[SF] Chocolate
posted on 29 Jan 2008 21:14 by borimaxii in ShortFicTitle : Chocolate
Main : Kibum x Donghae
Author : Borin
Date : 080125
ใต้ร่มเงาของต้นไม้ต้นใหญ่ที่เก่าแก่ที่สุดในบริเวณนั้น ปรากฎภาพของนักศึกษาชายกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งล้อมวงจดๆจ้องๆอยู่กับอะไรบางอย่างที่ถูกวางไว้บนโต๊ะอย่างตั้งใจ
“คิดว่านี่ฝีมือใคร”
“ไม่รู้สิ มันจะเป็นฝีมือคนในมหาลัยงั้นหรอ”
เสียงหนึ่งตอบขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะก้มลงอ่านหัวข้อข่าวบนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ประจำมหาวิทยาลัยอีกครั้ง
‘คู่รักยองอุน - จองซูเสียชีวิตปริศนาคาห้องพัก’
“นี่มันคู่รักดังๆคู่ที่สามแล้วนะ ที่ต้องลงเอยแบบนี้น่ะ”
“งั้นแกก็คิดว่าเป็นฝีมือคนในมหาลัย?”
“ใช่แล้ว”
“แต่พวกเราก็ไม่เห็นต้องกังวลไปเลย ก็พวกเรายังโสดกันนี่”
พูดขำๆให้กับเพื่อนๆ แล้วส่งยิ้มกว้างอย่างสบายใจ ฮยอคแจพับหนังสือพิมพ์เจ้าปัญหาแล้วยัดมันลงกระเป่าไปอย่างลวกๆ ก่อนจะผุดลุกขึ้นแล้วเดินล่วงหน้าไปยังห้องเลคเชอร์
“แกเห็นด้วยกับมันหรอ ทงเฮ”
“ไม่รู้สิ”
ทงเฮยักไหล่แรงๆแล้วเริ่มเก็บกระเป๋าแล้วลากซองมินให้เดินตามฮยอคแจไปอีกคน ทิ้งให้คยูฮยอนนั่งนิ่งอยู่คนเดียว
“ทงเฮ เราไม่ชวนคยูฮยอนมาด้วยจะดีหรอ”
ซองมินเอ่ยขึ้นเบาๆ พอจะให้เพื่อนรักที่กำลังจูงมือเดินรี่ๆไปยังตึกเรียนได้ยิน
“แล้วทำไมต้องสนใจล่ะ เดี๋ยวมันก็ตามมาเองล่ะ จะเป็นห่วงอะไรนักหนา”
“เปล่านี่”
อีกฝ่ายตอบงึมงำในคอ ก่อนจะรีบวิ่งตามเพื่อนรักที่เริ่มทิ้งระยะห่างไป
.
.
.
“นี่ รู้มั้ยเค้าลือกันว่าปริศนาการตายของคู่รักคนดังน่ะ มันคือช็อคโกแลต”
ฮยอคแจยื่นหน้ามาหาทงเฮที่นั่งเรียนอยู่ข้างหลัง
“ไหนบอกไม่สนใจไงวะ”
“ไม่ได้บอกเว้ย”
คำตอบของฮยอคแจทำให้ทงเฮต้องส่ายหน้าเบาๆ ไหนบอกไม่เกี่ยวกับเราไง ไอ้ฮยอคแจ
ทงเฮส่ายหน้า แต่ก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อนรักด้วยความอยากรู้
“แล้วมันเกี่ยวกันยังไงล่ะ”
“ไม่รู้”
คำตอบสั้นๆของฮยอคแจทำให้เจ้าตัวได้รางวัลเป็นมะเหงกจากเพื่อนรักทันที
“ไอ้บ้า แล้วจะมาบอกทำไมวะ ไม่อยากรู้แล้วเว้ย”
สบถสรรเสริญเพื่อนรักเสร็จสรรพ ก็หันไปตั้งหน้าตั้งตาเรียนต่อ
ทงเฮละความสนใจจากฮยอคแจกลับไปสู่หน้าห้องอย่างเดิม หากแต่อีกคนกลับเอาคำพูดของฮยอคแจมาคิดต่อ อย่างสนใจ
“ช็อคโกแลตงั้นหรอ”
เงื่อนงำแรกถูกจดลงไปในสมุดโน้ตเล่มเล็กด้วยลายมือเป็นระเบียบ ก่อนจะปิดมันลงเก็บใส่กระเป๋า
หน้าปัดนาฬิกาบอกเวลาสามโมงตรง นักศึกษาต่างเดินออกจากห้อง บ้างก็รีบเร่ง บ้างก็ค่อยๆเดินออกจากห้อง แยกย้ายกันไปทำธุระ หาความบันเทิง ไม่ก็กลับบ้านพักผ่อน เช่นเดียวกับทงเฮและซองมิน ที่แยกกับเพื่อนๆเพื่อกลับบ้านทันทีที่เลิกเรียน
“ไปก่อนนะ ฮยอคแจ คยูฮยอน”
ทงเฮบอกลาเพื่อนอีกสองคนก่อนจะเดินแยกไปกับซองมิน
“ทงเฮว่าช็อคโกแลตจะเกี่ยวอะไรกับฆาตกรรมหรอ”
“คงเหมือนเรื่องซินเดอเรลล่ามั้ง แม่มดใจร้ายเอาช็อคโกแลตอาบยาพิษให้กินไง”
ทงเฮตอบอย่างร่าเริง ยิ้มกว้าง พร้อมกับเหวี่ยงมือที่จูงซองมินไว้แรงๆ
“นั่นมันเทพนิยายแล้วน่า ทงเฮ”
“ก็คิดออกแค่นี้นี่นา แล้วซองมินล่ะ คิดว่าไงหรอ”
“ไม่รู้สิ”
“บางทีมันอาจจะไม่เกี่ยวกันก็ได้นี่นา ไร้สาระจะตาย”
ซองมินพยักหน้าเบาๆให้ทงเฮ ก่อนที่จะแยกกันกลับบ้าน ตรงหัวมุมถนน
ทงเฮโบกมือให้ซองมินอย่างร่าเริง ส่วนซองมินเพียงแค่ยิ้มบางๆเท่านั้น
“วันนี้จะไปไหนกันดีครับ”
เสียงทุ้มๆดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ทงเฮที่ไม่ทันได้ตั้งตัวสะดุ้งขึ้นเบาๆ ก่อนจะหันไปมองต้นเสียงอย่างเคืองๆ
“นี่มันกี่โมงแล้ว”
เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างดุๆ พร้อมกับมองนาฬิกาไปด้วย
“ผมขอโทษ ก็กว่าเพื่อนคุณจะยอมกลับไปนี่”
“เพื่อนเรา? ใครกัน? ซองมินน่ะหรอ”
คิบอมส่ายหน้า
“ผมไม่รู้จักหรอก แต่ไม่ใช่ซองมินแน่นอน”
คิบอมจูงมือทงเฮเดินไปเรื่อยๆ นานเท่าไหร่นะ ที่ต้องหลบๆซ่อนๆ นานเท่าไหร่แล้ว ที่ต้องรักกันแบบนี้
“เมื่อไหร่เราจะได้รักกันแบบเปิดเผยนะ”
“ทำไมหรอ คิบอมอึดอัดหรอ”
ทงเฮหยุดเดิน แล้วหันมามองหน้าคนรัก
“ไม่หรอก แค่บางทีก็อยากแสดงออก ว่าเรารักกัน”
“อีกไม่นานหรอก รอเราได้มั้ย”
“ได้สิครับ”
คิบอมตอบด้วยเสียงหนักแน่น พร้อมกับบีบกระชับมือที่กุมกันไว้ให้แน่นหนามากขึ้น เพื่อความมั่นใจ และแทนคำสัญญา สายใยบางๆได้เชื่อมใจของคนสองคนเอาไว้ด้วยกันแล้ว
“คิบอม พรุ่งนี้ไม่ต้องมาหาเรานะ”
“ทำไมล่ะครับ”
“มีธุระนิดหน่อย”
ทงเฮตอบก่อนจะเขย่งตัวขึ้นหอมแก้มคนรักเบาๆเป็นการบอกลา แล้วเดินก้าวข้ามประตูเข้าบ้านไป
.
.
.
วันต่อมาก็ยังคงเป็นเหมือนกับทุกๆวัน หัวข้อสนทนาของคนทั้งมหาลัยก็ยังคงเป็นเรื่องเดิม ฆาตกรรมคู่รักของมหาลัย
“วันนี้มีอะไรคืบหน้ามั้ย ฮยอคแจ”
ทงเฮเป็นฝ่ายยื่นหน้ามาถามเพื่อนรัก
“แกหวังอะไร ทำไมต้องยิ้มแบบนั้น”
“ไม่มีอะไรใช่มั้ยล่ะ ฉันว่าแล้ว ไร้สาระชัดๆ”
พูดจบก็กลับไปเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ไม่สนใจเพื่อนซี้อีก
“ซองมินวันนี้แยกกันกลับนะ ฉันมีธุระนิดหน่อย”
ทงเฮบอกกับเพื่อนรักก่อนจะรีบร้อนสะพายกระเป่าแล้วเดินออกจากห้องไป
ฮยอคแจเดินส่ายหัวเข้ามาหาซองมิน
“วันนี้ว่างใช่มั้ย”
ซองมินพยักหน้าเบาๆแทนการตอบรับ
“งั้นไปกับฉันหน่อย”
.
.
.
“แอบตามทงเฮมา จะดีหรอฮยอคแจ”
ซองมินถามอย่างกล้าๆกลัว เมื่อพบว่าภาพตรงหน้าคือทงเฮที่กำลังเลือกซื้อหนังสืออยุ่ในร้านหนังสือร้านใหญ่ในห้างข้างๆมหาวิทยาลัย
“ดีสิ ฉันสงสัยว่ามันกำลังมีอะไรปิดบังพวกเรา แกไม่รู้สึกหรอ”
“ไม่อ่ะ”
ส่ายหน้าแรงๆเป็นการเน้นย้ำคำตอบ
“ดูๆมันไปเถอะ”
ทงเฮเดินเลือกหนังสืออย่างมีความสุข หยิบเล่มนู้น พลิกเล่มนี้ จนในที่สุดก็ถือหนังสือเล่มบางๆสองสามเล่มมาคิดเงิน ก่อนจะเดินออกจากร้าน ตรงไปยังซุปเปอร์มาเก็ต
ฮยอคแจจูงซองมินเดินตามทงเฮไปอย่างงงๆ ด้วยความที่สนิทกันมานาน และฮยอคแจรู้ดี ว่าทงเฮ เพื่อนเขาคนนี้ ทำอาหารไม่เป็น และไม่คิดจะทำ แล้วมันจะมาเดินเลือกซื้อของในนี้ทำไมกัน
ทงเฮเดินซื้ออยู่ไม่นานก็ได้ของครบ คนตัวเล็กหิ้วถุงใบโตเดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี
ฮยอคแจกกำลังจะเดินตามทงเฮออกไป แต่ซองมินยื้อเพื่อนเอาไว้ก่อน
“มีอะไรหรอซองมิน เดี๋ยวตามมันไปไม่ทัน”
“ของที่ทงเฮซื้อ”
ฮยอคแจหยุดเดิน แล้วหันมามองหน้าเพื่อนรักอย่างงงๆ
“หนังสือทำอาหาร กับอุปการณ์ทำ ช็อคโกแลต”
...TBC…
นานๆทีจะได้ใช้สามตัวนี้ ^0^
Talk :: ค้างอย่างแรงกล้า ชิมิ ^w^ คิคิ คิดว่าอีกตอนเดียวก็คงจบแล้วค่ะ อีนี่แต่งอะไรยาวๆไม่เป็นหรอก (ยิ่งแต่งยิ่งเน่า)
ช็อคโกแล็ตที่ด๊องเตียมจะทำ กับ ช็อกโกแล็ตที่เป้นปริศนาจะเกี่ยวข้องกันมั้ยน๊า
#1 By ★+๑๐MinJeE with ANTM๐๑+★ on 2008-01-29 21:22