Back to the ... ★

Sweet Milk
Milk Project No.3
Kibum x Donghae
By borin

ขวดที่สาม =- นมรสหวาน  












“ผมว่าผมก็ชอบนะ”
“… ผมเริ่มจะชอบแล้วล่ะ”
ภายในห้องเล็กๆในหอของมหาวิทยาลัย คนสองคนที่นั่งอยู่คนละฟากฝั่งของโต๊ะตัวขนาดกลางต่างก็นั่งนิ่ง เงียบสนิทไร้ซึ่งคำพูดหรือบทสนทนาใดใด มีเพียงดวงตาทั้งสองคู่ที่สบกัน ดวงตาคู่ที่คมเข้มกว่าจ้องมองลึกลงไปในดวงตาใสใสของอีกคนด้วยแววตาเปี่ยมความหมาย คำพูดประโยคเมื่อครู่ของทงเฮทำให้คิบอมรู้สึกกล้าขึ้นกว่าเดิมอย่างบอกไม่ถูก



คำพูดที่ฟังดูเหมือนจะไม่เข้าใจ และไม่เกี่ยวอะไรกับบทสนทนาข้างต้นกลับทำให้คิบอมหัวใจพองโต ริมฝีปากหนานั้นคลี่ออกเป็นรอยยิ้มบางๆที่ส่งตรงไปพร้อมๆกับสายตาคมนั้น จนทำให้คนตัวเล็กต้องหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย มือเล็กๆนั้นกำเข้าหากันเล็กน้อย … ให้ตายเถอะ จ้องกันแบบนี้ ทงเฮไม่รู้จะเอามือไปไว้ที่ไหนเลยจริงๆ



“ทงเฮ …”



“…”
ดวงตาใสใสช้อนมองใบหน้าหล่อคมของรุ่นพี่ พลางส่งสายตาไปเป็นสัญญาณแทนการรับคำ



“ทำไมกำมือแน่นจังล่ะ”
คิบอมคว้าเอามือเล็กๆของทงเฮทั้งสองข้างที่วางค้างอยู่บนโต๊ะตรงหน้าตัวนั้นมากุมเอาไว้ พลางจับให้นิ้วเล็กๆนั้นคลายออกจากอาการกำ



“ก็ …”
ก็อะไรไม่รู้แล้ว สัมผัสอุ่นๆที่ได้รับจากอุ้งมือใหญ่ของคิบอมทำให้ทงเฮเขินอายมากกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัว คิบอมที่เหมือนจะรู้ความจริงข้อนี้ถึงได้เพิ่มแรงบีบลงไปในมือเล็กทั้งสองข้างนั้นให้มากขึ้นอีก



“ทงเฮนี่ขี้อายจังนะ”
คิบอมปล่อยมือทงเฮให้เป็นอิสระ พลางไล้ปลายนิ้วยาวๆไปตามโครงหน้าหวานของรุ่นน้องคนสวย ใบหน้าหวานสวยที่ในตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ … แก้มแดงๆ ปากแดงๆ น่ารักเกินไปมั้ย ทงเฮ



ปลายนิ้วอุ่นๆที่ไล้ไปมาบนใบหน้านั้น ทำให้รู้สึกดีจนยากเกินกว่าที่จะผลักไส ดวงตาคมๆที่จ้องมองมาอย่างที่ไม่ยอมละสายตาจากไปไหนนั่นก็แทบจะทำให้ทงเฮละลาย รอยยิ้มบางๆอย่างพองามถูกแต่งแต้มลงไปบนมุมปากทั้งสองข้างของทงเฮ



“เฮ้ยย”
ฮยอคแจเปิดประตู เดินเข้าห้องมา แล้วยปิดประตูตาม จนกระทั่งเดินตรงลึกเข้ามาภายในตัวห้องเมื่อไหร่ไม่รู้ หากแต่เสียงอุทานอย่างตกใจที่ดังขึ้นใกล้ๆนั้น ทำให้คนสองคนที่กำลังนั่งจ้องตากันอยู่นั้นผละห่างออกจากกัน พลางเบนสายตาหันไปคนละทิศคนละทางได้ในทันที



“ทำอะไรกันอยู่เนี่ย”
ฮยอคแจยังคงยืนนิ่งๆอยู่ที่เดิม พลางตะโกนถามอย่างตกใจ ดวงตารีเรียวนั้นเบิกโตขึ้นอย่างน่าแปลกใจ



“เปล่านี่”
“แล้วนี่แกหายไปไหนมานานสองนาน”
ทงเฮบอกปฏิเสธพลางถามเปลี่ยนเรื่อง ใบหน้าหวานที่แดงระเรื่ออยู่เมื่อครู่พยายามปรับเปลี่ยนให้กลับสู่สภาพปกติมากที่สุด



“เรื่องของชั้น”
“คุณพี่รหัสมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”
เพื่อนรักของทงเฮ หรืออีกนับหนึ่งก็คือรูมเมทเจ้าของห้องเอ่ยถามรุ่นพี่หน้าหล่อ ที่กำลังนั่งทำเป็นมองนู่นมองนี่ไปเรื่อยๆ



“มันก็เรื่องของชั้น”



“แต่มันห้องผม”
“…เรื่องของพี่หรือเรื่องของทงเฮกันแน่”
ฮยอคแจมองคิบอมที ทงเฮทีแล้วเอ่ยถามพลางส่งเสียงหัวเราะอย่างสะใจในท่าทางเขินอายของทั้งคู่










ดึกมากแล้ว บริเวณหน้าหอพักเงียบสนิท และแทบจะไร้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาอย่างคึกคักในช่วงหัวค่ำ คิบอมกับทงเฮเดินเคียงกันลงมาตามบันได ก่อนที่จะหยุดยืนที่โถงบันไดชั้นล่างของตัวหอพัก



“ทงเฮ”



“ฮะ”



“ขอบใจที่เดินมาส่งนะ”
คิบอมยิ้มกว้างพลางเอ่ยบอก



ดวงตาคมลอบจ้องเข้าไปในดวงตาของทงเฮอีกครั้ง แววตาของทงเฮส่องประกายและช่างวูบไหวไปตามแสงไฟของยามค่ำคืนแบบนี้ ดวงหน้าหวานที่ขาวใสขับให้ใบหน้าดูงดงาม ริมฝีปากบางเฉียบที่แดงจัดช่างดูเย้ายวนและน่าสัมผัสยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดในตอนนี้



คิบอมค่อยๆโน้มศีรษะลงไปใกล้คนตัวเล็ก ทีละนิด ทีละนิด ในขณะที่มือใหญ่ก็ประคองไหล่บอบบางทั้งสองข้างเอาไว้แน่น



ทงเฮรู้สึกสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่ค่อยๆขยับเคลื่อนเข้ามาใกล้ อุ้งมืออุ่นๆที่ประคองไหล่ของทงเฮเอาไว้ทำให้ทงเฮต้องยืนอยู่นิ่งๆ นัยน์ตาสีสวยช้อนมองใบหน้าหล่อคมที่กำลังเคลื่อนมาใกล้ทีละนิด



ก่อนที่ลมหายใจอุ่นๆนั้นจะขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสกัน คิบอมก็ขยับออกห่าง ก่อนที่จะยิ้มกว้างให้กับท่าทางน่ารักๆนั้นของทงเฮ แล้ววางมืออบอุ่นลงบนกลุ่มผมหอมๆพลางขยี้ไปมาเบาๆสองสามครั้ง



“ฝันดีนะ ทงเฮ”










 M I l K =- ★








ทงเฮนั่งอยู่ตามลำพังที่โต๊ะหินตัวเดิม วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่คิบอมบอกให้ทงเฮมานั่งรอตั้งแต่เช้า ทงเฮพลิกข้อมือบางๆเพื่อดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือเรือนสวยก่อนที่จะลดมันลงแล้วยืดคอมองหาคนที่บอกให้มานั่งรอ



“ทงเฮ!!”
เสียงตะโกนเรียกมาจากที่ไกลๆทำให้ทงเฮต้องหันไปมองตามทิศทางของต้นเสียงนั้น ก่อนที่คนตัวเล็กจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นคนที่เดินเร็วๆเข้ามาหา



“พี่คยูฮยอน”
“พี่ซองมิน”
ทงเฮยิ้มกว้างพลางเรียกชื่อพี่รหัสสุดที่รัก และเพื่อนสนิทของคุณพี่รหัสที่เดินตามกันมาติดๆ



“มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียวน่ะ เจ้าตัวเล็ก ไม่มีเรียนรึไง”
คยูฮยอนหย่อนตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอย่างสบายๆ พลางส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้อีกคนที่เดินมาพร้อมๆกันนั้น นั่งลงด้วย



“ผมมีเรียนเก้าโมงฮะ”
“แต่พี่คิบอมบอกให้มารอ”
ชื่อคิบอมที่พูดเอ่ยออกมานั้น ก็เพียงพอที่จะทำให้น้องทงเฮคนสวยหน่าขึ้นสี คยูฮยอนหัวเราะดังๆให้กับท่าทางเขินอายแสนน่ารักของน้องรหัส



“หัวเราะอะไรอ่ะพี่”
มือเล็กๆคว้าเอาชีทปึกบางที่วางอยู่แถวนั้นขึ้นมาโบกพัดไปมาตรงระดับใบหน้า เพื่อคลายความร้อนบนใบหน้า ที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศร้อน หรือความเขินกันแน่



“แค่นี้ก็เขิน อะไรกันเนี่ย”
“นี่ตกลงแกกลายเป็นเพื่อนสะใภ้ชั้นแล้วใช่มั้ย”



“พี่คยู”
ชีทปึกขนาดพอดีมือถูกม้วนๆแล้วใช้เป็นอาวุธในการทำร้ายร่างกายรุ่นพี่ขี้แกล้ง ทงเฮตีม้วนกระดาษลงไปบนไหล่กว้างๆของคยูฮยอนสองสามครั้ง ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะตามเดิม



“เออใช่ พี่กะจะเอาชีทข้อสอบเก่ามาให้อ่ะ แต่มันหายไปไหนไม่รู้แล้ว”
คยูฮยอนหยุดหัวเราะ พลางเอ่ยบอกเมื่อนึกขึ้นได้



“ชีทวิชาอะไรฮะ”



“อิงค์อ่ะ เห็นแกอ่อนอังกฤษ เลยกะจะเอามาให้ลองทำ”



“อ๋อ พี่คิบอมเอามาให้ผมชุดนึงแล้วล่ะฮะ”
ทงเฮพูดบอกพลางยิ้มบางๆให้พี่รหัส



“อันนี้หรอ เฮ้ยย ทำไมมันคุ้นๆวะ”
“นี่มันชีทชั้นนี่หว่า”
“ใช่ป่ะซองมิน”
คยูฮยอนที่เพิ่งเหลือบไปเห็นชีทปึกเมื่อครู่ที่ทงเฮใช้เป็นอาวุธในการโจมตีตัวเองนั้นเบิกตากว้าง พลางหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆ ก่อนจะส่งไปให้ซองมินที่นั่งเงียบๆอยู่ข้างๆช่วยดู



“อืม ใช่ พี่เป็นคนเขียนชื่อให้มันเองกับมือเลย KH“
ซองมินรับไปดู ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ



“ถ้าเจอมันช่วยด่าให้พี่ด้วยนะ”
“แปดโมงแล้ว ซองมินไปเรียนกัน”
คยูฮยอนฝากฝังน้องรหัส ก่อนจะจับจูงมือเล็กๆของซองมินให้ลุกขึ้น แล้วเดินไปยังตึกเรียนเมื่อเห็นว่าถึงเวลาเรียนแล้ว



ไม่เกินสามสิบวินาที จากที่คยูฮยอนกับซองมินเดินเร็วๆไปยังตึกเรียน รุ่นพี่สุดแสนจะเพอร์เฟ็คก็โผล่มาได้อย่างพอดิบพอดี คิบอมนั่งลงบนม้านั่งข้างๆทงเฮพลางลอบมองชีทคุ้นตาที่อยู่ในมือเล็กๆของทงเฮ



“พี่คิบอม”
“ไปขโมยชีทพี่คยูฮยอนมาทำไมฮะ”



“อ้าว ของมันหรอ พี่นึกว่าไม่มีเจ้าของ เห็นวางอยู่เฉยๆในห้อง”
คิบอมเอ่ยตอบหน้าตาเฉย … ก็ในเมื่อคิบอมกับคยูฮฺยอนเป็นรูมเมทกัน ถ้าไม่ใช่ของคิบอม ก็ไม่รู้ว่าเป็นของใครล่ะเนอะ …



“พี่คิบอม…”
ทงเฮเอ่ยเรียกเสียงอ่อน



“เอาน่า ยังไงมันก็ต้องเป็นของทงเฮอยู่ดีจริงมั้ย”
“อ่ะ หิวรึยัง”
นมขวดขนาดกลางถูกเลื่อนมาอยู่ตรงหน้าทงเฮในขณะที่คิบอมเอ่ยถาม ทงเฮมองตามเจ้านมขวดนั้นก่อนจะช้อนตามองเจ้าของมือใหญ่ๆ



“เรียกผมมาตั้งแต่เช้า แค่มาส่งนมเนี่ยนะ”



“ก็พี่เป็นห่วง กลัวทงเฮจะไม่ยอมกินอะไรตอนเช้า”
“กินซะนะ พี่ไปเรียนก่อน เดี๋ยวตอนเย็นจะมารอ”
ก่อนที่ทงเฮจะทันได้รู้ตัว แก้มขาวๆก็ถูกช่วงชิงความหอมหวานโดยปลายจมูกโด่งๆของคิบอมไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มือเล็กๆประคองแก้มใสเอาไว้ พลางมองตามแผ่นหลังของคิบอมที่กำลังค่อยๆเดินออกไป



น้ำนมสีขาวนวลภายในขวดพลาสติกใสใสที่ภายนอกมีหยดน้ำเกาะอยู่ประปรายบ่งบอกได้ถึงอุณหภูมิของมัน ทงเฮเปิดฝาขวดออก ก่อนจะประคองมันเอาไว้ด้วยนิ้วเรียวๆ แล้วยกขึ้นดื่ม



น้ำนมเย็นเฉียบมองผ่านๆก็คงจะเหมือนนมรสจืดทั่วๆไป หากแต่เมื่อลองได้มาดื่มดูแล้ว กลับพบว่ามันเป็นนมรสหอมหวาน ทงเฮปล่อยให้เจ้านมรสหวานละมุนนั้นไหลลงผ่านลำคอไปทีละนิด



นมเย็นๆทำให้กระเพาะที่ว่างเปล่าของทงเฮรู้สึกอื่มขึ้นมา … อย่างที่คิบอมบอก ทงเอไม่ค่อยได้ทานอาหารเช้า … นอกจากช่วงหลังที่มีคนมาส่งนมให้ทุกเช้า











M I l K =- ★









“พี่คิบอม”
ทงเฮเอ่ยเรียกผู้ที่เพิ่งเดินเข้ามาถึงด้วยด้วยน้ำเสียงติดจะออดอ้อนอยู่กลายๆ



“หืม โทรเรียกพี่มามีอะไรหรอ”
อันที่จริงวันนี้คิบอมมีเรียนแค่ครึ่งวัน และก็กลับหอไปตั้งแต่ช่วงบ่ายๆ ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นกลับออกมาที่คณะหลังจากรับโทรศัพท์จากทงเฮ



“ฮยอคแจหายไปไหนอีกแล้วไม่รู้”
“ไม่อยากอยู่คนเดียว”
ทงเฮเอ่ยบอก พลางจ้องมองคนตัวสูงที่นั่งอยู่ใกล้ๆ



“แต่วันนี้พี่ต้องทำงาน”
“ทงเฮไปนั่งเล่นที่ห้องพี่มั้ย”
แทบจะยังไม่จบประโยคดี ทงเฮก็พยักหน้าหงึกหงักแรงๆเป็นคำตอบรับ



“งั้นไปกันเลยนะ”











ห้องพักของคิบอมตกแต่งไม่ต่างไปจากห้องของทงเฮนัก จะแตกกันก็ตรงที่ห้องของคิบอมและคยูฮยอนมีข้าวของจำนวนมากกองระเกะระกะอยู่ทั่วๆไป จนทำให้ห้องดูคับแคบมากกว่าที่มันควรจะเป็นอยู่มากนัก



ทงเฮนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงพลางลอบมองรุ่นพี่สุดหล่อ สุดแสนจะเพอร์เฟ็คที่กำลังเคร่งเครียดกับการพิมพ์งานอยู่ตรงหน้าจอมอนิเตอร์ของคอมพิวเตอร์พีซี คิบอมหยุดมือที่พิมพ์รัวบนแป้นคีย์บอร์ดนั้นครั้งหนึ่ง ก่อนจะดันแว่นกรอบหนาสีดำขลับนั้นให้แนบชิดกับสันจมูกพลางอ่านข้อความในหนังสือเล่มโตที่กางอยู่ข้างๆตัว แล้วเริ่มลงมือพิมพ์อีกครั้ง



โทรศัพท์เครื่องเล็กของทงเฮถูกสไลด์เปิดออก ทงเฮกดปุ่มหมายเลขโทรด่วนก่อนจะยกมันขึ้นแนบหู



“ฮยอคแจ แกอยู่ไหนน่ะ”
“ชั้นอยู่ห้องพี่คิบอม”
“เออๆ โอเค”



“ฮยอคแจมันว่าไง”
คิบอมหยุดมือที่กำลังพิมพ์นั้น พลางหันหน้ามามองทงเฮแล้วเอ่ยถาม



“ฮยอคแจบอกว่าจะกลับดึกๆฮะ”
ทงเฮเอ่ยตอบ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงของคิบอมอีกครั้ง พร้อมๆกับที่เสียงจังหวะการเคาะแป้นพิมพ์เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง



สองทุ่มแล้ว ท้องฟ้าภายนอกในตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีดำจนหมดสิ้น ทงเฮที่เริ่มรู้สึกเบื่อๆลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างกระจกใสใสที่สามารถมองดูทิวทัศน์ภายนอกได้ชัดเจน แสงไฟจากตัวอาคารเริ่มสว่างไสวตัดกับความมืดมิดของยามค่ำคืน



ขาคู่เรียวก้าวอย่างช้าๆเพื่อเดินสำรวจไปรอบๆห้อง ทงเฮหยุดมองชั้นหนังสือที่มีหนังสือหลายประเภทวางเรียงรายกันอยู่ ก่อนจะหยิบหนังสือสองสามเล่มมาเปิดดูผ่านๆ



เด็กน้อยที่แสนจะอยากรู้อยากเห็นเดินอ้อมโต๊ะอ่านหนังสือไปทางด้านหลังของคิบอมแล้วชะโงกหน้าข้ามไหล่กว้างๆของคิบอมไปจ้องมองจอมอนิเตอร์ที่คิบอมสนใจนักสนใจหนา และจดๆจ้องๆมันมานานกว่าห้าชั่วโมงแล้ว



“สนใจหรอ”
เสียงทุ้มเอ่ยถาม หากแต่ทงเฮกลับสะบัดหน้าไปมา ตัวหนังสือเป็นพรืดแบบนี้ไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหนเลยนี่



“ไม่อ่ะ”
“เห็นแล้วตาลาย”
คิบอมที่นั่งมองจอตรงหน้าอยู่นั้นขยับหันหน้ามาทางคนตัวเล็ก ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นนุ่มนั้นจะประทับปิดริมฝีปากสีแดงสดที่กำลังเอ่ยพูดเจื้อยแจ้วนั้น แขนยาวตวัดโอบร่างบางให้มานั่งทับอยู่บนตักกว้างๆ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงประกบกันนิ่งๆ



ทงเฮเบิกดวงตาโตขึ้นเมื่อนึกถึงท่าทางการนั่งที่แสนจะล่อแหลม ริมฝีปากที่ประกบสัมผัสกัน แถมยังใบหน้าที่ห่างกันเพียงแค่ระยะปลายจมูกสัมผัสกัน



ฝ่ามืออุ่นๆไล้ไปมาบนแผ่นหลังบอบบางของทงเฮพลางกดลำคอระหงให้ใบหน้าหวานนั้นรับสัมผัสได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น กลีบปากหนาเริ่มขยับทำหน้าที่ดูดเม้มไปรอบๆรอบฝีปากทั้งบนและล่าง ก่อนที่ทงเฮนั้นจะค่อยๆปรือตาปิดลงทีละน้อย เมื่อเริ่มรู้สึกเคลิ้มไปกับรสจูบ



“อืมมม”
ทงเฮเผยอริมฝีปากออกเพื่อรับอากาศเข้าไปหายใจ หากแต่เรียวลิ้นสากของคิบอมกลับถือมันเป็นโอกาสอันดี ที่จะค่อยๆและเล็มไปรอบๆริมฝีปากนั้น แล้วลอบสอดเข้าไปภายในโพรงปากเล็กๆ



รสสัมผัสที่แสนจะหอมหวาน และละมุนราวกับว่าโพรงปากเล็กๆนั้นถูกหล่อลื่นด้วยน้ำนม ไม่ใช่น้ำลายอย่างที่ควรจะเป็น เรียวลิ้นเล็กๆของทงเฮถูกตวัดต้อนไปมาจนต้องหลบหลีก ความไม่ประสีประสาของทงเฮทำให้คิบอมยิ่งได้ใจ ล่อต้อนเรียวลิ้นนั้น จนมันไร้ซึ่งทางหนี และต้องยอมตวัดรับกับลิ้นหนาๆของคิบอมในที่สุด



ความรู้สึกแปลกใหม่ค่อยๆวิ่งวนในใจของทงเฮ ความอบอุ่นและนุ่มนวลถูกถ่ายทอดไปสู่คนตัวเล็กผ่านทางเรียวลิ้นที่ตวัดพันเกี่ยวกันไปมานั้น ก่อนที่คิบอมจะค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ



เปลือกตาที่มันปิดลงไปเองนั้นค่อยๆลืมเปิดขึ้นอีกครั้งเผยดวงตาใสใสที่จ้องมองไปยังเจ้าของตักนุ่มๆในทันที ใบหน้าหวานของทงเฮขึ้นสีระเรื่ออีกครั้งเมื่อลอบมองไปยังริมฝีปากหนาของคิบอมที่ในตอนนี้ดูเปียกชื้นและแดงช้ำกว่าปกติ บ่งบอกกิจกรรมที่เพิ่งจะผ่านพ้นไปได้เป็นอย่างดี



เขินอาย … แต่ก็รู้สึกดีมากเกินกว่าที่จะผลักไส



ทงเฮเกี่ยวขาแว่นสีดำเรียบๆของคิบอม แล้วดึงถอดมันออกจากใบหน้าหล่อคม ดวงตาทั้งสองคู่สบมองกันโดยตรง ในระยะแนบชิด คิบอมขยับเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆดวงหน้าหวาน ก่อนที่จะขยับปลายจมูกให้มันตวัดไปมาบนปลายจมูกรั้นของอีกคน จนทงเฮหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ



แขนเล็กๆโอบรอบลำคอแกร่งแน่น แล้วประทับจูบเบาๆอย่างไม่ประสีประสาลงไปบนกลีบปากนุ่มๆตรงหน้านั้น ก่อนจะถอนริมฝีปากออก แล้วส่งยิ้มหวานไปให้











“รักคิบอมนะ”













… The End …
[To be continue in 4th bottle]




ต่อไปอยากกินนมรสอะไรคะ???