่จะรู้ตัว ร่างหนาของคิมคิบอมก็ล้มลงทาบทับไปบนร่างเล็กของทงเฮที่ถูกโน้มให้เอนนอนลงไปด้วยเสียแล้ว
ใบหน้าห่างกันเพียงแค่คืบ คิบอมพยายามยันแขนเอาไว้ให้มั่นคงที่สุด หากแต่ไม่สามารถ ร่างทั้งร่างล้มลงทับเบียดไปกับร่างของทงเฮจนแนบชิดกัน
ดวงตาคมกริบมองตรงเข้าไปในดวงตาสีชาของทงเฮ พลางส่งความรู้สึกดีดีที่มีอยู่อย่างเต็มเปี่ยมนั้นไปให้คนรัก ริมฝีปากค่อยๆคลี่ออกเป็นรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนที่คิบอมจะประทับจูบลงที่ริมฝีปากสีสด
เพียงแค่แผ่วเบา ไม่ได้รุกล้ำ ความอุ่นนุ่มของกลีบปากที่กำลังดูดเม้มอยู่นั้นทำให้คนใต้ร่างเริ่มเคลิบเคลิ้ม ก่อนที่ผู้เริ่มต้นจะเป็นคนถอดถอนริมฝีปากนั้นออกมาเอง
“นอนกันเถอะนะ”
แขนยาววาดโอบคนตัวเล็กเอาไว้แน่นภายใต้ผ้าห่มผืนหนา สองร่างแนบชิดกัน ในขณะที่ค่อยๆเข้าสู่ห้วงแห่งนิทราไปด้วยกัน
น้องยังเด็กอยู่เลย เรื่องแบบนั้นเอาไว้ทีหลังก็ไม่สายไม่ใช่หรอ …
… แม้กระทั่งจูบยังหอมเหมือนนมเลย
แต่คิมคิบอมชอบกินนมนะ …
… The End …
[The End of Project]