Rainbow
Kibum x Donghae
By borin
Theme song :: Rainbow - TVXQ
ลมแรงๆพัดผ่านไปมาไม่ขาดสาย ใบไม้ตรงยอดต้นไม้ใหญ่พลิ้วไหวไปตามแรงลมนั้น กิ่งไม้อ่อนๆที่ยังไม่แข็งแรงดีพัดโบกตามไป อากาศร้อนๆอบอ้าวตลอดทั้งวันแปรเปลี่ยนไป ลมเย็นจัดทำให้อุณหภูมิอากาศลดลง ความหนาวเย็นชวนขนลุกพัดมาแทนที่อากาศร้อนๆนั้น ท้องฟ้าขมุกขมัวสีเทาอ่อนๆเริ่มเปลี่ยนสีเข้มมืดครึ้มมากยิ่งขึ้น ผู้คนเริ่มเก็บข้าวของให้รอดพ้นจากเม็ดฝนที่ตั้งเค้า แม่บ้านวิ่งพล่านเก็บเสื้อผ้าที่ตากเอาไว้ แม่ค้ารีบร้อนเก็บสินค้าที่ตั้งวางเรียงรายอยู่เข้าไว้ในที่ร่ม นักเรียนต่างรีบวิ่งกลับบ้านเพื่อหลีกเลี่ยงการสัมผัสกับเม็ดฝนแฉะชื้น
“คิบอม~”
เสียงเรียกหวานหูดังขึ้นจากในส่วนนั่งเล่นของคอนโดห้องใหญ่
“ครับ”
เอ่ยคำตอบรับพร้อมกับค่อยๆสาวเท้าออกจากห้องน้ำที่กำลังยืนอยู่เพื่อจะเดินไปยังส่วนห้องนั่งเล่น ขาเรียวๆหยุดการเคลื่อนไหวพร้อมกับการทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆร่างบางอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าหล่อคมมองตรงไปยังคนข้างๆแล้วยักคิ้วขึ้นเป็นการถาม
“อยากออกไปเล่นน้ำฝนจัง”
ดวงตาใสๆเผยประกายแห่งความขี้เล่นขึ้นมา สายตาออดอ้อนเบนจากวิวทิวทัศน์ของโลกภายนอกที่กำลังมืดครึ้มมามองใบหน้าของคนรักที่นั่งอยู่ข้างๆแทน รอยยิ้มสดใสของคนขี้เล่นเผยขึ้นที่มุมปากทั้งสองข้าง
“เดี๋ยวไม่สบายนะ ท่าทางวันนี้จะตกหนักซะด้วย”
“แต่เราอยากเล่นนี่นา”
ท่าทางเอาแต่ใจเหมือนเด็กๆ ทงเฮฟึดฟัดไปมาก่อนจะเบนหน้าหนีคนรักออกไปมองวิวนอกหน้าต่างดังเดิม
“ทงเฮครับ”
สัมผัสอุ่นๆบริเวณเอวพร้อมกับเสียงเรียกทำให้ทงเฮชะงักไปสองสามวินาที ก่อนจะทำเป็นไม่ใส่ใจแล้วมองออกไปข้างนอกบานกระจกใสๆบานโตราวกับมันมีอะไรน่าสนใจมากมาย ทั้งๆที่จากหน้าต่างกระจกของคอนโดชั้นสามสิบสองแบบนี้ มันก็มองเห็นได้แค่ท้องฟ้าสีมืดครึ้มเท่านั้นเอง
ฝนเริ่มตกแล้ว หยดย้ำหยดแรกหล่นลงจากฟากฟ้าลงมากระทบผืนดินที่แห้งสนิท ความเปียกชื้นเริ่มซึมซับเข้าสู่พื้นดิน ก่อนที่น้ำใสๆบริสุทธิ์หยดต่อๆมาจะหยดลงกระทบกับพื้นดินตามลงมา ยอดไม้สีอ่อนเปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำที่ตกลงมา ต้นไม้นานาชนิดที่ผลิใบต้อนรับฤดูแห่งสายฝนดูสดใสต้อนรับหยาดฝนแรกของฤดูร้อน ความร้อนระอุที่สะสมมาตลอดทั้งวันค่อยๆคลายหายไป เหลือไว้เพียงแค่ความสดใสชุ่มชื้นของหยาดฝน
ใบหน้าหวานเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ สายตาเรียวเฉีัยบยังคงมองตรงออกไปนอกบานหน้าต่างกระจกใส คิบอมลอบมองคนในอ้อมกอดแวบหนึ่ง ก่อนจะคลายวงแขนที่โอบล้อมรอบเอวบอบบางนั้นไว้ออก แล้วขยับตัวลุกขึ้นยืน
“ปิดทำไม”
เสียงหวานเจืออารมณ์หงุดหงิดดังขึ้นอย่างห้วนๆ ศีรษะกลมๆหันควับมามองหน้าคิบอมทันที มือบางๆขยับเอื้อมไปจับปลายผ้าม่านสีอ่อนที่ถูกคิบอมดึงมาปิดมุมมองภายนอกห้อง พร้อมจะออกแรงเปิดมันออกอีกครั้ง
“เดี๋ยวฝนหยุดแล้วออกไปเดินเล่นกันนะ”
เสียงทุ้มนุ่มหูดังขึ้นเรียบๆ ทำให้คนเจ้าอารมณ์ที่กำลังตั้งใจทำหน้ามุ่ยอยู่นั้นคลี่ยิ้มออกมาบางๆ สายตาดุๆที่ถูกส่งออกมาเป็นระยะแปรเปลี่ยนไปเป็นประกายสดใสแทน
.
.
.
“ฝนยังไม่หยุดเลยครับ”
คิบอมสาวเท้าเร็วๆมายังบริเวณในสุดของห้องซึ่งเป็นกระจกใสบานโต มือใหญ่ๆจับชายผ้าม่านให้เปิดออก ก่อนจะส่งสายตามองออกไป แล้วตะโกนบอกทงเฮที่พึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำเล็กๆยังคงเกาะอยู่ตามเส้นผมสีอ่อนๆ มือเรียวบางยกชายผ้าขนหนูที่พาดไว้ที่บ่าขึ้นเช็ดมันอย่างลวกๆ
“จริงหรอ ... งั้นก็อดออกไปเดินเล่นแล้วใช่มั้ย”
“พรุ่งนี้ออกไปเที่ยวกันนะ”
คิบอมมองใบหน้าคนรักที่สลดลงแล้วเอ่ยชวน ขาเรียวยาวขยับสองสามทีเพื่อเข้าไปใกล้ตัวทงเฮ ก่อนจะหยิบเอาผ้าจนหนูบนบ่าเล็กมาถือไว้ แล้วบรรจงเช็ดผมสีอ่อนยาวประบ่าของทงเฮเบาๆ
ท้องฟ้ามืดสนิทไร้ดวงดาวใดๆ สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า เม็ดฝนเม็ดเล็กๆหล่นร่วงลงมาอย่างไม่ขาดสาย ฝนไม่ได้ตกหนักมากนัก หากแต่ตกอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ คิบอมรั้งไหล่เล็กๆของทงเฮที่กำลังยืนมองท้องฟ้าสีดำสนิทให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่น แล้วโยกไปมา
“หนาวจังเลยเนอะ”
เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับจ้องมองตรงไปข้างหน้า
ร่างบอบบางที่กำลังนอนเกยทับร่างสูงของคิบอมภายใต้ผ้าห่มสีหวานผืนหนา ตาใสใสส่องประกายขี้เล่นจ้องมองเข้าไปในดวงตาคมเข้มสีดำสนิทของคนรัก คิบอมส่งรอยยิ้มกว้างตอบกลับไป แขนยาวๆรั้งเอวบางๆให้ทอดนอนอยู่นิ่งๆสบายๆบนลำตัวกว้าง จมูกโด่งๆสัมผัสกันก่อนที่คิบอมจะขยับใบหน้าเล็กน้อยให้ปลายจมูกขยับไปมา
เสียงหัวเราะชอบอกชอบใจของทงเฮดังขึ้นไม่ดังนัก เมื่อรู้สึกจักจี้กับสัมผัสบริเวณจมูก ทงเฮขยับใบหน้าให้ออกห่างอีกเล็กน้อย ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ไม่ทันที่ทงเฮจะได้รู้ตัว ร่างบางๆก็ถูกพลิกลงมานอนหงาย หลังบางๆสัมผัสกับเตียงนุ่มๆ โดยมีร่างสูงๆของคิบอมตามลงมาทาบทับแทนที่ ลมหายใจอุ่นๆที่ปะทะเข้ากับแก้มใสทำให้ดวงหน้าหวานๆขึ้นสีแดงระเรื่อ
ปลายจมูกแหลมๆฝังเข้ากับแก้มใสเร็วๆ ช่วงชิงความหอมหวานก่อนจะถอนออก แล้วเคลื่อนริมฝีปากหนานุ่มเข้าไปแทนที่ กลีบปากประทับเข้ากับริมฝีปากสีสดของทงเฮ สัมผัสวาบหวิวบริเวณปากทำให้ทงเฮเคลิบเคลิ้ม เปลือกตาวาวใสหนักหน่วงจนต้องค่อยๆปิดมันลงไป ดวงตาปิดสนิทมองไม่เห็นแสงใดๆ มีเพียงรสสัมผัสรัญจวนใจที่ค่อยๆคืบคลานแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เรียวลิ้นหนานุ่มถูกสอดแทรกเข้ามาระหว่างกลีบปากบางๆก่อนที่มันจะเริ่มบิดพลิ้วควานไปมาจนทั่วโพรงปากเล็กๆ มือร้อนๆเคลื่อนขยับจากเอวบางๆมาประคองใบหน้าสวยเอาไว้ ในขณะที่ริมฝีปากยังคงดูดเม้มทำหน้าที่ของมันไม่ได้ขาด ร่างเล็กข้างใต้นอนนิ่งรอรับสัมผัสจากคนควบคุมด้านบน ทงเฮค่อยๆขยับมือบางๆที่วางนิ่งอยู่ข้างตัวขึ้นมาคล้องคอคิบอม นิ้วทั้งสิบสอดเข้าไว้ในกลุ่มผมหนานุ่มของคนรักก่อนจะรั้งให้รสจูบลึกซึ้งแนบชิดมากยิ่งขึ้น
เสื้อผ้าที่สวมใส่ลอยหายไปเมื่อไหร่ไม่รู้ บัดนี้ทั้งสองร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ใดๆ ผิวขาวเนียนของทงเฮประดับไปด้วยรอยแดงจางๆจากฝีมือของคนด้านบน ใบหน้าหล่อจัดซุกไซร้เข้ากับซอกคอขาวจัดพร้อมกับดูดเม้มโลมเลียเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ แรงสัมผัสอ่อนโยนทำให้ทงเฮบิดพลิ้วตัวไปมาด้วยความเสียวซ่าน มือหนาร้อนๆลูบไล้จากหน้าอกลงไปยังหน้าท้องแบนราบ ขาเรียวๆของคิบอมดันรั้งให้ทงเฮอ้าขาออก อุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นทำให้รู้สึกวาบหวามอย่างบอกไม่ถูก มือบางลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของคนรักตามอารมณ์ที่ถูกจุดปลุกขึ้น
การแทรกกายเข้ามาหลังจากที่อารมณ์ขึ้นสูงสุดเต็มที่แล้วทำให้ทงเฮสะดุ้งสุดตัว สิ่งแปลกปลอมที่ค่อยๆเคลื่อนผ่านเข้าไปทั้งเจ็บปวดแล้วมีความสุขไปพร้อมๆกัน การประสานกายเข้าหากันเป็นไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป ในขณะที่ส่วนล่างของร่างกายยังค่อยๆขยับปรับตัว ริมฝีปากก็แลกรสจูบร้อนแรงกันอย่างไม่หยุดสิ้น ผละออก ก่อนจะดึงดูดให้กลับเข้าหากันอีก การหยอกล้อกันของริมฝีปากอันเพลิดเพลินทำให้ทงเฮลืมความเจ็บปวดหนักหน่วงไปชั่วครู่ จนในที่สุดความเจ็บปวดนั้นก็พลันหายไปเหลือเอาไว้แต่ความสุข ความสุขไม่รู้จบกำเนิดขึ้นขณะที่คนสองคนขยับกายเข้าหากันเป็นจังหวะเดียวกัน
คิบอมควบคุมจังหวะการเคลื่อนไหวให้เร่งเร็วยิ่งขึ้น เสียงร้องครางอย่างมีความสุขดังขึ้นไม่ขาดประสานไปกับเสียงเม็ดฝนกระทบพื้นดินและเสียงฟ้าร้องภายนอก ก่อนที่จะหยุดลงเมื่อกิจกรรมหนักหน่วงเสร็จสิ้น น้ำอุ่นๆฉีดพ่นเข้าสู่ร่างกาย พร้อมๆกับการปลดปล่อยออกมาของอีกคน บ่งบอกการรวมเป็นหนึ่งเดียวกันและอารมณ์ที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด ก่อนที่ส่วนเชื่อมร่างกายทั้งสองจะถูกถอนออกโดยแรงบังคับของคิบอม ทงเฮผงะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงบริเวณช่องคับแคบ ก่อนที่จะพลิกตัวลงนอนอย่างอ่อนแรง
ร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่ข้างกายคนรักค่อยๆขยับตัวขึ้น แล้วบรรจงจูบลงที่ขมับชื้นเหงื่อของทงเฮ มือหนาปัดลูกผมที่ปรกใบหน้าสวยหวานนั้นออกเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง ร่างบอบบางเปลือยเปล่าค่อยๆบิดกายเข้าใกล้คนรัก แล้วซุกใบหน้านั้นเข้ากับอกแกร่งอบอุ่น เสียงเบาๆที่ดังเป็นจังหวะจากบริเวณหน้าอกด้านซ้ายช่วยกล่อมให้ทงเฮเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างเป็นสุข
สีสันทั้งเจ็ดมอบความสุขอันยิ่งใหญ่ให้คุณกับผม~
เสียงของคุณคือสายรุ้งสำหรับผม ให้ผมข้ามท้องฟ้าไปยังอีกฝั่งได้
ในโลกที่กว้างใหญ่นี้ ที่รักมีแต่คุณเท่านั้นที่ได้ฟังเสียงหัวใจของผม
.
.
.
เสียงนกร้องบ่งบอกเวลาเช้า เปลือกตาค่อยๆขยับเปิดออกช้าๆ ก่อนจะกระพริบมันสองสามทีเร็วๆเพื่อปรับตัวเข้ากับแสงแดดอ่อนๆยามเช้าที่ลอดผ้าม่านเข้ามา คิบอมลอบมองคนรักในอ้อมกอดที่ยังคงหลับสบาย มือหนาจับชายผ้าห่มผืนหนาให้คลุมไหล่บางๆของทงเฮ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆแล้วขยับตัวลุกขึ้น
“ทงเฮครับ ตื่นได้แล้วนะ”
มืออุ่นๆเขย่าไหล่ขาวจัดที่โผล่พ้นขอบผ้าห่มออกมาเบาๆ รอยสีแดงจางๆยังคงชัดเจนบ่งบอกถึงกิจกรรมที่ทำร่วมกันได้เป็นอย่างดี คิบอมยิ้มกว้างก่อนจะนั่งลงบนเตียงแล้วกระซิบที่ข้างหูของทงเฮเบาๆ
“ทงเฮ ฝนหยุดตกแล้วนะครับ”
ลมร้อนๆถูกเป่าเข้าไปในรูหูของคนขี้เซา
“อืมมม”
เสียงครางเบาๆพร้อมแรงสะดุ้งของทงเฮหลังจากรู้สึกได้ถึงลมร้อนๆบริเวณใบหูไวสัมผัส ดวงตาใสๆเบิกลืมกว้างขึ้น ใบหน้ามุ่ยเล็กน้อยอย่างไม่พอใจที่โดนปลุก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นใบหน้าคนรักที่ยื่นมาใกล้แค่คืบ
“ไปเดินเล่นกัน”
อาการง่วงสะลืมสะลือเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง ก่อนจะเอ่ยชวนคนรักตามคำสัญญา
.
.
.
แสงแดดยามรุ่งอรุณแสนสดใสทอดลงสะท้อนกับหยดน้ำฝนที่ยังไม่ระเหยไปเป็นประกายระยิบระยับงดงาม ท้องผ้าหลังฝนปลอดโปร่งเป็นสีฟ้าอ่อนๆดังเดิม เมฆหนาทึบเมื่อวันวานที่ประดับไว้จนทั่วทั้งผืนฟ้ามลายหายไปจนหมดสิ้น ราวกับไม่ใช่ผืนฟ้าเดียวกัน ทุกอย่างแปรเปลี่ยนไปจนหมดสิ้น
รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของทงเฮสวยสดไม่ได้แตกต่างจากธรรมชาติยามเช้าหลังฝนแบบนี้เลย ดวงตาเป็นประกายราวกับเด็กได้ของเล่นถูกใจ นิ้วเรียวๆชี้นู่นชี้นี่ริมทางพร้อมกับเปล่งเสียงเจื้อยแจ้วพูดคุยไปเรื่อยเปื่อย ทงเฮในตอนนี้ น่ามองเสียจนคิบอมไม่สามารถละสายตาไปมองอะไรได้อีกแล้ว
“ไปไหนหรอ คิบอม”
เสียงหวานใสเอ่ยถามเมื่อจู่ๆคนรักก็ดึงมือที่เกาะกุมกันไว้ เมื่อไม่ได้รับคำตอบใดๆ ทงเฮก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย เดินตามแรงจูงของคิบอมต่อไป
“สวยจังเลยยยย”
สายรุ้งขนาดเล็กที่ทอดตัวอยู่บนลำน้ำใสๆ รุ้งทั้งเจ็ดสีเรียงตัวกันเป็นระเบียบผ่านแสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาบนผิวน้ำนั้น ปรากฎการณ์ธรรมชาติเหลือเชื่อที่สร้างสรรค์การหักเหของแสงออกมาได้อย่างสวยงาม คนสองคน คิบอมและทงเฮหยุดยืนนิ่งมองตรงไปยังความงดงามของสายรุ้งนั้น แขนยาวๆของคิบอมโอบเอวบางของทงเฮเอาไว้เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้เพียงแต่ว่าในตอนนี้ ... อบอุ่นเหลือเกิน
แม้จะต้องห่างเหินกับสายรุ้งที่เชื่อมเราสองคนไว้ผมก็ยังคงต้องการคุณ
เสียงของคุณคือสายรุ้งสำหรับผม ให้ผมข้ามท้องฟ้าไปยังอีกฝั่งได้
...The End…
>____________________<
ยิ้มแก้มแตกหนึ่งทีให้กับฟิค
แต่งไปเขินไป ฟิคไร้สาระ ไม่มีอะไรเลยยยยย (เพลงประกอบก็ไม่เกี่ยวได้อีก)
แต่ชอบอ่ะ
แค่อยากแต่งฉากแบบสวยๆ (แต่ทำไมแต่งออกมาแล้ว -*- ไม่สวย)
ไม่อยากใส่เรท เพราะมันไม่เรท ^w^
