Back to the ... ★

IceCream
Kibum x Donghae
By borin

















IceCream <333












“ … เนื้อละเอียดราวกับใยไหม กลิ่นหอมอ่อนๆที่เป็นลักษณะเฉพาะตัวของแต่ละรสชาด นานาสีสันที่ถูกแต่งแต้มผสมผสานลงไป ล้วนแต่ช่วยเสริมให้เนื้อไอศกรีมที่เย็นฉ่ำนั้นหวานหอม ชวนรับประทานยิ่งขึ้น ช้อนโลหะคันเล็กๆช้อนตักเอาเนื้อไอศกรีมนุ่มๆขึ้นมาจนพูนสูง ก่อนจะส่งมันเข้าไปลิ้มชิมรสภายในโพรงปาก …”
ทงเฮพลิกปิดหน้ากระดาษถนอมสายตาสีขาวนวลซึ่งเป็นหนึ่งในหนังสือนวนิยายเล่มใหม่ล่าสุดลงของนักเขียนคนโปรดลงอย่างเต็มแรง ก่อนที่จะโยนหนังสือเล่มหนานั้นลงไปนอนแอ้งแม้งที่พื้น โดยที่ไม่ได้ห่วงว่าหนังสือสุดที่รักจะยับจะขาดเลยแม้แต่น้อย ทงเฮทิ้งตัวเอนพิงหลังลงไปบนพนักพิงของโซฟาตัวโตพลางเหลือบมองหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊คเล่มใหม่ล่าสุดที่เพิ่งจะให้คนรักซื้อมาฝากเมื่อวานนี้อีกครั้ง ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดไปอีกทางหนึ่งโดยไม่สนใจมันอีก



มือเล็กเกี่ยวขาแว่นสายตากรอบหนาสีดำสนิทที่สวมใส่อยู่แล้วถอดมันวางลงบนโต๊ะกระจกใสใสตัวเล็กที่ตั้งอยู่ข้างเก้าอี้โซฟาที่นั่งอยู่ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทางจากนั่งเป็นนอนหงาย ดวงตาลืมโพลงมองตรงไปยังเพดานห้องด้วยอาการไม่สบอารมณ์








IceCream <333








เวลาล่วงผ่านไปจากยามเช้า กลางวัน เข้าสู่ช่วงเย็นของวัน เสียงรถยนต์ที่คุ้นหูดังกระหึ่มเพิ่มระดับขึ้นใกล้เข้าสู่ตัวบ้านในทุกขณะ ก่อนที่มันจะเงียบลงไปอย่างฉับพลัน พร้อมๆกับการปรากฏตัวขึ้นของคิมคิบอมซึ่งแสดงสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยให้กับแม่บ้านคนเก่าคนแก่ของตระกูล ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนสีหน้านั้นเป็นความกังวลใจแล้วรีบก้าวเร็วๆตรงไปยังห้องนั่งเล่นที่อยู่ลึกเข้าไปไม่มากจากประตูตรงหน้าบ้านตามคำบอกกล่าวของแม่บ้านในทันที



ภาพตรงหน้าทำเอาคนที่พึ่งกลับจากทำงานอดยิ้มกว้างให้กับความน่ารักนั้นไม่ได้ ร่างบอบบางของทงเฮนอนขดจนกลายเป็นก้อนกลมๆอยู่บนโซฟาสีอ่อนที่ตั้งอยู่หน้าโทรทัศน์จอยักษ์ ภาพที่ฉายในจอนั้นบอกคิบอมว่าทงเฮคงจะนอนดูโทรทัศน์จนเผลอหลับไปอย่างที่ทำอยู่บ่อยๆเป็นแน่แท้ จังหวะการหายใจเข้าออกเป็นไปอย่างสงบและเชื่องช้า ท่าทางการนอนหลับอย่างสบายๆของทงเฮทำให้คิบอมไม่อยากปลุกคนขี้เซา ทั้งๆที่ใจจริงแล้วอยากปลุกให้ลุกไปนอนในห้องนอนเป็นเรื่องเป็นราวเสียมากกว่า



ร่างสูงเดินหายลับไปทางช่องซุ้มประตูครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกลับมาอีกครั้งพร้อมหอบเอาผ้าห่มผืนหนาติดมือมาด้วย สูทสีเข้มถูกถอดออกพาดไว้กับพนักโซฟาตัวหนึ่งที่อยู่ถัดออกไป คิบอมขยับคลายเนคไทให้หลวมออก ก่อนจะพับแขนเสื้อเชิร์ตสีขาวตัวในจนถึงข้อศอก แล้วค่อยๆจัดแจงคลี่ผ้าห่มสีหวานนั้นคลุมก้อนกลมๆของทงเฮบนโซฟา โดยที่บนใบหน้าหล่อจัดนั้นไม่ได้ลบเลือนรอยยิ้มกว้างออกไปเลยแม้ซักเสี้ยววินาที



“อืมมม”
เสียงครางเบาๆดังขึ้นในขณะที่ทงเฮขยับตัวเบาๆพลางพลิกตัวนอนหงาย ก่อนที่เปลือกตาบางๆจะค่อยๆกระพริบปรือเปิดขึ้นสู้แสง



“คิบอม …”
“เย็นแล้วหรอเนี่ย”
เสียงหวานที่ออกจะแหบพร่าจากการนอนหลับเป็นเวลาหลายชั่วโมงเอ่ยถาม ทั้งๆที่ดวงตายังลืมได้ไม่เต็มตาเสียด้วยซ้ำไป



“เกือบหกโมงแล้ว”
“แล้วทำไมทงเฮมานอนตรงนี้ล่ะครับ ไข้ยังไม่ลงเลยนะ”
คิบอมเอ่ยตอบพลางวางหลังมือลงบนหน้าผากของทงเฮเพื่อวัดอุณหภูมิ ก่อนจะเอ่ยในเชิงดุ



“ก็มันน่าเบื่อนี่ อยู่แต่ในห้อง”
ริมฝีปากสีสดเริ่มงองุ้มยื่นออกมาแสดงความไม่ชอบใจหลังเอ่ยจบประโยคนั้น ทงเฮผุดลุกขึ้นนั่งห้อยขาบนโซฟาตัวกว้างที่อาศัยนอนอยู่เมื่อครู่ แขนเรียวยกขึ้นกอดอกแน่น



“ไม่เอาน่าทงเฮ นอนพักเยอะๆจะได้หายไวไวไงครับ”
มือใหญ่วางลงบนกลุ่มผมนุ่ม ก่อนที่จะลูบไปมาอย่างอ่อนโยน คิบอมเอ่ยบอกด้วยเสียงอ่อนโยน พลางจ้องมองคนตัวเล็กอย่างเปี่ยมรัก



“คิบอม ~” 



“ครับ”
คิบอมเอ่ยตอบ พร้อมกับหย่อนตัวนั่งลงบนที่ว่างข้างๆคนตัวเล็ก



“เราอยากกินไอติม คิบอมพาทงเฮไปกินหน่อยนะ”
มือเล็กๆคล้องเข้ากับแขนของคนรัก พลางวางศีรษะทุยๆลงไปแนบกับไหล่กว้างของคิบอม แล้วเอ่ยบอกความต้องการ 



“ไม่ได้หรอกครับ ทงเฮยังมีไข้อยู่เลย แถมไอมากกว่าเดิมซะอีก”
“รอให้หายก่อนนะครับ”
คิบอมลูบไปมาบนเรียวแขนเล็กของทงเฮเบาๆอย่างเอาใจ พลางเอ่ยอธิบายเสียงนุ่ม



“แล้วคิบอมซื้อหนังสือเล่มนั้นมาให้ทำไม ถ้าจะห้ามไม่ให้เรากินไอติม”
“รู้มั้ยว่ามันบรรยายไอติมได้น่ากินขนาดไหน”
“แล้วในทีวีนั่นอีก ไม่รู้รึไงว่าไม่ควรโฆษณาไอติมตอนที่มีคนเป็นหวัดน่ะ”
เสียงแหบๆเอ่ยตะโกนใส่คนรักที่นั่งอดยู่ข้างๆไม่ยั้ง พลางขยับตัวออกห่าง หันหน้าหนีไปอีกทางอย่างคนขี้งอน



“ไม่เอาน่าทงเฮ อย่าพาลสิครับ”



“ก็เราอยากกินนี่นา”
ทงเฮเอ่ยเสียงอ่อน หลังจากถูกร่างสูงรวบเอวเข้าสู่อ้อมกอด คิบอมโอบทงเฮเอาไว้ทั้งตัว พลางโยกคนป่วยไปมาอย่างเอาใจ



“เอาไว้หายดีแล้วจะพาไปกินนะ”
“แต่ตอนนี้ทงเฮต้องกินยาแล้วนอนพักก่อนนะ”
คิบอมลอบหอมแก้มใสใส ก่อนจะส่งยาสองสามเม็ดให้คนรักในอ้อมกอดที่ยอมยื่นมือออกมารับอย่างว่าง่าย








IceCream <333








ทงเฮหลับไปได้ซักพักแล้ว คนตัวเล็กกำลังหลับสบายอยู่บนโซฟาตัวกว้างตัวเดิมโดยมีตักนุ่มๆของคนรักใช้แทนหมอนหนุนใบโต ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มลงไปตามเวลาที่เดินล่วงเข้าสู่ช่วงหัวค่ำเข้าไปทุกที คิบอมลอบมองเสี้ยวหน้าหวานของทงเฮที่กำลังหลับสนิท เปลือกตาบางๆที่ปกปิดนัยน์ตาใสใสคู่นั้นเอาไว้ในตอนนี้ปิดสนิทลง ขนตาสีดำเข้มเรียงเป็นแพดูเพลินตา สวยงามเหมาะเจาะราวกับถูกสรรสร้างขึ้นมาด้วยฝีมือของใครบางคน มากกว่าที่จะเกิดขึ้นตามธรรมชาติ ริมฝีปากแดงระเรื่อที่เผยอออกเพื่อรับอากาศเข้าไปหายใจนั้นอวบอิ่มยิ่งกว่าผลเชอร์รี่ที่ฉ่ำน้ำ ไม่ว่าเมื่อไหร่ ในสายตาของคิบอมแล้ว ทงเฮก็น่ามองยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดบนโลกใบนี้



ฝ่ามือหนาของคิบอมเพิ่งจะวางลงสัมผัสกับกลุ่มผมนุ่มของคนที่กำลังนอนหลับสบาย ในขณะที่เสียงฝีเท้าของรองเท้าหนังราคาแพงที่ดังกระทบกับพื้นไม้ปาร์เก้อย่างจงใจลงแรงดังขึ้นใกล้เข้ามาทุกทีๆ ริมฝีปากของคิบอมเหยียดออกเป็นรอยยิ้มบางๆ พร้อมกับที่ชักมือกลับมาวางลงข้างตัวดังเดิม



“ทงเฮเป็นยังไงมั่ง”
ร่างสูงโปร่งเจ้าของเสียงฝีเท้าเมื่อครู่ทำได้อย่างไรไม่รู้ หากแต่ในตอนนี้ศีรษะเล็กๆของทงเฮกลับไปนอนหนุนอยู่บนตักนิ่มของพี่ชายหน้าสวยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พร้อมๆกับที่คนรักอย่างคิมคิบอมต้องระเห็จตัวเองไปนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดี่ยวๆอีกตัวแทนเสียอย่างนั้น



“ว่ายังไงคิบอม น้องฉันเป็นยังไงบ้าง”
นิ้วเรียวยาวของคิมฮีชอลบรรจงลูบไปบนผมสีเข้มของทงเฮอย่างอ่อนโยน ในขณะที่ดวงตาโตๆนั้นกลับเบิกกว้างจ้องมองมายังคิบอมอย่างเอาเรื่อง



“ก็ยังตัวร้อนๆอยู่เลยครับ แล้วก็เสียงแหบเชียว”
“แต่วันนี้บ่นอยากกินไอศกรีมอย่างเดียวเลย”
คิบอมเอ่ยตอบเบาๆพลางลอบมองคนตัวเล็กที่นอนหนุนตักพี่ชายอยู่



“แล้วทำไมไม่ให้ทงเฮกินล่ะ”
คิมฮีชอลหยุดมือที่ลูบไปมาบนกลุ่มผมของน้องชาย พลางมองคิบอมนิ่งด้วยสายตาแสดงความไม่เข้าใจ



“โถ่ พี่ครับ ทงเฮไม่สบายอยู่นะครับ”
“ขืนกินเข้าไปต้องเจ็บคอแย่แน่ๆเลย”



“แต่ว่า …”
“ฉันให้ฮันกยองซื้อไอศกรีมรสโปรดของทงเฮมาด้วยนี่”
ฮีชอลเอ่ยตอบเบาๆ พลางเหลือบสายตามองไปยังร่างสูงที่เพิ่งเดินเข้ามาถึงพร้อมกับถุงบรรจุของใบโตๆสองใบ



“เก็บไว้ในตู้เย็นก่อนก็ได้นี่ครับ”



“นั่นสิเนอะ ทำไมฉันถึงคิดไม่ออกนะ”
“… งั้นก็รีบเอาไปเก็บสิ!!”



ด้วยเพราะนอนหลับมานานเพียงพอแล้ว หรือเนื่องจากพลังเสียงของพี่ชายที่แผดตะเบ็งตะโกนสั่งคนรักของน้องชายกันแน่ ที่ทำให้คนป่วยอย่างทงเฮรู้สึกตัวตื่นขึ้นในที่สุด เปลือกตาบางวาวค่อยๆกระพริบถี่ๆ ก่อนจะเบิกโตขึ้นอย่างนึกแปลกใจกับเจ้าของตักที่ตัวเองนอนหนุนอยู่



“พี่ฮีชอล”
“มาได้ยังไงฮะ”
คนตัวเล็กผุดลุกขึ้นจากท่าทางการนอน ก่อนจะโผเข้ากอดเอวบางๆของพี่ชายสุดที่รักในทันที ใบหน้าหวานซุกเข้ากับหน้าอกของผู้เป็นพี่อย่างคนขี้อ้อน



“ก็แฟนเราน่ะสิ โทรไปบอกพี่”
“แล้วนี่ดีขึ้นมั้ย”
ฮีชอลวางมือลงบนศีรษะของทงเฮ ค้างเอาไว้ในขณะที่น้องชายตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงัก



“แต่ว่า … พี่ฮีชอล …”
“ผมอยากกินไอติม”
ดวงตาใสใสช้อนจ้องตรงไปยังใบหน้าของพี่ชายหน้าสวยอย่างจงใจอ้อน แขนเรียวๆกระชับโอบเอวของฮีชอลให้แน่นเข้าไปอีก 








IceCream <333







ท่ามกลางความมืดสนิทในเวลาที่ล่วงเลยเที่ยงคืยมาแล้วไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง เท้าเล็กๆภายใต้สลิปเปอร์สีอ่อนเนื้อนุ่มเขย่งเดินพลางพยายามให้จังหวะการเดินนั้นเป็นไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากแต่ก็ยากเสียเหลือเกินในเมื่อแสงสว่างที่พอจะส่องสว่างให้กับทงเฮได้ในยามนี้มีเพียงแค่แสงจันทร์ที่สาดส่องลอดช่องหน้าต่างที่มีผ้าม่านคลุมอีกชั้นหนึ่งเข้ามาก็เท่านั้นเอง



บันไดขั้นแล้ว ขั้นเล่าที่ทงเฮก้าวผ่านลงมาราวกับเป็นระดับขั้นที่จะผ่านเข้าไปใกล้เส้นชัย และในที่สุดแล้วทงเฮก็พาเอาร่างบอบบางของตัวเองที่ไม่ค่อยจะมีแรงเสียเท่าไหร่เนื่องจากพิษไข้มาจนถึงจุดหมายในตอนนี้ก็คือห้องครัวซึ่งอยู่ตรงส่วนหลังของตัวบ้านหลังโต



เสียงกระหึ่มจากการทำงานของเครื่องทำความเย็นภายในตู้เย็นขนาดใหญ่เรียกให้ทงเฮเดินเข้าไปใกล้ให้มากยิ่งขึ้นอีก ก่อนที่ทงเฮจะเปิดมันออก แล้วสอดส่ายหาของที่ต้องการ



หมับ
แรงปะทะไม่เบานักจากทางด้านหลังทำให้ทงเฮสะดุ้งสุดตัว คนตัวเล็กที่กำลังก้มลงมองหาของที่ต้องการนั้นผุดยืนตรงก่อนจะหันกลับมามองเจ้าของวงแขนแกร่งอันแสนจะคุ้นเคยนั้น โดยไม่ลืมที่จะส่งสายตาค้อนๆไปให้ด้วย



“ลุกมาทำอะไรดึกๆครับ ทงเฮ”
คิบอมในชุดคลุมตัวยาวเอ่ยถามคนรักที่กำลังพยายามเบี่ยงออกจากอ้อมกอดแข็งแรงนั้นอย่างสุดกำลัง



“ก็เราหิวน้ำ…”



“ถ้าทงเฮยังดื้อจะกินไอศกรีมอยู่ หวัดมันก็จะไม่หายซักทีนะครับ”



“เอ๊ะ คิบอมนี่ เราบอกว่าจะมากินน้ำไง”



“แล้วตู้เย็นในห้องนอนล่ะครับ”
“น้ำก็ไม่ได้หมด ผมเพิ่งไปดื่มมาเมื่อกี้เอง”



“ก็…”
ไม่ทันที่เด็กขี้โกหกจะนึกสรรหาข้ออ้างใดใดมาตอบคุณพี่เลี้ยงเด็ก ริมฝีปากบางๆที่เผยออ้าออกเพื่อเตรียมที่จะเอ่ยเถียงต่อนั้นก็ถูกริดรอนให้ปิดลงดังเดิมด้วยริมฝีปากหนาๆของคิบอม ทงเฮเบิกตากว้างอย่างตกใจ ก่อนที่เปลือกตาวาวแสงนั้นจะค่อยๆปรือปิดลงตามอารมณ์ความรู้สึกที่นำพาไป คิบอมรั้งเอวเล็กๆของทงเฮเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดที่รัดประคองเอาไว้แน่น คนตัวเล็กถูกผลักให้แผ่นหลังชนกับผนังประตูตู้เย็นด้วยแรงไม่มากนักของคิบอม 



ริมฝีปากยังคงเชื่อมต่อกันในขณะที่เรียวลิ้นสากค่อยๆสอดแทรกตามรอยแยกของก้อนเนื้อนุ่มเข้าไปภายในโพรงปากเล็กๆ คิบอมไล่วนไปตามซี่ฟัน ร่องเหงือก ก่อนจะพันลิ้นชื้นนั้นไปมาเพื่อหยอกล้อกับลิ้นเล็กๆของทงเฮ ท่ามกลางน้ำลายที่คอยให้ความหล่อลื่น แรงดูดเม้ม โลมเลีย หยอกล้อกันไปมาทำให้อารมณ์เริ่มเตลิด



ฝ่ามือที่ร้อนจัดของคิบอมค่อยๆเลื่อนผละห่างจากเนื้อเรียบเนียนตรงช่วงเอวที่วางประคองค้างเอาไว้นอกเนื้อผ้าบางๆ คิบอมไล้มืออย่างช้าๆไปตามสัดส่วนของร่างกาย ก่อนจะสอดแทรกผ่านชายเสื้อนอนตัวบางเข้าไปสัมผัสทักทายเนื้อกายเนียนละเอียดลื่นมือที่ซ่อนอยู่ภายใน



แรงสัมผัสที่ไล้ไปมาตามร่างกายทำให้ทงเฮเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นทุกทีๆ รสจูบที่ค่อยเป็นค่อยไปเมื่อครู่ในตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนแรง ต่างคนต่างควานหาที่ยืดติดให้กับตัวเอง เรียวลิ้นเกาะเกี่ยวกันเอาไว้อย่างแยกกันไม่ออก 



เสียงแรงดูดดังขึ้นเป็นระยะเมื่อถึงคราวที่ริมฝีปากทั้งสองจำต้องแยกห่างออกจากกัน ก่อนที่มันจะกลับเคลื่อนเข้าหากันในทันทีทันใดอย่างขาดมิได้



รสจูบทำให้อารมณ์ถลำลึกลงไปมากขึ้นทุกที ก่อนที่มันจะหยุดลงด้วยการที่คิบอมผลักตัวทงเฮออกเบาๆ 



ริมฝีปากของคนที่ออกแรงผลักนั้นอ้อยอิ่งละจูบไปบนริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อนั้นอีกชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ คิบอมไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแค่หยุดนิ่งจ้องมองคนรักที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้น ก่อนที่ริมฝีปากจะเหยียดออกเป็นรอยยิ้มกว้าง



“รสจูบของผม … อร่อยสู้ไอศกรีมได้มั้ยนะ”









IceCream <333









แสงแดดจ้าๆในเวลาเที่ยงของวันกลางฤดูร้อน แสงแดดที่แผดเผาลงมาทั่วทุกอนูของพื้นโลกจนทำให้หลายๆคนหวั่นกลัวจนต้องหลีกเลี่ยงมัน หากแต่แสงแดดอันร้อนแรงในอักนัยหนึ่ง ก็สะท้อนให้เห็นความน่ารักสดใสจนใครหลายคนต้องหลงใหลไปกับมันอย่างโงหัวไม่ขึ้น



ดวงตาใสใสฉายแววสะท้อนกับแสงแดดเมื่อทงเฮส่งยิ้มทั้งที่ริมฝีปากและดวงตาไปให้กับคนรักที่ยืนอยู่เคียงข้างกันในตอนนี้ มือเล็กๆที่ถูกประคองเอาไว้ในมือหนาๆของอีกคนกระตุกเรียกราวกับเป็นเด็กเล็กๆ



“คิบอม กินไอติมกัน”
“นะๆๆ”
ทั้งที่รู้ว่ายังไงซะคิบอมก็ต้องตามใจ หากแต่ทงเฮก็ยังคงเป็นทงเฮคนเดิมที่แสนจะขี้อ้อน คนตัวเล็กส่งสายตาออดอ้อนพลางกระตุกมือหนาๆนั้นอีกสองสามครั้ง ก่อนที่จะเริ่มเดินไปยังรถเข็นขายไอศกรีมที่หยุดขายอยู่ไม่ไกลออกไปมากนัก



คิบอมมองภาพคนรักตัวเล็กที่เกาะราวรถเข็นขายไอศกรีม พลางชะโงกมองรสไอศกรีมที่บรรจุอยู่ภายในถังใบโตนั้นแล้วก็ต้องลอบยิ้มกว้าง ก่อนที่จะก้าวเร็วๆเข้าไปหาคนรัก …










… The End …









โบริน เจ็บ คอ 
โบริน อยาก กิน ไอติมมมมมม TT
(จริงๆ)


จะหายตัวยาวแล้วนะ ^^
See You ><