My love

Kibum x Donghae

By borin

Theme song :: My love – Shim eun jin [My little bride OST.]

แสงแดดสดใสยามบ่ายที่ส่งผ่านชั้นบรรยากาศลงมายังพื้นดินสะท้อนกับต้นไม้ใบหญ้าสีเขียวอ่อนๆ ละอองน้ำที่กระเซ็นจากน้ำพุขนาดกลางที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนักช่วยเพิ่มความสดชื่นไปทั่วบริเวณ ภาพของคนหนุ่มสาวเดินเคียงคู่กันไปในสวนสาธารณะบรรยากาศอบอุ่น เด็กน้อยสองสามคนวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มสดใสสมวัย บวกกับเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้คนที่เดินผ่านไปมามีรอยยิ้มสดใสประทับบนใบหน้าขึ้นมาได้เช่นกัน

ร่างบอบบางของทงเฮที่กำลังนั่งมองนู่นมองนี่อยู่บนขอบสระน้ำพุ ดวงหน้าหวานใสเจือสีแดงระเรื่ออย่างคนอารมณ์ดี รองเท้าบู๊ตหนังสีน้ำตาลคู่สวยเคาะไปมาบนพื้นเป็นจังหวะเดียวกับเพลงโปรดที่กำลังบรรเลงจากเครื่องเล่นเอ็มพีสามที่คล้องอยู่ที่คอ เสียงหัวเราะเบาๆที่ดังขึ้นนานๆครั้งจากอาการขบขันสิ่งรอบๆตัวแสดงว่าทงเฮไม่ได้เพียงแต่สนใจเพลงโปรดที่บรรเลงจ่อหูอยู่เท่านั้น

“พี่ครับ”

“ว่าไงครับ”

ทงเฮถอดหูฟังสีขาวสะอาดออกจากหูทั้งสองข้าง แล้วก้มลงมองใบหน้าไร้เดียงสาของเด็กน้อยที่เดินตรงเข้ามาหา

“เก็บลูกบอลตรงนั้นให้หน่อยได้มั้ยครับ”

นิ้วเล็กๆชี้ตรงไปยังต้นไม้ขนาดกลาง ที่มีเด็กน้อยอีกสองสามคนกำลังยืนล้อมรอบโคนต้นอยู่ เมื่อมองขึ้นไปบริเวณใบที่รกทึบก็เห็นลูกบอลสีสันสดใสตัดกับสีเขียวเข้มของใบไม้ติดอยู่ ทงเฮพยักหน้าเบาๆพร้อมกับส่งยิ้มไปให้กับเด็กขายก่อนจะลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง

ทงเฮขยับข้าวของที่วางอยู่บนตักให้เคลื่อนลงไปอยู่บนขอบสระน้ำพุแทน แล้วเริ่มเดินตรงไปยังต้นไม้ที่มีเด็กๆยืนคอยอยู่ ต้นไม้สูงกว่าที่คิดกะประมาณเอาไว้จากที่ไกลๆ แขนเรียวๆยืดขึ้นสุดความสามารถ ปลายเท้าพยายามเขย่งเพื่อให้ยืดแขนได้สูงขึ้นไปอีก แต่ก็ยังสูงไม่พอที่จะเขี่ยให้ลูกบอลสีสดใสนั้นหล่นลงมาได้

*อ๊ะ*

เสียงอุทานไม่เบานักดังขึ้น เมื่อทงเฮรับรู้ได้ถึงสัมผัสบริเวณเอว ศีรษะกลมๆหันควับไปมองทางด้านหลัง เป็นจังหวะเดียวกับที่เท้าทั้งสองข้างลอยขึ้นจากพื้น ทงเฮสบตาคนที่ยืนอยู่ทางด้านหลังเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือขึ้นดันลูกบอลให้หล่นลงสู่พื้นได้ในที่สุด ทงเฮยิ้มกว้างสดใสตอบรับรอยยิ้มอย่างรู้สึกขอบคุณของเด็กๆ

“มาเมื่อไหร่เนี่ย”

ทันทีที่เท้าทั้งสองข้างเหยียบลงสู่พื้นทางเดินคอนกรีตอย่างปลอดภัย เสียงหวานๆก็เอ่ยถามคนข้างๆอย่างแปลกใจ

“ก็มาทันเห็นคนเตี้ยๆพยายามเก็บลูกบอลอยู่พอดีน่ะสิ”

รอยยิ้มตามแบบฉบับถูกส่งมาให้กับทงเฮ ดวงตาคมรีเรียวเป็นพระจันทร์เสี้ยว แก้มอูมๆยกตัวขึ้นสูงแสดงอาการยิ้มอย่างจริงใจไปทั้งหน้า

My love, My love, My love is like a sunshine of my life

ที่รัก คุณเหมือนเป็นแสงสว่างในชีวิตของฉัีน

“ใครเตี้ย?”

ดวงตาเรียวเบิกโตขึ้นแล้วจ้องไปยังดวงตาคมของคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

“ไม่ต้องแอบยิ้มหรอกน่า ทำหน้าแบบนี้แล้วทงเฮตลกชะมัดเลย”

“คิมคิบอมมมม”

เสียงหวานตะโกนลากยาวเป็นชื่อของร่างสูงตรงหน้า ที่กำลังลูบแก้มใสใสของทงเฮอย่างเมามัน ใบหน้าใสๆของทงเฮเจือสีแดงจัด

“ทำไมหรอครับ”

“เมื่อไหร่จะเอามือออกไปซักที”

ทงเฮมองลงไปบริเวณเอวที่ยังมีมือหนาๆของคิบอมทำเนียนโอบไว้อยู่ ตั้งแต่เก็บลูกบอลเมื่อกี้มันยังทำเนียนไม่ยอมปล่อยอีก

“อ่า ลืมไปสนิทเลย”

รอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุขยังไม่จางหายไปจากใบหน้าของคิมคิบอม แขนยาวๆที่ทำเนียนโอบเอวทงเฮมาได้นานสองนานในที่สุดก็ปล่อยออก แล้วเปลี่ยนมาจูงมือนุ่มนิ่มเอาไว้แทน

“ไปกินไอติมกันมั้ย”

เสียงทุ้มๆเอ่ยชวน ก่อนจะจูงมือทงเฮไปอย่างไม่รอคำตอบใดๆ

.

.

.

ตอนที่ฉันเป็นเด็ก เมื่อหัวใจเต้นรัวขึ้นมา ฉันไม่รู้หรอกว่านั่นคือความรัก

แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกถึงคุณที่อยู่ในหัวใจฉันได้ ... เหมือนคนบ้าเลย

“กินด้วยกันนะ”

คิบอมปิดเมนูเล่มโตที่อยู่ในมือ หลังจากเปิดดูผ่านๆไปสองรอบ แล้วหันมาถามทงเฮที่นั่งนิ่งๆอยู่ หัวกลมๆพยักหน้าเบาๆไปสองสามทีแทนการตอบตกลง ก่อนที่คิบอมจะหันไปสั่งกับพนักงานที่ยืนรอรับออเดอร์อยู่ข้างๆโต๊ะ

“ไม่ได้มากินไอติมด้วยกันนานแล้วเนอะ”

“อืม ก็สองสามเดือนได้แล้วมั้ง”

ไม่นานนักไอศกรีมถ้วยโตสำหรับสองคนก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ไอศกรีมสีสวยที่ตกแต่งด้วยท๊อปปิ้งสีสดใสในถ้วยแก้วใบสูง

“แก้วมันสูงจัง แล้วทงเฮจะตักถึงมั้ยนะ”

คิบอมมองถ้วยแก้วบรรจุไอศกรีม แล้วหันมามองหน้าร่างบางอย่างสงสัย

“ไอ้บ้า ฉันไม่ได้เตี้ยมากขนาดนั้นซักหน่อย”

ทงเฮบอกปัดแล้วคว้าเอาช้อนไอศกรีมคันเล็กขึ้นมาตักวิปครีมที่อยู่บนสุดของถ้วยเข้าปากไป

“เอางี้ดีกว่า”

คิบอมเลื่อนถ้วยแก้วทรงสูงให้เข้าใกล้ตัวเองมากขึ้น ก่อนจะใช้ช้อนตักไอศกรีมสีสวยขึ้นมา แล้วยื่นไปตรงหน้า

“อะไร?”

“ป้อนไง”

ยิ้มกว้างถูกส่งมาให้ทงเฮ พร้อมๆกับไอศกรีมบนช้อนคันเล็กที่ถูกยื่นมาไว้ระดับริมฝีปาก

“เร็วสิ ทงเฮ เดี๋ยวมันละลายหมดนะ”

ร่างบางมองตรงไปยังไอศกรีมบนช้อนตรงหน้า แล้วลอบยิ้มบางๆ ใบหน้าขาวใสเจือสีแดงระเรื่อ ก่อนจะตัดสินใจยื่นหน้าออกไปงับช้อนคันเล็กคันนั้น

ไอศกรีมเย็นจัดเนื้อนุ่มรสหวาน หวานเกินความจำเป็นรึเปล่านะ ทงเฮปล่อยให้ความหอมหวานของไอศกรีมละลายอยู่ในโพรงปาก ราวกับจะลิ้มรสให้หมดทุกๆอนูของไอศกรีมก้อนนั้น ก่อนที่จะกลืนมันลงลำคอไปเมื่อไอศกรีมกลายเป็นของเหลวจนหมด

ทงเฮนั่งมองแสงแดดที่ส่องสว่างจากภายนอกร้าน ความอบอุ่นจากภายนอก ส่งผ่านเข้ามาในตัวร้านเย็นเฉียบเพราะเครื่องปรับอากาศในทุกครั้งที่มีการเปิดประตู สายลมร้อนผ่าวพัดเข้ามาภายในเหมือนจะย้ำเตือนถึงอุณหภูมิของอากาศภายนอก

“ไม่กินบ้างหรอ ไหนบอกว่าจะสั่งมากินด้วยกัน”

ทงเฮถามหลังจากกลืนไอศกรีมคำโตที่คิบอมตักส่งมาให้ไม่ขาดปากลงคอไป

“ดูทงเฮกินก็อิ่มแล้วล่ะ”

พูดจบไอศกรีมช็อคโกแลตคำโตก็ถูกตักส่งมาตรงหน้า ทงเฮยื่นหน้ามารับไอศกรีมตรงหน้าเข้าปากไป

“อย่าพึ่งกลืนนะ”

คำสั่งแปลกๆถูกส่งออกมา ทงเฮนั่งนิ่งมองดูคิบอมอย่างงงๆ

คิบอมลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะตัวเล็กแล้วลดตัวลงนั่งที่เบาะนุ่มๆสีหวานข้างๆทงเฮ ใบหน้าหล่อจัดจ้องมองตรงไปยังใบหน้าหวานใสของคนที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ดวงหน้าหวานสีขาวจัดขึ้นสีระเรื่อเมื่อพอจะเดาได้ว่าคนข้างๆกำลังจะทำอะไร ใบหน้าคมเคลื่อนเข้าใกล้อย่างช้าๆ มือใหญ่ประคองหน้าของทงเฮเอาไว้อย่างทนุถนอม ก่อนที่ริมฝีปากจะประทับเข้าหากัน เรียวลิ้นหนาถูกส่งผ่านเข้าไปรับรสหวานๆของไอศกรีมภายในโพรงปากเล็ก ลิ้นเล็กๆตอบรับสัมผัสพร้อมส่งความหอมหวานออกมาให้ผู้รุกรานได้ลิ้มลอง

รสของไอศกรีมหมดลงไปนานแล้ว หากแต่คนทั้งสองยังคงส่งผ่านรสชาติหอมหวานไปสู่กันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ริมฝีปากดูดเม้มไม่เหลือช่องว่างห่างกันแม้แต่น้อยราวกับว่าเป็นหนึ่งเดียวกัน แขนยาวๆโอบล้อมกันและกันเอาไว้เพื่อความแนบชิด ก่อนจะค่อยๆผละออกจากกันด้วยความโหยหาเสียดาย

“่อร่อยจัง”

คิบอมที่พึ่งจะถอนริมฝีปากออกมา ค่อยๆเคลื่อนออกห่าง ริมฝีปากคลี่ยิ้มกว้างพร้อมกับเรียวลิ้นที่ถูกส่งออกมาเลียรอบๆกลีบปากเพื่อเก็บเกี่ยวความหอมหวานที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ทงเฮส่งยิ้มบางๆด้วยความเขินอายไปให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆคิบอมก็ขยับเข้าใกล้อีกครั้ง แล้วกดจูบเร็วๆไปที่มุมปากสีสด

“ทงเฮกินเลอะเทอะ”

คำพูดต่อมาทำให้ใบหน้าขาวๆของทงเฮขึ้นสีแดงจัด เพลงจังหวะสบายๆที่ถูกเปิดในร้านเหมือนจะเงียบเสียงลงไปเมื่อครู่กลับดังขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมๆกับจังหวะของหัวใจที่เต้นเร็วและแรงจนสามารถรู้สึกได้

.

.

.

เท้าสองคู่เหยียบย่ำลงไปบนพื้นหญ้าสีเขียวสด จังหวะการเดินเดียวกัน ที่สลับไปกับจังหวะการแกว่งมือที่เกาะกุมกันเอาไว้ ดวงอาทิตย์ย้ายตำแหน่งเปลี่ยนองศาทำมุมไปมากกว่าเดิม แสงแดดดูจะร้อนแรงน้อยลงกว่าเมื่อครู่ เหลือเอาไว้เพียงแสงสว่างที่เจือไปด้วยความอบอุ่น เงาของคนสองคนที่ทอดยาวอยู่ด้านหลัง เผยให้เห็นร่างสองร่างที่เดินเคียงคู่กันไปอย่างไม่เร่งรีบมากนัก ก่อนที่ฝีเท้าทั้งสองคู่จะหยุดลงที่บริเวณพักผ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่

ม้านั่งตัวยาวที่ทำจากไม้บัดนี้ถูกจับจองไปด้วยคนสองคน ร่างสูงๆของคิบอมที่กำลังนั่งอย่างสบายๆอยู่ทางด้านขวาของม้านั่ง และร่างผอมบางของทงเฮที่นั่งซบพิงไหล่ของร่างสูงข้างๆเอาไว้ มือสองข้างจากคนสองคนเกาะกุมกันเอาไว้ข้างๆตัว เสียงเพลงรักหวานหูบรรเลงจากหูฟังที่เสียบเอาไว้คนละข้าง ลมเย็นๆพัดผ่านคนทั้งสองไปมา ราวกับเป็นเสียงกระซิบของสายลม

“ผมรักทงเฮนะ”

มือที่เกาะกุมกันไว้ถูกปล่อยออก ก่อนที่คิบอมจะเลื่อนแขนยาวๆไปโอบรอบไหล่เล็กๆของทงเฮเอาไว้ แล้วรั้งร่างบอบบางให้เข้ามาแนบชิดมากขึ้น

รอยยิ้มบางๆที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขถูกแต่งแต้มเอาไว้บนใบหน้าของทงเฮ สัมผัสอ่อนโยนจากริมฝีปากหนานุ่มของคิบอมทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากบริเวณหน้าผากขาวๆไปทั่วทั้งร่างกาย ทงเฮขยับตัวให้เข้าใกล้แนบชิดกับคิบอมมากขึ้น ก่อนจะเขยิบตัวให้นั่งตรงแล้วกดจูบลงไปที่มุมปากของคิบอมเบาๆ

“ฉันก็รักนายนะ”

คำพูดบางเบาราวกับสายลม

ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ว่าความรักนั้น ฉันเองเป็นคนที่ได้มันไป

ในตอนนี้ฉันฝันอย่างมีความสุขอยู่ในอ้อมกอดของคุณ

My love, My love, My love is like a sunshine of my life

ที่รัก คุณเหมือนเป็นแสงสว่างในชีวิตของฉัีน

ความรักของฉัน เทวดาของฉัน คือคุณ ...

…The End…

มีคนบอกว่าอีไรท์เตอร์คนนี้แต่งแต่ฟิคเศร้า อยากอ่านฟิคหวานน้ำตาลเรียกป้า ... ก็จัดไปเคอะ

หวานจนจะอ้วก .. เอ๊ะ -*-

ถ้าขยันเรียนให้ได้ครึ่งนึงของตอนปั่นฟิคนะ