Back to the ... ★

T O U C H

Kibum x Donghae

By borin

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

T O U C H ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อีทงเฮ?”

“สนใจเค้าหรอ”

เสียงทุ้มห้าวของซีวอนเอ่ยถามเพื่อนสนิทหลังจากที่ลอบมองตามสายตาคู่คมกริบนั้นไปหยุดลงที่มุมตึกลับตาคนที่อยู่ไม่ห่างออกไปมากนักได้สักครู่แล้ว

 

 

 

“ก็น่าสนใจออก”

“มึงว่าไม่หรอ”

คิบอมลูบไปมาบนริมฝีปากหนานุ่มของตัวเองพลางเอ่ยตอบเพื่อนรักที่เพิ่งหย่อนตัวลงนั่งตรงที่ว่างข้างๆตัว ทั้งๆที่ยังไม่ได้ละสายตาจากภาพตรงหน้าเลย แม้แต่นิดเดียว

 

 

 

“ก็ไม่ใช่ว่าไม่ … แต่นั่นมันคู่ควงคนล่าสุดของเค้านี่”

ซีวอนเอ่ยตอบพลางพะยักพะเยิดไปทางร่างสองร่างที่ยืนติดแนบชิดกันอยู่ตรงมุมตึกนั้น

 

 

 

“แล้วไงล่ะ”

“มึงคอยดูแล้วกัน”

ดวงตาคู่คมปรือลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ก่อนที่คิบอมจะเปิดตากว้างแล้วเอ่ยบอกซีวอนออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

T O U C H ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดวงตากลมสวยที่ส่องประกายสะท้อนแสงแดดในยามเที่ยงวันเช่นนี้ กำลังจ้องมองตรงไปยังโครงหน้าได้รูปของร่างสูงกว่าที่กำลังยืนคร่อมกักขังร่างเล็กๆนั้นเอาไว้ภายใต้แขนยาวที่วางท้าวลงไปบนผนังตึกเหนือศีรษะของคนตัวเล็กนั้น

 

 

 

ศีรษะค่อยๆเคลื่อนลงต่ำเข้าหาเจ้าของใบหน้าหวานใสที่ค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆรอรับสัมผัสอุ่นละไม ก่อนที่ทงเฮจะรู้สึกถึงความอุ่นนุ่มของริมฝีปากที่ประกบปิดทาบทับลงบนกลีบปากบางๆนั้น แรงดูดเม้มเบาๆค่อยๆเพิ่มดีกรีความรุนแรงขึ้นเมื่อความรู้สึกดีดีเริ่มบังเกิด ความเพลิดเพลินในรสสัมผัส ทำให้เริ่มรู้สึกเผลอไผลไปกับมัน ทงเฮยกแขนขึ้นคล้องคอร่างโปร่งพลางโน้มลงเพื่อให้สัมผัสที่กำลังขับเคลื่อนนั้นแนบชิดมากยิ่งขึ้น

 

 

 

“อื้มมมม”

“พี่ฮีชอล…”

ทงเฮครางเสียงแผ่วเมื่อสัมผัสนั้นค่อยๆเคลื่อนออกห่างจากริมฝีปาก ก่อนจะเคลื่อนลงไปประทับจูบหนักๆที่ลำคอระหง

 

 

 

รอยแดงๆค่อยๆผุดขึ้นบนพื้นผิวขาวละเอียดในทุกๆครั้งที่ริมฝีปากนุ่มๆบรรจงขบเม้มลงไปบนนั้น ทงเฮบิดกายไปมาด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่ ก่อนที่จะค่อยๆเคลื่อนฝ่ามือเล็กๆนั้นลงไปลูบไล้บนแผ่นหลังของอีกคน

 

 

 

ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่คอยจะลอบมองการกระทำของคนสองคนจากที่ไกลๆ ร่างสองร่างก็ยังคงเกาะเกี่ยวโอบกอดกันไว้ … ไม่ได้ใส่ใจอะไรแม้แต่สักนิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

T O U C H ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ท่ามกลางแสงไฟหลากสีสันที่คอยส่องลงมาตัดกับความมืดภายในผับหรูในตอนนี้ขับให้ผิวขาวเนียนละเอียดของทงเฮที่เจ้าตัวจงใจปลดกระดุมออกไปสองสามเม็ดเพื่อที่จะโชว์มันสู่สายตานับสิบ การปรากฏตัวขึ้นของอีทงเฮคนสวยพร้อมกิ๊กคนใหม่ที่เดินควงคู่กันมานั้นออกจะอยู่เหนือความคาดหมายของหลายๆคนไปเสียหน่อย หากแต่ก็เปรียบเป็นกำไร ที่ได้เจอทงเฮคนสวย กับคู่ควงคนล่าสุดที่มีใบหน้าสมบูรณ์แบบไม่แพ้กัน

 

 

 

แขนยาวที่โอบเอวเล็กๆของทงเฮเอาไว้นั้นบ่งบอกการแสดงความเป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี หากแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ทงเฮหลุดออกจากตำแหน่งจุดรวมของสายตาประจำค่ำคืนนี้ไปได้เลย

 

 

 

“ไอ้คิบอม!!”

ซีวอนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับประตูร้านอุทานเรียกชื่อเพื่อนรักเสียงหลง หลังจากที่เพิ่งสังเกตเห็นว่าคนที่เดินเจิดจรัสเข้ามาในตัวผับคือใคร

 

 

 

“อะไรของมึง”

คิบอมยกแก้วใสใสในมือขึ้นจิบครั้งหนึ่ง พลางเอ่ยถามอย่างเรียบเฉย … ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอ ที่คุณชายชเวจะตื่นตกใจอย่างเกินพอดีไปกับทุกๆเรื่องน่ะ

 

 

 

“ทงเฮ”

“อีทงเฮของมึงอ่ะ”

และชื่อนั้นเองที่ทำให้คิบอมเบิกตากว้างและแปรเปลี่ยนความเรียบเฉยบนใบหน้าไปอย่างสิ้นเชิง คิบอมหันไปมองทางด้านหลัง ก่อนที่จะจดจ้องความขาวเจิดจรัสของคนตัวเล็กๆนั้นที่กำลังเดินพูดคุยยิ้มแย้มมากับรุ่นพี่ฮีชอล กิ๊กคนล่าสุด

 

 

 

“อ่อนว่ะ ไม่คิดจะทำอะไรเลยหรอ”

ซีวอนเอ่ยถาม หลังจากที่คิบอมกลับมานั่งนิ่งๆตามเดิม ราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจอะไรคนที่เข้ามาใหม่นัก

 

 

 

“ใจเย็นๆสิวะ ซีวอน”

“ยังไงๆซะ ไม่พ้นคืนนี้ อีทงเฮต้องตกเป็นของคิมคิบอมแน่นอน”

นิ้วยาวๆเคาะไปที่ข้างแก้วที่วางอยู่ตรงหน้าสองสามครั้ง ก่อนที่คิบอมจะเอ่ยตอบพร้อมเผยรอยยิ้มบางๆอย่างมั่นใจ

 

 

 

“แล้วกูจะคอยดูนะมึง”

ท่าทางมั่นอกมั่นใจของคิบอมทำให้ซีวอนเริ่มหมั่นไส้ คุณชายชเวเอ่ยบอกอย่าไม่สนใจ ก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มสีอำพันขึ้นจิบบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

 

เริ่มดึกแล้ว โซนโต๊ะนั่งในตอนนี้กลับดูเงียบสงบแตกต่างไปจากฟลอร์ตรงกลางร้าน ที่หนาแน่นไปด้วยผู้คนที่ออกไปจับจองพื้นที่ในการขยับตัวเต้นไปมาตามจังหวะดนตรีที่เร้าใจ

 

 

 

“มึงจะไปเต้นหรอ”

เสียงตะโกนแข่งกับเสียงเพลงเอ่ยถามคิบอมที่ลุกขึ้นยืนพร้อมจะเดินตรงไปยังฟลอร์เต้นแล้ว

 

 

 

“เปล่านี่”

คิบอมตอบปฏิเสธ ก่อนที่จะเดินตรงไปยังฟลอร์เต้นที่เจ้าตัวเพิ่งจะบอกปฏิเสธ

 

 

 

ก็คิบอมไม่ได้จะไปเต้นจริงๆนี่

 

 

 

คิบอมเดินแทรกตัวไประหว่างช่องว่างระหว่างคนสองคนที่กำลังโยกย้ายร่างกายไปตามจังหวะของเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มภายในตัวผับ พลางเพ่งสายตามองหาเป้าหมาย ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงจ้าของสปอตไลท์ส่องมาเป็นระยะเท่านั้น

 

 

 

เสี้ยวหน้าหวานของทงเฮถูกอาบไล้ด้วยแสงไฟแวบหนึ่ง และมันก็เพียงพอที่จะทำให้คิบอมก้าวเท้าเร็วๆแทรกตัวเข้าไปตรงกลางฟลอร์ ซึ่งคนที่กำลังตามหานั้นกำลังบิดกายเต้นไปตามเพลงจังหวะเร้าใจ ก่อนที่ร่างสูงๆจะหยุดเดิน แล้วเริ่มโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงพลางขยับตัวเบียดแทรกเข้าไปใกล้ทงเฮคนสวยทีละนิด

 

 

 

แรงเบียดเสียดสีที่ข้างลำตัวนั้นทำให้ทงเฮเบนสายตาจากเพื่อนรักสองคนที่ยืนเต้นอยู่ด้วยกันนั้นไปหาผู้ที่เข้ามาใหม่อย่างเสียไม่ได้ ดวงตาใสจ้องมองใบหน้าหล่อคมนั้นอย่างสงสัย หากแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ร่างบอบบางยังคงเคลื่อนไปตามจังหวะนั้นไม่ได้หยุด

 

 

 

“ทงเฮ … อีทงเฮใช่มั้ย”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยชิดใบหูขาวๆทำให้ทงเฮสะดุ้งสุดตัว

 

 

 

“ใช่ ชั้นชื่อทงเฮ”

 

 

 

“ผมคิบอม คิมคิบอม”

คิบอมเอ่ยแนะนำตัวกลับไป และไม่ทันที่ทงเฮจะทันรู้ตัว ก็ถูกรวบเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งของคนที่เพิ่งแนะนำตัวเองไปเมื่อครู่ ริมฝีปากอุ่นร้อนกดเบียดกลีบปากบางอย่างเร่าร้อน แรงดูดเม้มที่กระทำบนริมฝีปากของทงเฮนั้นรุนแรงจนมันเริ่มแดงเจ่อ ก่อนที่ลิ้นสากจะบดเบียดแทรกผ่านกลีบปากสีสดนั้นเข้าไปภายใน

 

 

 

เสียงดนตรีดังกระหึ่มไปทั่วทั้งตัวอาคาร หากแต่คนสองคนที่ยืนแนบชิดกันอยู่ตรงกลางฟลอร์นั้นกลับไม่ได้รับรู้ถึงมันเลย ภายในหัวของทงเฮในตอนนี้มีเพียงแต่ความว่างเปล่า ที่เข้ามาแทนที่พร้อมๆกับความเคลิบเคลิ้มในรสสัมผัสที่ได้รับ และเช่นเดียวกับผู้คนอีกนับร้อยที่ต่างคนต่างเต้น ไม่ได้สนใจอะไรคนสองคนที่กำลังยืนแลกลิ้นกันอยู่ตรงกลางกลุ่มคนเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

ลิ้นเล็กๆเริ่มตวัดรับสัมผัสจากลิ้นสากที่ควานไปจนทั่วทั้งโพรงปากเล็กนั้น ความเคลิบเคลิ้มเพลิดเพลินเข้าครอบคลุมทั้งจิตใจจนยากเกินกว่าที่จะผลักไส ร่างกายทั้งสองบดเบียดกันไปมาตามอารมณ์ที่ค่อยๆเริ่มเตลิดไปทีละนิด คิบอมไล้มือไปตามแผ่นหลังเรียบเนียนภายใต้เสื้อเชิร์ตตัวบาง เนื้อแท้ภายใต้นั้นเรียบเนียน ลื่นมือชวนสัมผัส … คิบอมลูบผ่านแนวสันหลังลงมา ก่อนที่จะวางมือค้างไว้ที่เอวบอบบางเพื่อประคองคนตัวเล็กเอาไว้ในอ้อมกอด ไม่ให้อ่อนปวกเปียกลงไป

 

 

 

คนตัวเล็กบดเบียดสะโพกเข้าไปใกล้หน้าขาของคนที่สูงกว่าตามจังหวะการตวัดเรียวลิ้นนั้น ทงเฮยกแขนขึ้นคล้องลำคอแกร่งของคิบอม พลางเขย่งปลายเท้าเพื่อนำพาตัวเองไปรับสัมผัสร้อนแรงนั้นได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

 

 

 

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใบหน้าหล่อจัดที่ได้เห็นเมื่อครู่นั้นถูกใจทงเฮ หรือเพราะว่าคิบอมนั้นจูบเก่งเสียเหลือเกิน ที่ทำให้ทงเฮยอมปล่อยให้คนคนนี้เก็บตวงเอากำไรจากร่างกายของตัวเองทั้งๆที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก

 

 

 

“เฮ่ยย ไอ้ทงเฮ หยุดๆๆๆ”

ฮยอคแจ เพื่อนรักของทงเฮที่เต้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเจ้าเพื่อนคนสวยไปมากนักตะโกนลั่นแข่งกับเสียงดนตรี พลางลากซองมินให้มาช่วยกันแยกเพื่อนรักกับชายหนุ่มแปลกหน้าที่กำลังกอดรัดแลกจูบกันอย่างไม่สนใจคนรอบตัว

 

 

 

“แกลากมันออกมาซิ ฮยอคแจ”

“ไอ้ทงเฮ แกเมามากไปแล้วนะ”

ซองมินตะโกนโหวกเหวกหลังจากที่ถูกฮยอคแจลากแขนให้มาช่วยกัน ก่อนที่จะจับแขนเรียวเล็กของทงเฮแล้วกึ่งดึกกึ่งกระชากให้หลุดออกจากอ้อมกอดแกร่งของชายหนุ่มนิรนาม

 

 

 

จ๊วบบ

เสียงแรงดูดครั้งสุดท้ายที่ดังขึ้นเมื่อริมฝีปากทั้งสองละห่างออกจากกันอย่างฉับพลัน ทำให้คนสองคนรู้สึกโล่งใจ และอีกสองคนมองตากันด้วยความเสียดาย

 

 

 

“ไอ้ทงเฮ ทำอะไรของแกวะ”

ฮยอคแจตะคอกถามเพื่อนรักเสียงดังลั่น พลางเขย่าเรียกสติทงเฮที่เอาแต่มองหน้าร่างสูงที่เพิ่งแยกห่างจากกันไม่วางตา

 

 

 

“ยุ่งน่าฮยอคแจ”

“เต้นกันต่อไปแล้วกัน ชั้นจะไปนั่งแล้ว”

ทงเฮสะบัดมือฮยอคแจออกพร้อมกับเอ่ยบอก ก่อนที่จะเดินแทรกตัวออกไปจากตรงนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สายน้ำไหลตรงออกจากก๊อกเหนืออ่างล้างหน้า ทงเฮวักน้ำเย็นๆนั้นขึ้นมาล้างหน้าอย่างลวกๆครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะหมุนปิดมัน แล้วหันหลังยืนพิงอ่างล้างหน้านั้นอย่างสบายๆ

 

 

 

“มาช้าจังนะ”

ริมฝีปากบางๆคลี่เป็นรอยยิ้ม เมื่อเห็นร่างสูงที่คุ้นตาเดินเข้ามาภายในห้องน้ำที่ตัวเองยืนรออยู่

 

 

 

“เพื่อนทงเฮน่ะสิ”

“จ้องจะจับผิดผมตลอดเลย”

คิบอมก้าวเร็วๆเข้าไปประชิดตัวคนสวย พลางเอ่ยบอกชิดริมฝีปาก มือใหญ่วางลงแผ่วเบาที่สะโพกสวย

 

 

 

“ก็คนมันหน้าตาดี เพื่อนก็หวงเป็นธรรมดา”

ลมอุ่นๆที่ถูกพ่นออกมาพร้อมกับคำพูดทำเอาคิบอมแทบคลั่ง เมื่อทงเฮจงใจแนบริมฝีปากลงไปกับปากหนาของร่างสูงนั้นแล้วขยับเอ่ยบอก

 

 

 

“แล้วตกลงนี่ทงเฮเมารึเปล่า”

 

 

 

“เปล่านี่”

 

 

 

“งั้นก็คงจะยังจำได้ ว่าเมื่อกี้ถึงไหนแล้ว”

สิ้นประโยคนั้นของคิบอม รอยยิ้มร้ายๆที่มุมปากก็ผุดขึ้นในทันที ก่อนที่มันจะหายไปพร้อมกับสัมผัสเร่าร้อนที่ริมฝีปากของทงเฮ

 

 

 

คนตัวเล็กบิดกายเร่าไปมาเมื่อถูกดูดเม้มลงไปบนผิวขาวๆตรงลำคอ ลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดซอกคอนั้นทำเอาทงเฮเริ่มเตลิด ร่างกายอ่อนยวบ แขนขาแทบไม่มีแรงที่จะประคองตัวยืนเอาไว้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“น้องทงเฮของแกหายไปไหนแล้ววะ”

“ชั้นเห็นแต่ฮยอคแจกับซองมิน”

ฮันกยองที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับฮีชอลเอ่ยถามเพื่อนรัก หลังจากที่นั่งมองผู้คนตรงฟลอร์ชั้นล่างอย่างเพลินๆมาได้พักใหญ่ๆแล้ว

 

 

 

“ไม่รู้ว่ะ”

ฮีชอลยกแก้วเหล้าใกล้ๆมือขึ้นมาจิบครั้งหนึ่ง พลางเอ่ยตอบ

 

 

 

“ไม่หวงมันหน่อยหรอ”

 

 

 

“จำเป็นด้วยหรอ ไม่ได้เป็นแฟนกันนี่”

“ก็แค่คบกันสนุกๆ”

ฮีชอลยกขาขึ้นขัดกันในท่าไขว่ห้างอย่างสบายๆ

 

 

 

ฮันกยองจ้องมองภาพตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา … ให้ตายเถอะ คนเกาหลีมันคิดอะไรของมันกันนะ คนจีนไม่เข้าใจ …

 

 

 

 

 

 

 

 

 

T O U C H ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร

 

 

 

หากแต่ในที่สุดแล้วคิบอมและทงเฮก็ได้ย้ายตัวเองมาอยู่ในคอนโดของคิบอมเป็นที่เรียบร้อย ประตูห้องถูกปิดลงไปแล้วเมื่อครู่ด้วยแรงเท้าของเจ้าของห้อง ก่อนที่คนตัวเล็กๆจะถูกผลักไปยืนชิดกำแพงห้องนั่งเล่น แล้วทาบทับด้วยคิบอมที่ตั้งแขนขึ้นกั้นเอาไว้ด้านหนึ่ง

 

 

 

ดวงตาคมกริบจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู้ใสของคนตัวเล็ก นิ่ง เนิ่นนาน

 

 

 

“นายชอบชั้นหรอ”

ทงเฮช้อนตามองใบหน้าหล่อๆของคิบอมอย่างออดอ้อน พลางไล้ปลายนิ้วไปตามโครงหน้าหล่อจัดอย่างยั่วอารมณ์

 

 

 

“ใช่ ผมชอบทงเฮ”

 

 

 

ดวงตาใสใสนั้นมีแรงดึงดูด … คิบอมไม่อาจละสายตาออกจากดวงตาคู่นั้นไปได้เลย

 

 

 

“ถ้าอย่างนั้น … มาเป็นกิ๊กกันนะ”

รอยยิ้มอย่างน่ารักเผยขึ้นที่ริมฝีปากสีสด ทงเฮลดมือลงจากใบหน้าหล่อจัดแล้ววางค้างไว้ที่ไหล่กว้างทั้งสองข้าง

 

 

 

“ครับ”

สิ้นคำตกลง คิบอมก็รั้งเอวทงเฮคนสวยเข้ามาแนบชิดกับร่างกายตัวเอง พลางประทับจูบหนักๆลงไปที่ผิวขาวเนียนตรงลำคอ ไล่ลามลงไปถึงไหปลาร้าสวย แผ่นอกบอบบางที่โผล่พ้นคอเสื้อกว้างๆที่เจ้าตัวจงใจปลดกระดุมเอาไว้ก่อนหน้านี้

 

 

 

รอยรักแดงช้ำค่อยๆปรากฏขึ้นในทุกครั้งที่โพรงปากของคิบอมประกบลงไปดูดเม้มผิวขาวจัด ทงเฮเงยหน้าเอียงคอไปอีกทางเพื่อเปิดทางให้คิบอมได้สัมผัสผิวกายหอมกรุ่นนั้น สะโพกเล็กเริ่มเบียดแนบไปกับร่างกายของอีกคนตามอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นไปเรื่อยๆ

 

 

 

“อ๊า คิบอม”

กระดุมอีกสองเม็ดถูกปลดออกจนหมดสิ้น เผยผิวกายขาวจัดไล่ลงไปจนถึงหน้าท้องแบนราบ คิบอมครอบครองโลมเลียตวัดติ่งไตตรงหน้าอกนั้นด้วยปลายลิ้น รัวเร็ว จนคนตัวเล็กเผลอครางออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

 

 

 

มือเล็กๆจิกเข้าไปในกลุ่มผมหนาของคิบอม เป็นจังหวะตามความรู้สึก ขาเริ่มไร้เรี่ยวแรงจนต้องเกาะเกี่ยวปล่อยตัวไปตามแรงกอดรัดของคนตัวสูงกว่า

 

 

 

ทงเฮถูกช้อนตัวขึ้นจนขาลอยจากพื้น คิบอมโอบอุ้มคนตัวเล็กเอาไว้แน่น แล้วก้าวเดินเร็วๆตรงไปยังห้องนอนที่เปิดประตูค้างไว้อยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

 

 

 

แผ่นหลังบอบบางกระทบผ้าปูที่นอนเย็นเฉียบ ทงเฮเบิกตากว้างขึ้น พลางจ้องมองจังหวะการขยับกายของอีกคนที่ค่อยๆคร่อมตัวลงมาทาบทับกาย ก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นดันแผงอกแกร่งของคิบอมเอาไว้ไม่ฝให้ทาบทับลงมาได้ดังใจ

 

 

 

“หยุดก่อนสิ”

 

 

 

“ครับ”

 

 

 

ทงเฮผลักอกแกร่งของคิบอมให้ตะแคงออกไปนอนหงายด้านข้าง แล้วพลิกตัวขึ้นไปนอนทาบทับอยู่บนร่างหนานั้น ขาเรียวคร่อมเอวเอาไว้ทั้งสองข้าง ในขณะที่มือเล็กก็ยังดันอกกว้างค้างไว้

 

 

 

“ชั้นให้กิ๊กได้เท่านี้ล่ะ”

ทงเฮดันอกกว้างของคิบอมพลางยันตัวลุกขึ้น มือเล็กขยับติดกระดุมสี่ห้าเม็ดจนครบเพื่อปิดรอยแดงๆที่ลามขึ้นไปจนถึงซอกคอ ก่อนจะเดินเร็วๆไปทางหน้าห้องแล้วเปิดประตูเดินออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

T O U C H ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อากาศยามเช้าสดใสเสมอในความรู้สึกของหลายๆคน แต่อาจจะไม่ใช่สำหรับคิบอมในวันนี้ ร่างสูงที่นอนไม่หลับมาตลอดทั้งคืนรีบมามหาวิทยาลัยตั้งแต่ไก่โห่ และตั้งแต่เดินทางมาถึง ร่างสูงก็ยังไม่ได้ขยับตัวไปไหน นอกจากนั่งอยู่ที่ม้านั่งข้างทางเดินตรงหน้าตึกประจำคณะ

 

 

 

ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนมากเต็มทีแล้ว ร่างสูงโปร่งแทบนั่งไม่ติด พลางชะเง้อคอมองไปยังผู้คนที่เดินสวนกันไปมาตรงทางเดินนั้น

 

 

 

“ไอ้คิบอม มานั่งทำไรตรงนี้วะ”

ซีวอนที่เพิ่งก้าวลงจากรถยนต์คันหรูที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยเอ่ยทักทายเพื่อนรักเสียงดังพลางก้าวเดินเร็วๆเข้าไปหา

 

 

 

“เรื่องของกูน่า”

 

 

 

“แล้วเมื่อคืนเป็นยังไง”

“ทงเฮคนสวยลีลาเด็ดมั้ย”

ซีวอนหย่อนตัวนั่งลงบนม้านั่งข้างๆคิบอม แล้วเอ่ยถามอย่างสนอกสนใจ … ก็เมื่อคืนเค้าก็นั่งมองตามตั้งแต่มันสองคนจูบกันกลางฟลอร์ หายเข้าไปในห้องน้ำกันนานสองนาน แล้วยังจะประคองกันเดินออกไปจากร้านอีก ไม่อยากจะคิดต่อว่ามันหลังจากนั้นมันไปทำอะไรกันที่ไหนเลยนะเนี่ย

 

 

 

“ยุ่งว่ะมึง”

คิบอมทำหน้าเหม็นเบื่อใส่แล้วหันไปอีกทาง

 

 

 

ร่างบอบบางอันคุ้นเคยที่เดินเคียงคู่มากับรุ่นพี่ตัวสูงกว่าเรียกความสนใจของคิบอมที่กำลังเบนหน้าหนีเพื่อนรักสุดหล่อไปอีกทางได้เป็นอย่างดี คิบอมผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเร็วๆเข้าไปประชิดตัวคนทั้งสองนั้น

 

 

 

“ทงเฮ”

“ทงเฮครับ”

คิบอมยืนดักหน้าทั้งสองคนที่เดินเกี่ยวคล้องแขนกันมานั้น และเหมือนจะได้ผล ทงเฮที่เมินใส่คิบอมเมื่อครู่หันมามองใบหน้าคมในที่สุด

 

 

 

“มีอะไรหรอ”

คนสวยจ้องมองคิบอมด้วยตาใสใส พลางเอ่ยถามเสียงเรียบๆทั้งๆที่แขนเล็กยังคงคล้องเอาไว้กับเรียวแขนของรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

 

 

“เรื่องเมื่อคืน คือว่า…”

 

 

 

“เมื่อคืนทำไม?”

“ค่อยคุยกันตอนเย็นนะ”

พูดจบทงเฮก็รั้งให้ฮีชอลเริ่มออกเดินไปด้วยกัน เบียดผ่านไหล่กว้างของคิบอม เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

 

 

 

คิบอมยังคงยืนอยู่ที่เดิม พลางจ้องมองแผ่นหลังของคนสองคนที่เดินเคียงกันออกไปอย่างไม่เช้าใจ แขนยาวที่โอบรอบเอวเล็กเอาไว้บ่งบอกสถานะของรุ่นพี่ฮีชอล … ไม่เข้าใจทงเฮเลยจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

T O U C H ~

 

 

 

 

 

 

 

 

เย็นแล้ว คิบอมที่กำลังเตรียมตัวกลับบ้านเดินเรื่อยเปื่อยไปตามระเบียงทางเดินบนตึกเรียนอย่างช้าๆ ภายในใจนึกถึงคำพูดของทงเฮเมื่อเช้านี้ ดวงตาคู่คมมองกลอกไปมาเรื่อยเปื่อย มองนู่นมองนี่รอบตัวอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

 

 

 

“อื้มมมม”

เสียงร้องครางอย่างเป็นสุขที่ดังลอดออกมาจากห้องเลคเชอร์ที่ถูกเปิดประตูแง้มเอาไว้เรียกความสนใจของคิบอมได้ไม่น้อย ร่างสูงค่อยๆเดินไปยังช่องประตูนั้น แล้วเปิดมันออกให้กว้างขึ้นไปอีก

 

 

 

“พอเถอะ พี่ฮีชอล”

“ไม่เอาแล้ว”

ร่างบอบบางของคนตัวเล็กกว่าดันหน้าอกของรุ่นพี่ พลางเอ่ยปากร้องห้ามไม่ได้หยุด

 

 

 

“เถอะน่า ทงเฮ”

ฮีชอลเอ่ยกล่อมใกล้เสียจนแทบจะสัมผัสริมฝีปาก ก่อนที่จะกดจูบหนักๆลงไปบนกลีบปากนั้นอย่างจงใจ มือไล้ไปตามผิวเนียนตรงแนวข้างลำตัวอย่างย่ามใจ

 

 

 

“พี่ฮีชอล!!”

ทงเฮดันตัวฮีชอลออก พลางเรียกชื่อรุ่นพี่เสียงหลง

 

 

 

“พี่ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้อีกแล้วนะ”

“ลาก่อน”

ทงเฮสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของฮีชอล แล้วก้าวเร็วๆออกมาจากห้องเลคเชอร์ที่เงียบสนิท ก่อนจะคว้าข้อมือหนาของคิบอมที่หยุดยืนลอบมองการกระทำของทั้งสองคนนั้นเอาไว้ แล้วรั้งให้เริ่มออกเดินไปด้วยกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไร้ซึ่งคำพูดใดๆระหว่างคนสองคน คิบอมเพียงแค่เดินตามแรงจูงของคนตัวเล็กที่นำทางมาเรื่อยๆนั้นอย่างงงๆ สงสัย หากแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร จนกระทั่งทงเฮจับจูงคนตัวใหญ่กว่าเดินเรื่อยมาจนถึงห้องเก็บอุปกรณ์ที่อยู่ส่วนหลังสุดของคณะ

 

 

 

“ทงเฮ…”

 

 

 

“ชั้นบอกเลิกพี่ฮีชอลไปแล้ว”

 

 

 

“แล้ว …”

 

 

 

“ก็นายชอบชั้นไม่ใช่หรอ ก็จีบชั้นซี่!!”

สิ้นเสียงตะโกนลั่นของทงเฮนั้น คิบอมก็รวบเอวบางๆของทงเฮเอาไว้ในอ้อมกอดแล้วรั้งให้นั่งหันหน้าเข้าหากันบนตักกว้างๆของตัวเอง

 

 

 

“ทำไมถึงยอมให้ผมจีบล่ะ”

คิบอมเอ่ยถามพลางจ้องหน้าคนบนตักไม่วางตา

 

 

 

“ชั้นชอบสัมผัสของนาย”

ทงเฮจับมือใหญ่ของคิบอมมาวางลงบนแก้มใสทั้งสองข้างของตัวเองในขณะที่เอ่ยพูด

 

 

 

“นายจะไม่จูบชั้นหน่อยหรอ”

ทงเฮเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อคมของคิบอมจนปลายจมูกชนกัน แล้วเอ่ยถาม

 

 

 

คิบอมหัวเราะเบาๆให้กับท่าทางน่ารักนั้น ก่อนที่จะประทับจูบลงไปแรงๆบนกลีบปากสีสดของทงเฮ คิบอมบรรจงดูดเม้มลงไปบนริมฝีปากนั้นอย่างทะนุถนอมในทีแรก ก่อนที่จะค่อยๆเพิ่มแรงลงไปทีละนิด ฝ่ามือร้อนเลาะไปตามชายเสื้อตัวบางๆนั้นเพื่อสัมผัสกับผิวกายเนียนลื่นมือ คิบอมค่อยๆสอดปลายนิ้วเข้าไปภายใต้เสื้อตัวนั้น แล้วลูบไล้ไปบนแผ่นหลังจนทั่วบริเวณ

 

 

 

เนื้อแท้เรียบเนียนชวนสัมผัส ของทงเฮ

กับสัมผัสอุ่นๆที่ทำให้รู้สึกดีของคิบอม …

 

 

 

 

 

 

 

 

T O U C H ~

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างสองร่างที่เดินเกาะกุมมือกันเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยพร้อมๆกันทุกวันมาได้เกือบอาทิตย์ดูจะกลายเป็นท๊อปปิคฮอทประจำมหาวิทยาลัยไปเสียแล้ว นิ้วทั้งสิบเกาะเกี่ยวกันเอาไว้แน่น ในขณะที่สองคนเดินแนบชิดกันจนแทบจะกลายเป็นคนคนเดียวกันอยู่รอมร่อ กิ๊กคนใหม่ หรือมากกว่านั้นกันนะทงเฮ …

 

 

 

 

“จะไปไหนน่ะ”

 

 

 

“ไปเรียนไงครับ”

 

 

 

“เรียนด้วยกันนะ”

“ไปนั่งเป็นเพื่อนหน่อยสิ นะคิบอมนะ”

ท่าทางออดอ้อนของทงเฮทำให้คิบอมใจอ่อนยวบลงไปได้ในทันที ใบหน้าหวานที่ส่งยิ้มอย่างน่ารักมาให้ แล้วยังจะแขนเรียวที่กอดแขนของคิบอมเอาไว้อีก … ใครจะไปทนใจแข็งอยู่ได้ล่ะ

 

 

 

“ก็ได้ครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อีกไม่นานจะถึงเวลาเข้าเรียน ภายในห้องเลคเชอร์ถึงได้มีนักศึกษาจำนวนมากเข้ามาจับจองที่นั่งเพื่อเตรียมตัวเรียนในคาบเรียนแรกของวัน คิบอมและทงเฮเลือกที่จะจับจองที่นั่งแถวหลังสุด ซึ่งก็เป็นที่ประจำของเด็กดีอย่างทงเฮอยู่แล้ว

 

 

 

“กิ๊กใหม่?”

ฮยอคแจเอ่ยถามหลังจากที่ทงเฮหย่อนตัวลงนั่งตรงโต๊ะตัวประจำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

 

 

“เปล่า”

เสียงหวานที่เอ่ยตอบเพื่อนสนิทอย่างเรียบเฉยทำให้ร่างสูงอีกคนที่เพิ่งนั่งตามลงบนที่นั่งข้างๆทงเฮชะงักนิ่ง คิบอมเหลือบมองเจ้าของคำตอบนั้นอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่สีหน้างงงวยจะแปรเปลี่ยนไปเป็นรอยยิ้มบางๆเมื่อได้ยินคำพูดประโยคต่อไป

 

 

 

“ว่าที่แฟนน่ะ”

ทงเฮเอ่ยขยายความ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานเยิ้มให้กับคิบอมครั้งหนึ่ง

 

 

 

“เออ ขอให้โชคดีนะแก”

เป็นซองมินบ้างที่เอ่ยตอบ พลางส่ายหน้าไปมาอย่างหน่ายๆไม่ได้เข้ากับคำพูดเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไปป่ะวะ ไอ้ทงเฮ”

ฮยอคแจที่กวาดข้าวของอุปกรณ์การเรียนใส่ลงไปในกระเป๋าเรียบร้อยแทบจะในทันทีที่อาจารย์ประจำภาควิชาเดินออกจากห้องไปนั้นเอ่ยถามเพื่อนตัวเล็กอีกคนที่มองกลับมาด้วยตาปรือๆ ทั้งๆที่ศีรษะที่พิงซบลงไปกับไหล่กว้างของคิบอมนั้นยังไม่ได้เงยขึ้นตั้งตรงตามปกติเลย

 

 

 

“ไปไหนอ่ะ”

 

 

 

“คืนวันศุกร์ มีที่อื่นให้ไปด้วยงั้นหรอ”

ฮยอคแจตอบกลับมางงๆ ปกติแล้วเป็นทงเฮเองเสียด้วยซ้ำที่เอ่ยชวนเพื่อนๆไปเที่ยวผับตามประสานักสังคมตัวยง ไหงวันนี้ถึงได้มาทำหน้างงใส่

 

 

 

“คงไม่ไปล่ะ ชั้นเหนื่อย”

“คิบอมเก็บของให้หน่อยสิ”

ทงเฮเงยหน้าขึ้นมามองฮยอคแจพลางเอ่ยปฏิเสธ ก่อนที่จะแนบหน้าลงไปบนต้นแขนแกร่งของคิบอมแล้วถูไถแก้มเนียนลงไปบนนั้นอย่างออดอ้อน

 

 

 

“ตกลงนี่ว่าที่แฟนหรือคนรับใช้แกวะ”

ฮยอคแจที่ยืนมองท่าทางออดอ้อนผิดวิสัยของเพื่อนรักมาได้ซักพักแล้วเอ่ยถามขัดขึ้นในที่สุด

 

 

 

“ก็เค้าจีบชั้นอยู่อ่ะ ต้องเอาใจชั้นสิ”

ทงเฮเบิกตาโตขึ้นกว่าปกติพลางจ้องมองไปยังเพื่อนรักขี้สงสัย

 

 

 

“ไปกันครับ ทงเฮ”

คิบอมที่เก็บอุปกรณ์การเรียนของทงเฮที่หยิบมาวางเอาไว้พอเป็นพิธีตั้งแต่ช่วงเริ่มคาบเรียนลงไปในกระเป๋าแล้วยกมันขึ้นสะพายเรียบร้อยแล้วเอ่ยบอก พลางรั้งข้อมือเล็กของทงเฮให้เจ้าตัวลุกขึ้นยืนตาม

 

 

 

“เจอกันอาทิตย์หน้านะเว่ย”

ทงเฮลุกขึ้นจนเต็มความสูงแล้วหยุดยืนอยู่ข้างๆคิบอม ก่อนที่จะหันมาเอ่ยบอกลาเพื่อนรักอีกสองคน

 

 

 

“แล้วหนังพรุ่งนี้ล่ะ แกจะเบี้ยวหรอ”

 

 

 

“พรุ่งนี้ไม่ว่างแล้วอ่ะ”

“ไปแล้วนะ”

 

 

 

ทงเฮเดินจากออกไปพร้อมคิบอมที่วาดวงแขนโอบรอบเอวเล็กนั้นประคองเดินไปพร้อมๆกัน ฮยอคแจและซองมินได้แต่มองตามแผ่นหลังนั้นไปอย่างไม่เข้าใจ ก็ในเมื่อนัดดูหนังวันเสาร์นี้คนริเริ่มชักชวนก็คือทงเฮเองไม่ใช่หรอ ???

 

 

 

 

 

 

 

 

T O U C H ~

 

 

 

 

 

 

 

 

“พรุ่งนี้ไม่ต้องมาหาชั้นนะ”

“แล้วห้ามออกไปไหนด้วย เข้าใจมั้ย คิบอม”

คิมคิบอมยังคงนั่งนิ่งๆค้างอยู่ตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์คู่ใจมานานสองนาน พลางนึกถึงคำพูดของทงเฮที่ย้ำแล้วย้ำอีกก่อนจะลาจากกันด้วยจุมพิตแสนลึกซึ้งที่หน้าประตูบ้านของคนตัวเล็ก

 

 

 

คิบอมเคาะปลายนิ้วไปบนแป้นคีย์บอร์ดเบาๆ เบาเกินกว่าที่จะทำให้เกิดการแปรรหัสเป็นตัวอักษรขึ้นมาบนหน้าจอสว่างจ้านั้น ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นสีดำสนิทมองทอดตรงไปข้างหน้า หากแต่ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับภาพที่มองเห็น คิบอมเพียงแค่คิดถึงทงเฮ … ก็เท่านั้น

 

 

 

คิบอมเพียงแค่คิดถึงรสสัมผัสของทงเฮ ก็เท่านั้นเอง

 

 

 

มือใหญ่ยกขึ้นนิ่งในอากาศ พลางนึกจินตนาการถึงผิวเนียนละเอียดลื่นมือ ผิวกายขาวจัดของทงเฮที่ชวนให้ต้องหลงไหล ในยามได้สัมผัสนั้นยากที่จะผละออกห่าง และเหมือนกับเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับการละจาก

 

 

 

แรงปะทะกอดจากทางด้านหลังทำให้คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานนั้นสะดุ้งสุดตัว จังหวะการเดินที่เงียบกริบทำให้คิบอมไม่อาจรู้ได้เลยแม้แต่น้อยว่ามีคนแปลกปลอมเดินเข้ามาภายในห้อง หากแต่กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่แสนคุ้นเคยที่โชยมาปะทะประสาทสัมผัสนั้นทำให้คิบอมค่อยๆคลายกังวลและผ่อนจากอาการสะดุ้งเมื่อครู่ลง

 

 

 

ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดปะทะต้นคอแกร่งทำให้คิบอมเผยรอยยิ้มกว้างที่มุมปากทั้งสองข้างอย่างไม่ปิดบัง มือใหญ่ยกขึ้นวางทาบทับลงบนอุ้งมือเล็กๆที่เกาะกุมกันเอาไว้ตรงหน้าอกของร่างสูง คิบอมไล้ปลายนิ้วยาวนั้นไปบนหลังมือของทงเฮเบาๆ เนิบนาบ แผ่วเบา …

 

 

 

“เข้ามาได้ยังไงครับ”

คิบอมหยุดไล้ปลายนิ้ว ก่อนจะจับเอามือเล็กนุ่มนิ่มนั้นมาประทับจูบเบาๆแทน

 

 

 

“ไม่รู้สิ”

ทงเฮเอ่ยตอบพลางหัวงเราะคิกคัก

 

 

 

“เข้ามาหาผมถึงห้องนอนแบบนี้มันอันตรายนะ รู้มั้ย”

คิบอมเบี่ยงใบหน้าไปมองดวงหน้าหวานของทงเฮที่ในตอนนี้ยิ้มกว้างพลางส่งเสียงหัวเราะไม่หยุด

 

 

 

“ก็รู้น่ะสิ ถึงได้เข้ามา”

“แล้วมันอันตรายตรงไหนหรอ”

ก่อนที่ทงเฮจะได้ทันรู้ตัว ก็ไปอยู่ในท่านอนหงายอยู่บนเตียงกว้างโดยมีร่างหนาของคิบอมเอนลงมาทาบทับเรียบร้อยแล้ว ทงเฮยังคงหัวเราะเบาๆในขณะที่วางมือดันอกแกร่งเอาไว้ไม่ให้ร่างสูงได้เข้าใกล้มากเกินไป

 

 

 

“ทำอะไรน่ะ”

“ชั้นเคยบอกว่ายังไง คิบอม”

 

 

 

ริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับปิดลงบนกลีบปากสีสดของทงเฮที่กำลังเอ่ยพูดนั้น พลางออกแรงดูดเม้มจนมันเริ่มบวมเจ่อ ก่อนที่เรียวลิ้นจะแทะเล็มไปตามรอยต่อของกลีบปากที่ยังคงปิดสนิท ทงเฮค่อยๆปิดเปลือกตาลงอย่างช้าๆในขณะที่คิบอมเริ่มสอดแทรกลิ้นร้อนๆที่อุ่นนุ่มเข้ามาซอกซอนภายในโพรงปากเล็กๆ คิบอมออกแรงดูดเม้มกลีบปากหวานฉ่ำนั้นแรงๆเป็นการทิ้งท้าย ก่อนจะละจากออกมาอย่างเสียดาย

 

 

 

“ทงเฮให้กิ๊กได้เท่านี้”

“ถ้าอย่างนั้น … เราเป็นแฟนกันนะครับ ทงเฮ”

คิบอมเอ่ยบอกชิดริมฝีปากที่เปียกชื้นของทงเฮ ดวงตาคมเข้มมองตรงลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของคนตัวเล็กอย่างเปี่ยมไปด้วยความหมาย

 

 

 

“ขอกันง่ายๆแบบนี้เลยหรอ”

 

 

 

“ใช่ครับ”

ปลายนิ้วยาวไล้ไปตามโครงหน้าของทงเฮ ผ่านแก้มเนียนใส ละอย่างอ้อยอิ่งผ่านกลีบปากที่บวมเจ่อไปยังแก้มเนียนอีกด้าน

 

 

 

“อืม ก็ได้”

“แค่ชั้นยังไม่เคยมีแฟน … แฟนกันเค้าทำกันถึงไหนหรอคิบอม”

ทงเฮส่งยิ้มหวานไปให้แฟนหมาดๆ พลางเอ่ยถาม

 

 

 

“เดี๋ยวก็รู้ครับ”

สิ้นคำนั้น ใบหน้าหล่อคมของคิบอมก็ฝังลงไปในซอกคอหอมกรุ่นพลางขบเม้มทำร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของในทุกๆพื้นที่ที่ริมฝีปากนั้นเคลื่อนผ่าน ลิ้นร้อนเพิ่มความชุ่มชื้นให้กับเนื้อแท้เนียนละเอียด ทั้งโลมเลีย ดูดเม้ม จนทงเฮเริ่มบิดกายไปมาตามการปรนเปรอที่ได้รับ ลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดซอกคอนั้นทำให้คนตัวเล็กต้องปิดเปลือกตาลงอย่างช้าๆ

 

 

 

กระดุมเสื้อเม็ดแล้วเม็ดเล่าถูกปลดออกไป เผยให้เห็นอกขาวเนียนละเอียดทีละนิด ก่อนที่เสื้อเชิร์ตตัวบางที่ทงเฮสวมใส่อยู่นั้น จะปลิวหายไปจากขอบเตียงด้วยแรงของคิบอม ติ่งไตตรงกลางหน้าอกทั้งสองฝั่งถูกครอบด้วยโพรงปากร้อนๆ คิบอมตวัดลิ้นไปมาหยอกล้อกับติ่งเนื้อนั้นจนมันเริ่มตั้งชูชันรับสัมผัสนั้น

 

 

 

 

“อ๊า”

แรงตวัดของลิ้นร้อนๆทำให้ทงเฮเสียงกระสัน ร่างบอบบางบิดไปมาตามอารมณ์ที่ถูกจุดปลุก หากแต่แผ่นอกบอบบางนั้นกลับแอ่นรับทุกสัมผัสที่ร่างสูงมอบให้

 

 

 

เสียงหอบหายใจดังถี่ขึ้นในทุกครั้งที่คิบอมขยับศีรษะลงต่ำ กางเกงตัวสวยพร้อมชั้นในตัวจิ๋วถูกถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ทงเฮไม่รู้ หากแต่ในตอนนี้เนื้อตัวที่เปลือยเปล่ากำลังถูกสัมผัสจับจองด้วยลิ้นร้อนๆและฝ่ามือใหญ่ของคิบอมจนทั่วทั้งร่างกาย

 

 

 

เสียงครางหวานดังขึ้นสลับกับอาการหอบหายใจถี่ๆเมื่อโพรงปากอุ่นๆนั่นขยับเข้าครอบครองอวัยวะตรงกลางลำตัวของคนตัวเล็ก ทงเฮสะดุ้งสุดแรงพลางขยับมือไปมาเพื่อหาหลักยึด โพรงปากอุ่นนุ่มที่ขยับเข้าออกนั้นทำให้อารมณ์ต่างๆเริ่มปะทุมากขึ้นไปทุกที ทุกที ทงเฮคว้ายึดเอาไหล่กว้างของคิบอมนั้นเอาไว้แน่น ปลายนิ้วเรียวจิกลงไปในกล้ามเนื้อตรงต้นแขนเพื่อระบายอารมณ์

 

 

 

“อ๊ะ”

คิบอมเร่งจังหวะการเคลื่อนเข้าออกพลางตวัดลิ้นหยอกล้อกับส่วนปลายนั้น ในขณะที่นิ้วยาวก็ถูกส่งไปเบิกทางตรงช่องทางทางด้านหลัง จากหนึ่ง เป็นสอง และสาม จนมันเริ่มขยายออกและตอดรับสิ่งแปลกปลอมนั้น

 

 

 

ร่างสูงละห่างออกจากแท่งเนื้อตรงกลางลำตัว พลางขยับทางทับขึ้นไปประกบจูบเร่าร้อนที่ริมฝีปาก ลิ้นทั้งสองตวัดรับกันไปมาตามอารมณ์ที่กำลังเตลิดขึ้นไปทุกที ฝ่ามือไล้สะเปะสะปะไปบนร่างกายที่เริ่มชื้นเหงื่อของกันและกัน เรียวขาไขว้กันจนแทบแยกออกจากกันไม่ได้

 

 

 

“จ๊วบ”

เสียงแรงดูดดังลั่นเมื่อคิบอมผละออกห่าง ภาพใบหน้าหวานที่กำลังเกิดอารมณ์ช่างดูยั่วยวนและเร้าอารมณ์ ดวงตาคู่ใสของทงเฮปรือลง และริมฝีปากที่บวทเจ่อนั้นก็ช่างชวนให้สัมผัส

 

 

 

คิบอมบีบคลึงไปบนก้อนเนื้อทั้งสองตรงบั้นท้ายอย่างสนุกมือ ก่อนที่จะพลิกร่างของทงเฮให้คว่ำตัวลง แล้วขยับขึ้นทาบทับในทันที

 

 

 

“อึก”

แรงดันกระแทกเข้าไปในครั้งแรกทำให้ทงเฮสะดุ้งขึ้นเต็มแรง ช่องทางรักที่ไม่เคยได้รับสัมผัสอันหนักหน่วงมาก่อนเริ่มฉีกขาดจนของเหลวสีแดงสดซึมไหลออกมาอย่างช้าๆ

 

 

 

“ทงเฮ”

 

 

 

“เจ็บ เราเจ็บ คิบอม”

หยาดน้ำใสใสรั้นขึ้นมาภายในดวงตาทำให้ภาพตรงหน้าดูพร่าเลือน คิบอมบรรจงจูบลงไปบนต้นคอระหงของทงเฮเป็นการปลอบ ทั้งที่ร่างกายยังคงเชื่อมต่อกัน

 

 

 

“ทนหน่อยนะครับ”

ราวกับว่ามีเวทย์มนต์ เสียงทุ้มนุ่มของคิบอมที่เอ่ยบอกในตอนนี้ทำให้ทงเฮคลายความกังวลจนเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลงทีละนิด

 

 

 

แรงรัดแน่นเมื่อครู่ค่อยๆผ่อนลงจนคิบอมรู้สึกได้ ร่างหนาค่อยๆขยับกายเข้าออกทางช่องทางนั้น ช้าๆ เนิบนาบ และแนบแน่น ก่อนจะค่อยๆเพิ่มแรงกระแทกลงไปทีละนิดเมื่อทงเฮเริ่มส่งเสียงครางอย่างเป็นสุข

 

 

 

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นอย่างต่อเนื่องภายในห้องที่ปิดสนิท ร่างกายทั้งสองขยับขับเคลื่อนไปด้วยจังหวะเดียวกัน เข้า ออก เข้า ออก ครั้งแล้วครั้งเล่า

 

 

 

อารมณ์ความรู้สึกค่อยๆเพิ่มพูนขึ้นจนมาถึงจุดหมายปลายทางในที่สุด ร่างกายเล็กกระตุกแรงถี่ปลดปล่อยของเหลวร้อนจัดสีขาวขุ่นออกมาเปรอะเปื้อนร่างกาย ในขณะที่ภายในนั้นก็ถูกฉีดพ่นด้วยของเหลวประเภทเดียวกันจากร่างกายของอีกคน

 

 

 

เสียงลมหายใจเร็วแรงสองเสียงดังขึ้นเพียงเสียงเดียวในตอนนี้ ทดแทนเสียงจังหวะการกระแทกเมื่อครู่ที่เพิ่งจบลงไป คิบอมถอนร่างกายส่วนที่เชื่อมต่อออกจากช่องทางของทงเฮพลางพลิกตัวลงนอนตะแคงเคียงข้างคนตัวเล็กแล้วประคองกอดร่างกายนั้นเอาไว้แน่น

 

 

 

“ผมชอบสัมผัสของทงเฮจัง”

 

 

 

“เราก็ชอบสัมผัสของคิบอม”

ทงเฮหน้าแดงก่ำเมื่อนึกถึงกิจกรรมเร่าร้อนเมื่อครู่ ใบหน้าหวานซุกลงกับอกกว้างๆของคิบอมจนมิด

 

 

 

“ผมรักทงเฮนะครับ”

“ขอบคุณที่ให้ครั้งแรกกับผม”

คิบอมจุมพิตเบาๆลงบนหน้าผากเนียนที่เปรอะไปด้วยเม็ดเหงื่อของทงเฮหลังจากเอ่ยบอก ก่อนที่จะกระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้าแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปในเวลาไล่เลี่ยกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

T O U C H ~

 

 

 

 

 

 

 

 

“นั่นมันมากไปแล้วว่ะ มากไปแล้ว”

ฮยอคแจที่เพิ่งสังเกตเห็นทงเฮเพื่อนรักของตัวเองจูบกับแฟนต่อหน้าต่อตาอย่างไม่อายประชาชีเริ่มออกอาการอยู่ไม่สุข พลางตะโกนลั่นใส่ซองมินที่ดูว่าจะช็อคไม่แพ้กันเลย

 

 

 

“เอาเหอะ ก็แฟนมัน”

ซองมินเอ่ยปลอบอย่างปลงๆ ก็นะ ทงเฮมันเคยมีแฟนซะที่ไหนกันล่ะ … แต่แค่กับกิ๊กมัน มันก็เดินควง นั่งตักเป็นเรื่องปกติ นี่ยังดีแค่จูบ ไม่ปล้ำกันกลางห้องเรียนก็ดีแค่ไหนแล้ว

 

 

 

“ชั้นล่ะไม่ชอบหน้าแฟนมัน”

 

 

 

“ทำไมวะ ฮยอคแจ”

 

 

 

“มันหล่อเกินไป กลัวจะมาหลอกทงเฮเล่นๆ”

 

 

 

“โถ่ ที่แท้ก็หวงเพื่อน”

ซอบงมินส่ายหน้าไปมาแรงๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินหนีเพื่อนสนิทไปอีกทาง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

… The End …

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เหนื่อย เจ็บ หายใจไม่ออก TT

เหนื่อยบ้างได้มั้ย พักบ้างได้รึเปล่า …