title : First Snow
main : kibum x donghae
type : boy love
author : borin
date : 071207
comment : ฟิคแก้หนาวของไรท์เตอร์ มั่วไปมั่วมาด้วยความรักต่อคิเฮ คิคิ





ผืนแผ่นหิมะสีขาว ที่ทอดตัวไปบนแผ่นดินยาวสุดลูกหูลูกตา วางตัวใต้ท้องฟ้าสีหม่น ลมแรงพัดโหมกระหน่ำปะทะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง เว้นแต่เพียงกระท่อมหลังน้อย ที่ยังคงตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย...
.
.
หนาว ...หนาวเหลือเกิน
การรอคอยช่างหนาวเหน็บหัวใจเหลือเกิน
.
.


“พี่ทงเฮ หิมะตกแล้ว ไปเล่นกันเถอะฮะ” เด็กน้อยวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับตะโกนเรียกลูกชายคนเดียวของบ้านนี้ด้วยเสียงสดใส

“คุณน้าฮะ พี่ทงเฮล่ะครับ”

“อยู่บนห้องน่ะจ๊ะ ..” เด็กชายไม่รอให้จบประโยค เท้าเล็กทั้งสองกระโดดโลดเต้นไปยังเป้าหมายทันที...ห้องของพี่ทงเฮ
.
.
.
“คิบอมพันผ้านี่ไว้นะ ข้างนอกอากาศหนาว เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” ทงเฮ เด็กชายตัวสูงหยิบผ้าพันคอผืนหนาออกมา พร้อมกับพันให้กับน้องชายตัวเล็ก

“ทำไมถึงหยิบมา 3 ข้างล่ะ คิบอม”
เด็กชายตัวเล็กล้วงของออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วโชว์ให้พี่ชายดู...ถุงมือ 3 ข้าง ที่ขนาดไม่เท่ากันเลย

ทงเฮเอียงคอมองอย่างสงสัย ...

“ข้างนี้ของพี่”

“ข้างนี้ของผม”
คิบอมพูดอธิบาย พร้อมกับสวมถุงมือเข้ากับมือบางของพี่ชาย ต่อด้วยมือของตัวเองอย่างละข้าง


“แล้วอีกข้างนึงนี่ล่ะ” ทงเฮหยิบถุงมือขนาดใหญ่อีกข้างที่เหลือขึ้นมาถามคิบอม

เด็กชายใช้มือข้างที่เหลือ จับเข้ากับมือของทงเฮ แล้วสวมเข้ากับถุงมือข้างที่เหลือไปพร้อมๆกัน

.
.

ถุงมือข้างที่เล็กที่สุด ... สำหรับมือขวาของคิบอม
ถุงมือเล็กอีกข้าง...สำหรับมือซ้ายของทงเฮ
ถุงมือข้างที่ใหญ่ที่สุด...สำหรับมือของคิบอมและทงเฮ ที่จับกันไว้

แค่นี้ก็อุ่นที่สุดแล้ว จริงมั้ย

.
.
.

“ทำไมกระท่อมโทรมๆหลังนี้ยังตั้งอยู่กลางหิมะแบบนี้ได้นะ” เร็วเท่าใจคิด ทงเฮผลักประตูเปิดออก พร้อมกับจูงน้องชายสุดที่รักเข้าไปข้างใน

“อุ่นจังงงง แปลกเนอะคิบอม ข้างนอกหนาวแทบแย่ แต่ในกระท่อมนี่กลับอุ่นได้ขนาดนี้”

“เรามาตั้งที่นี่ให้เป็นที่ของเรากันเถอะ”

“ที่นี่เป็นที่ของทงเฮกับคิบอม เราจะมาที่นี่กันทุกปี ในวันที่หิมะตกเป็นวันแรกของปี”
พูดเองเออเองเสร็จสรรพก็หันไปเป็นเชิงถามคิบอม เด็กน้อยพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับแล้วยิ้มให้พี่ชายด้วยความจริงใจ






----------------------------------------------




รอยเท้า 2 คู่ทอดเคียงคู่กันไปเป็นทางยาวบนหิมะผืนแรกของปี ซึ่งยังไม่ได้รับการเหยียบย่ำจากใครมาก่อน หิมะขาวสะอาด ราวกับเป็นรอยประทับตรา คำสัญญาของคนสองคนที่เดินเคียงคู่กันไป ให้อยุ่ด้วยกัน ตราบนานเท่านาน...

เด็กชายสองคนตัวไล่เลี่ยกัน จับมือเดินไปกลางผืนหิมะแห่งความหนาวเหน็บ แต่ก็เหมือนกับว่าไม่ได้รับความหนาวเหน็บนั่นแม้แต่น้อย ทั้งสองต่างพูดคุยหยอกล้อกันไปอย่างสนิทสนม เพลิดเพลินจนลืมระวังตัว

“คิบอม!”

ผ้าพันคอสีฟ้าอ่อนผืนหนาที่พันไว้บนไหล่ของคิบอมคลายตัว และปลิวไปตามแรงลมโดยที่เด็กน้อยไม่รู้ตัว ทงเฮรีบวิ่งตามผ้าผืนนั้นไป หวังว่าจะคว้ามันได้ทันก่อนที่กระแสลมจะพัดพามันไปไกล

แต่แล้วก็ไม่อาจต้านกระแสลมแรงนั้นได้ ผ้าพันคอผืนสวยปลิวตามแรงลงขึ้นสู่ท้องฟ้า

“ไม่ทันแล้วอ่ะ”ในที่สุดพี่ชายร่างบางก็ยอมแพ้ หยุดวิ่งตาม แล้วคลายผ้าพันคอจากไหล่ตัวเองออก

“แล้วพี่ล่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า พี่ออกจะแข็งแรง บึกบึนขนาดนี้” พร้อมกับทำท่าประกอบ

“แต่ผมว่า ผมจะสูงกว่าพี่แล้วนะ”

“เอ..นั่นสิ คิบอมของพี่จะสูงเกินไปแล้วน๊า” พูดไปพลางพันผ้าพันคอของตัวเองให้น้องชาย

“ผมจะรีบสูงให้เร็วๆ จะได้มาปกป้องพี่ไง”ว่าแล้วก็โอบแขนรอบไหล่ของทงเฮ แล้วรั้งตัวพี่ชายมาแนบชิด

“อ้ะ คิบอม”

“กอดเอาไว้แบบนี้ พี่จะได้ไม่หนาวไง”
มือทั้งสองรวบเอาเอวบางเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นไปยังพี่ชายผู้เป็นที่รัก อ้อมกอดของคิบอม...อุ่นจังเลยนะ




-------------------------------------------



“พี่ทงเฮ หิมะตกแล้วนะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆที่ข้างหูของทงเฮ ผู้ซึ่งกำลังเพ่งสมาธิและความสนใจทั้งหมดไปที่หนังสือตรงหน้า

“จริงหรอคิบอม ตายแล้ว พี่ยังอ่านไม่จบเลย” หิมะตก เป็นสัญญาณของการสอบที่ใกล้เข้ามาทุกที ทุกที การสอบครั้งสำคัญ ที่จะตัดสินว่าทงเฮจะได้เข้าเรียนต่อในสาขาวิชาที่ชอบหรือไม่

“ไปเดินเล่นกันก่อนเถอะนะ” มือหนาของน้องชายลูบเข้าที่แขนของทงเฮ เป็นการอ้อน ต่อด้วยการเอาหน้ามาถูไปถูมาที่ต้นแขนของพี่ชายตัวเล็ก

“คิบอม พี่กำลังยุ่งอยู่นะ” ปากบางเอ็ดน้องชายไป แต่ตาก็ยังคงเพ่งไปยังหนังสือเล่มหนา

“แต่...เราสัญญากันไว้...”

“เว้นซักปีก็ได้มั้ง พี่ไม่ว่างจริงๆ”

.
.

“แต่...” คำพูดถูกกลืนกลับเข้าไป พี่คงไม่เห็นความสำคัญอะไรหรอกมั้ง แค่คำสัญญาเด็กๆ สองขาเริ่มบังคับตัวเองให้ออกเดิน กลับออกไปตามทางที่เดิมที่เดินเข้ามา

“อากาศข้างนอกหนาวมาก พี่ได้ยินว่าติดลบสามองศาแหนะ ใส่เสื้อนี่ไปอีกชั้นนะ” คำพูดแสดงความห่วงใยดังขึ้นหลังจากที่เสื้อตัวหนาถูกคลุมเข้าที่ไหล่ของคิบอมจากทางด้านหลัง ทงเฮสวมกอดน้องชายแรงๆหนึ่งครั้งเป็นการง้อ แล้วจึงเลื่อนมือมากุมมือของคิบอมไว้แทน
.
.
.
“คิบอมนี่โตไวจังนะ ไม่กี่ปีก่อนพึ่งตัวแค่นี้เอง” ทงเฮพูดขึ้นพร้อมกับทำมือประกอบ
“ก็ใครจะไปโตช้าแบบพี่ล่ะ ดูสิ ผมสูงกว่าพี่ตั้งเยอะแล้วนะ”

“คิบอมตัวโตเร็วๆก็ดีนะ จะได้มาปกป้องพี่ไง”

คิบอมไม่ตอบอะไร เอาแต่ยิ้มกว้าง แล้วกระชับมือหนาเข้ากับมือบางของทงเฮ

“คิบอม..”
“ครับ”
“พี่อยากรู้ว่า คนเราน่ะ ถ้ายิ้มกว้างมากขึ้นเรื่อยๆน่ะ”

.
.
“แก้มมันจะแตกได้มั้ย”
.
.

“หนาวจังง” คนตัวเล็กกว่าเริ่มบ่นออกมา เมื่อรู้สึกหนาวจนสั่นไปทั้งตัว
“ก็ใครใช้ให้พี่ใส่เสื้อบางแบบนี้ล่ะ”
“แล้วใครใช้ให้เดินมาไกลแบบนี้ล่ะ กว่าจะกลับถึงบ้าน พี่คงแข็งตายไปแล้ว”
.
.
“ดูสิ ปากสั่นหมดแล้ว” มือหนาเริ่มลูบไปตามริมฝีปากสั่นๆของทงเฮ ที่เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีเขียวคล้ำ
“ไม่เป็น....อ๊ะ” มือหนาถูกเลื่อนออกไปประคองใบหน้าหวานใส ริมฝีปากหนาเข้าประกบแทนที่พร้อมกับส่งผ่านความอบอุ่นไปยังริมฝีปากสีซีด ที่เริ่มจะได้รับความชุ่มชื้น และอบอุ่นขึ้นทีละนิด ทีละนิด ปลายลิ้นอุ่นถูกส่งเข้าไป แลกเปลี่ยนความอบอุ่น และความรู้สึกให้แก่กัน
.
.
.
“กลับกันเถอะ..คิบอม”



--------------------------------




รองเท้าบู้ทคู่สวย พาร่างบางของเจ้าของมาหยุดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่ง บ้านที่ปิดตาย และดูเหมือนร้างมานานหลายปี มือเรียวค่อยๆผลักประตูให้เปิดออก แล้วแทรกตัวผ่านมันเข้าไป ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ข้าวของทุกอย่างยังคงประจำอยู่ที่เดิม ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ จะมีก็แต่ฝุ่นสีเทาที่เกาะตัวหนาอยู่บนเฟอร์นิเจอร์ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงเวลา ที่ผ่านไป

มือเรียวไล้ลูบไปตามขอบโต๊ะตัวโปรด ในขณะที่ในใจกลับล่องลอย ความทรงจำเก่าๆผุดขึ้นมาในความคิด มือบางหยุดชะงัก ตาเรียวเบิกกว้าง เพียงเสี้ยววินาที ร่างบางก็ออกวิ่ง วิ่งออกไปตามทางที่หนาวเหน็บ โดยไม่สนใจสภาวะอากาศรอบตัว วิ่งเพื่อไปหาคนคนเดียว คนคนเดียวเท่านั้น

ร่างเพรียววิ่งไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย ความทรงจำมากมายไหลพรั่งพรูออกมาตามความคิด

แต่...ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีอีกแล้วสินะ ที่แห่งความทรงจำ


.
.
.
.

มองไปรอบๆ พบแต่ความว่างเปล่า ไม่มีแล้ว กระท่อมอบอุ่นกลางหิมะ ไม่มีอีกแล้ว ... คิบอม


หวังอะไรอยู่หรอ หวังจะให้เค้ารอ.. รอคนที่จากไปโดยไม่มีการบอกลา อย่างนั้นหรอ หวังมากเกินไปแล้วมั้ง ลมๆแล้งๆ

กับคนลังเลแบบนี้ กับคนที่หายไป ใครเค้าจะรอ

.
.
.
.

ขาเรียวค่อยๆทรุดลง นั่งลงกับแผ่นหิมะหนาวเหน็บ น้ำตาอุ่นๆค่อยไหลออกจากตาเรียวคู่สวย

ความรักที่เฝ้ารอ ถึงแม้ว่า เค้าอาจจะไม่ได้คิดเหมือนกัน ก็ตาม

คิดอยู่เสมอ ว่าใจเราตรงกัน แต่...เวลา มันพัดพาทุกสิ่งหายไปได้เสมอ

ใครเค้าจะรอกัน..ไม่มีหรอก ไม่มี


.
.
.
.

“เอ๊ะ..”
เสียงคนพูดท่ามกลางพายุหิมะแบบนี้เนี่ยนะ ร่างบางค่อยๆยันตัวลุกขึ้น แล้วเดินหาต้นเสียง ร่างบางเดินไปเรื่อยๆ จนในที่สุด...กระท่อมหลังน้อยกลางหิมะก็ปรากฏให้เห็น

ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ

มือเรียวผลักประตูให้เปิดออก ภาพตรงหน้า ... ทำให้น้ำตาที่แห้งเผือดไปแล้ว กลับมาคลออยู่ที่ตาสวยอีกครั้ง

“ผมคิดถึงพี่นะ ต้องให้พูดอีกกี่ครั้ง พี่ถึงจะกลับมา”
.
.
“ผมคิดถึงพี่นะ ต้องให้พูดอีกกี่ครั้ง พี่ถึงจะกลับมา” ร่างสูงที่กำลังนั่งคุกเข้าอยู่ที่พื้น พร่ำบอกกับอากาศตรงหน้าด้วยเสียงสั่นๆ ย้ำประโยคเดิมออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

“เมื่อไหร่กัน” ก้มหน้าลงพร้อมกับสะอื้นอย่างอดกลั้นไม่ไหว น้ำตาหยดลงสู่พื้นตรงหน้าไม่ขาดสาย




“คิ บอม” ร่างเล็กโถมเข้าหาร่างสูง โผเข้าสวมกอดจากทางด้านหลัง ใบหน้าหวานซบลงกับหลังกว้าง

“ขอบคุณ ขอบคุณนะ คิบอม”

มือหนารั้งคนตัวเล็กให้มาอยู่ตรงหน้า แล้วมองลึกลงไปในดวงตาสีชานั้น ลึกซึ้ง และ เนิ่นนาน

“พี่ทงเฮ หรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ จำกันไม่ได้แล้วสินะ” ร่างบางเริ่มโวยวายด้วยความน้อยใจ

“พี่ทงเฮที่จับมือผมไว้แบบนี้”
มือบางทั้งสองข้างถูกรวมไปกุมไว้

“กอดผมไว้แบบนี้”
ร่างหนารั้งทงเฮเข้าสู่อ้อมกอดอบอุ่น แนบแน่น

“และ .. จูบผมแบบนี้”
ริมฝีปากบางถูกช่วงชิงความหอมหวาน ส่งผ่านความอบอุ่น และความรู้สึก ผ่านปลายลิ้นที่ตวัดรับกันอย่างเต็มใจ

ความอ่อนหวาน ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน มือหนาเริ่มไล้ไปตามผิวกายเนียนเรียบ นุ่มลื่นน่าสัมผัส ลิ้นร้อนส่งผ่านความอุ่นตามไป พร้อมกับประทับรอยแดงจารึกความเป็นเจ้าของไปจนทั่ว เมื่อผิวกายสัมผัสต่อผิวกาย คนสองคนประสานเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บ ที่คอยเป็นพยานรัก ณที่แห่งนี้ ...ที่ของคิบอมและทงเฮ

.
.
.
“สี่ปี..พี่หายไปไหนมา”
“การรอคอยมันทรมานนะ”

“ไปตามหาความฝัน ไปทำความฝันให้สำเร็จ เพราะตั้งใจเอาไว้แล้ว ว่าจะต้องทำความฝันให้สำเร็จก่อน แล้วจะกลับมาหาความรัก”

“แล้วไหนกันล่ะ ความรักของพี่”

“ไม่รู้สิ ยังหาไม่เจอเลย ช่วยหาหน่อยได้มั้ยล่ะ” พูดแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าคมของคิบอม “คนที่แก้มป่องๆ ขี้อ้อนๆ แล้วก็ติดพี่แถวบ้านน่ะ … รักนะ น้องชาย” พูดจบแล้วประทับริมฝีปากบางเข้ากับมุมปากของคนจรงหน้าเบาๆ

.
.
.

หิมะแรกของปี ขาวสะอาด บริสุทธิ์ ถึงจะนำความหนาวเหน็บมา แต่มันก็สวยงามไม่ใช่หรอ ?
เหมือนกับความรักของคิบอมและทงเฮ



...The End...

เอาฟิคมาลงไม่กลัวตาย -*-

edit @ 10 Dec 2007 21:24:39 by 보린이