[SF] Addict
posted on 09 Jan 2008 23:45 by borimaxii in ShortFic
title : Addict
Main : Kibum x Donghae
type : boy
love
author :
borin
date : 080109
comment : หนาวอีกแล้วเนอะ
ภายในร้านกาแฟเล็กๆที่ตั้งอยู่ริมถนนในย่านใจกลางเมือง ที่ผู้คนเดินผ่านไปมาจำนวนมาก ปรากฏร่างบางในชุดสีขาว คาดผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มไว้ที่เอวเล็ก ใบหน้าหวานยิ้มแย้มนิดๆอย่างมีความสุขพร้อมๆกับมือเล็กที่ง่วนไปกับการจัดนู่นจัดนี่ให้เข้าที่เข้าทาง มองแล้วเพลินอย่างบอกไม่ถูก
กริ๊ง
ทงเฮละสายตาจากงานที่กำลังทำแล้วหันไปมองที่ประตู ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มน้อยๆให้กับผู้มาใหม่
“วันนี้มาช้าจังนะฮะ”
ผู้มาใหม่ไม่ตอบ กลับเดินตรงไปยังโต๊ะตัวประจำ วางเสื้อสูทและกระเป๋าใบเก่ง แล้วเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ตรงหน้าทงเฮ
“ผมขอ..”
“เอ็กซ์เพรสโซ่” ทงเฮพูดต่อให้จนจบ แล้วยิ่นหน้าไปหาคนตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี
อีทงเฮ เจ้าของร้านกาแฟเล็กๆน่ารักและอบอุ่น อัธยาศัยดี ใบหน้าหวานจัด บวกกับฝีมือชงกาแฟที่ยอดเยี่ยมไม่แพ้ใคร ทำให้ร้านเล็กๆแห่งนี้ มีลูกค้าประจำและขาจรแวะเวียนมาอย่างไม่ขาดสาย
คิบอมยิ้มให้บางๆแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะเดิม ร่างสูงลดตัวลงนั่งแล้วจัดแจงหยิบหนังสือเล่มโปรดขึ้นมาอ่าน
กลายเป็นกิจวัตรไปแล้ว ที่ช่วงเช้าแบบนี้ คิมคิบอมจะต้องแวะมาที่ร้านกาแฟร้านนี้ คิบอมไม่รู้ว่าเป็นเพราะ บรรยากาศอบอุ่น กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่รับกับอากาศยามเช้า หรือเป็นเพราะเจ้าของร้านกันแน่ ที่ทำให้ต้องมาที่ร้านนี้ทุกวันๆ
ไม่นานนักกาแฟหอมกรุ่นก็ถูกยกมาเสริฟ พร้อมเจ้าของร้าน ที่มาพร้อมกับรอยยิ้มเช่นเคย แก้วกาแฟถูกยกออกจากถาด แล้ววางเบาๆที่โต๊ะตัวเล็ก ก่อนร่างบางเจ้าของร้านจะเดินจากออกไป
“เดี๋ยวครับ คุณ..”
ทงเฮถูกรั้งเอาไว้ด้วยเสียงทุ้มๆ ที่นานๆครั้ง จะได้ยิน ร่างบางหันกลับมามองแล้วยักคิ้วเป้นการถามอย่างสงสัย
“คือ เค้กนี่ผมไม่ได้สั่ง...”
คิบอมพูดพร้อมกับชี้ไปที่จานขนาดเล็กอีกใบหนึ่งข้างๆถ้วยกาแฟ ที่มีเค้กรูปร่างหน้าตาน่าทานวางอยู่
“ใช่แล้วล่ะ คุณไม่ได้สั่ง”
“แต่เราเอามาให้ เพราะคิดว่าดื่มกาแฟอย่างเดียวตอนเช้า คงไม่ดีกับกระเพาะคุณแน่ๆ”
ทงเฮยิ้มให้คนตรงหน้า แล้วหยิบถาดเดินกลับไปหลังร้าน
กาแฟหอมกรุ่น กับ เค้กเนื้อละเอียด เข้ากันอย่างบอกไม่ถูก
รสขมๆของกาแฟ กับความหวานของเค้ก ...
หรืออะไรนะ ที่ทำให้รู้สึกพิเศษได้แบบนี้...
.
.
.
“วันนี้ท่านประธานอารมณ์ดีจังนะ”
“ทำไม กูจะยิ้มบ้างไม่ได้หรือไง”
ท่านประธานคิมคิบอมตอบกลับเลขาคนสนิทอย่างกวนๆ แล้วยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี
“ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่มันผิดวิสัยคนหน้าตายอย่างมึง”
รองประธานโจคยูฮยอน หรืออีกนัยหนึ่งคือเพื่อนรักของประธานหน้าตาย คิมคิบอม
“มีเรื่องดีดีนิดหน่อย”
คิบอมส่งยิ้มให้เพื่อนรักอย่างเหนือกว่า แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ
“ไม่อยากเล่าให้เพื่อนฟังก็ตามใจ”
บ่นเป็นการทิ้งท้ายก่อนจะเดินกลับไปยังห้องทำงานของตัวเอง คิบอมเงยหน้าขึ้นมามองนิดนึงแล้วยักคิ้วให้เป็นเชิงไล่
ธุรกิจผลิตเมล็ดกาแฟรายใหญ่ที่สุดของเกาหลีเป็นของตระกูลคิม ซึ่งปัจจุบันบริษัทถูกบริหารงานโดยคิมคิบอม ลูกชายคนเดียวของตระกูล ซึ่งได้รับความไว้วางใจจากผู้ใหญ่ให้บริหารงานแทนพ่อ ที่วางมือจากงานธุรกิจทุกอย่าง เพื่อเป็นการฝึกฝนให้ลูกชายได้ทำงานด้านการบริหารตามที่ได้ร่ำเรียนมา
“คุณปาร์ค วันนี้อะไรต้องทำบ้าง”
“มีบัญชีของไตรมาสแรก จากแผนกการเงินส่งมาให้ตรวจสอบค่ะ แล้วก็แผนงานล่วงหน้า 2 ไตรมาส”
“เฮ้อ”
งานวันนี้เยอะจริงนะ คิบอมคงเคลียร์เสร็จไม่ทันเลิกงานแน่ๆ ... นั่นหมายถึง ...อดกาแฟ
ร่างสูงถอนหายใจเสร็จสรรพก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ
.
.
.
“ท่านประธานคะ กาแฟค่ะ”
เสียงเลขาคนสนิทดังขึ้น ทำให้คิบอมเงยหน้าขึ้นจากงานตรงหน้า แล้วมองหน้าคนที่เดินเข้ามาใหม่อย่างงงๆ
“คุณก็รู้นี่ ว่าผมไม่กินกาแฟ”
“จากที่อื่น”
เสียงทุ้มของโจคยูฮยอนดังขึ้นจากนอกห้อง แล้วเจ้าตัวดีก็เดินผ่านประตูเข้ามาในห้อง พร้อมกับพยักเพยิดให้อีกคนเดินออกไป
“กูสั่งให้เลขาปาร์คเอามาให้เองล่ะ ไปซื้อมาให้”
พูดต่อจนจบประโยค แล้วยิ้มให้เพื่อนรักอย่างเจ้าเล่ห์
คิบอมก้มลงดมกลิ่นกาแฟที่ถูกยกมาวางไว้บนโต๊ะ หอม หอมแบบนี้ กลิ่นที่คุ้นเคย ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ผ่อนคลาย ...
“ขอบใจว่ะ คยูฮยอน”
คยูฮยอนยกนิ้วโป้งให้เพื่อนรักทีนึง แล้วเดินออกจากห้องไป
ราวกับได้ชาร์ตพลังด้วยกาแฟเพียงแค่แก้วเดียว ท่านประธานคิมทำงานทั้งหมดเสร็จได้ในเวลาไม่นานนัก ปากกาคู่ใจด้ามโปรดถูกวางลงบนกระดาษตั้งใหญ่ตรงหน้า คิบอมเหลือบมองไปที่นาฬิกาเรือนใหญ่ แล้วถอนใจอย่างโล่งอก ทันเวลาจนได้สินะ ... กาแฟแก้วสุดท้าย
คิบอมคว้าเสื้อสูทตัวเก่งที่พาดไว้บนพนักเก้าอี้มาถือไว้ จัดแจงหยิบกระเป่าแล้วรีบเดินออกจากห้องทำงานไปทันที
รีบร้อน ลุกลน ราวกับ ... คนติดยา กำลังลงแดง
.
.
.
กริ๊ง ...
“นึกว่าวันนี้จะไม่แวะมาซะแล้ว”
เสียงหวานของเจ้าของร้านร้องทักลูกค้าประจำอย่างสดใส แล้วส่งยิ้มให้ตามแบบฉบับ
“ขอแบบเดิมครับ”
“แล้วก็เค้กเมื่อเช้า ...”
“ไม่มีแล้วล่ะ”
ทงเฮตอบพร้อมกับยิ้มหวานๆไปให้คนตรงหน้า เค้กมันมีชิ้นเดียวเท่านั้นล่ะ เค้กฝีมืออีทงเฮ
คิบอมพยักหน้าเบาๆ แล้วมองไปรอบๆ น่าแปลกที่ร้านที่ลูกค้าเยอะแบบนี้ ถึงไม่มีลูกจ้างเลยแม้แต่คนเดียว มีเพียงเจ้าของร้านคนสวย ที่ทำงานทุกอย่างเองคนเดียว
“ได้แล้วฮะ”
กาแฟหอมกรุ่นเหมือนเดิมถูกยื่นมาให้ คิบอมยื่นมือออกไปรับกาแฟในแก้วกระดาษมาถือไว้
ไม่รู้ว่า เพราะไอร้อนจากกาแฟ หรือเป้นเพราะความอบอุ่นของมือที่ได้สัมผัสกันแน่นะ ... คิบอมถึงได้รู้สึกอบอุ่นแบบนี้
.
.
.
รักแรกพบ ... คำๆนี้ไม่เคยอยู่ในความคิดของคิมคิบอม จนกระทั่ง..
“ผมไม่ทำ ยังไงผมก็ไม่ทำ”
“แต่แกเป็นทายาทคนเดียวของตระกูล ยังไงก็ต้องสืบทอดกิจการอยู่แล้ว”
“ผมยอมพ่อแล้วครั้งนึง ตอนที่บังคับให้ผมเรียนบริหาร แต่ครั้งนี้ผมไม่ยอม”
“ไอ้ลูกคนนี้”
คิมคิบอมวิ่งออกจากบ้าน วิ่งไปเรื่อยๆ แล้วค่อยๆลดความเร็วลง กลายเป็นเดินช้าๆไปตามทาง ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา หลากหลายอารมณ์ บ้างก็ยิ้มแย้มสดใส บ้างก็เคร่งเครียด บางคนกำลังรีบ หากแต่บางคนกำลังค่อยๆเดินไป เช่นเดียวกับคิบอม ค่อยๆเดินไป เพื่อมองอะไรรอบๆตัว
แล้วสายตาของคิบอมก็หยุดลงที่ร้านร้านหนึ่ง เป็นร้านกาแฟขนาดเล็ก ที่ดูอบอุ่นอย่างประหลาด ภายในร้านตอนนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยผู้คน มีเพียงเจ้าของร้านที่กำลังเช็ดโต๊ะ จัดเก้าอี้ ทำนู่นทำนี่อย่างคล่องแคล่ว
ไม่รู้ว่ามีแรงดึงดูดอะไร .. ที่ทำให้คิบอมเดินเข้าไปในร้านนี้
... ทั้งๆที่ คิมคิบอมคนนี้ เกลียดกาแฟเป็นชีวิตจิตใจ
กริ๊ง ...
เสียงกระดิ่งที่หน้าประตูบอกว่ามีลูกค้าเข้ามาในร้าน เจ้าของร้านหน้าหวานหันมองไปทางประตู พร้อมกับส่งยิ้มอย่างจริงใจให้กับผู้ที่เดินเข้ามา
รอยยิ้มนั้น ... เหมือนมีแรงดึงดูดประหลาด ที่ทำให้คิบอมยืนมอง มอง ...และมองอยู่อย่างนั้น
“เอ่อ..”
เสียงหวานเอ่ยขึ้นขัด เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่ยืนจ้อง ตั้งแต่เดินเข้ามาในร้าน
“เอ่อ ขอโทษครับ ผมขอ ... เอ็กซ์เพรสโซ่แก้วนึงครับ”
หลังจากตั้งสติได้ คิบอมก็รีบไล่สายตาอ่านรายชื่อกาแฟ สำหรับคนที่ไม่เคยกินกาแฟแบบเค้า ... เอามันซักชื่อแล้วกัน
กาแฟถูกยกขึ้นดื่ม ... น่าแปลก ทั้งๆที่เคยคิดมาตลอดว่ากาแฟสุดแสนขม และไร้รสชาด แต่มาวันนี้ ... กาแฟถ้วยนี้ ทำให้รู้สึกได้ถึงความหอมกรุ่น และหวานละเลียด แปลกจริงๆ ...
คิบอมตัดสินใจเข้ารับสืบทอดกิจการของทางบ้าน ... ด้วยเหตุผลคือกาแฟแก้วเดียว
.
.
.
เย็นวันนี้คิบอมไม่มีโอกาสได้แวะไปที่ร้านกาแฟของทงเฮ เนื่องจากผู้เป็นพ่อเรียกตัวให้รีบกลับบ้านด่วน ร่างสูงเดินเข้าบ้านอย่างหงุดหงิด ก่อนจะถูกเรียกให้ไปที่ห้องรับแขก
“นั่งก่อนสิ”
“มีอะไรเร่งด่วนหรอครับ ถึงต้องเร่งให้ผมรีบกลับ”
“จะแนะนำให้รู้จักคู่หมั้นของแกไง”
“นี่หนูฮโยจิน คู่หมั้นของแก”
ผู้เป็นพ่อเอ่ยแนะนำเด็กสาวที่นั่งอยู่ให้คิบอมได้รู้จัก หากแต่คิบอมไม่ได้สนใจ
ร่างสูงเดินออกจากบ้าน ขึ้นรถคู่ใจแล้วขับออกไปทันที รถยนต์คันงามแล่นไปตามถนนด้วยความเร็วสูง หากแต่มันก็ไม่ได้เร็วทันใจคนขับเอาซะเลย
คิบอมเปิดประตูเข้าไปในร้าน ก็ได้พบกับทงเฮที่กำลังเก็บข้าวของเตรียมปิดร้านอยู่
“มาซะดึกเชียว แต่ร้านปิดแล้วนะฮะ”
เสียงหวานเอ่ยทักทายลูกค้าประจำอย่างสดใส
“ผมชื่อคิมคิบอมครับ ผมชอบคุณ”
“ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ แต่ผมไม่รู้จะเริ่มยังไง”
เสียงทุ้มพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทงเฮตาโตขึ้นอย่างแปลกใจ หากแต่ก็ไม่ได้ตกใจ ร่างบางยังคงยืนนิ่ง เงียบ ...
“เราก็รู้จักกันแล้วนี่”
ยิ้มหวานให้คนตรงหน้าอย่างเคย แล้วเบนสายตาออกไปยังนอกร้าน
“เพื่อนเรามาแล้ว ขอตัวก่อนนะ”
คิบอมมองตามสายตาของทงเฮออกไป ...
“คยูฮยอน ... ซองมิน”
.
.
.
“มึงบอกกูมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ว่าไปรู้จักกับเจ้าของร้านกาแฟร้านนั้นได้ยังไง”
“ทำไม มึงชอบเค้าหรอ”
คิบอมเงียบไปครูใหญ่ๆ ทำให้เพื่อนสนิทต้องถามย้ำอีกครั้ง
“ใช่มั้ย มึงชอบเค้าใช่มั้ยล่ะ”
“เออ”
จำใจตอบไป ด้วยเสียงประชดๆ
“”มึงก็รู้จักเค้าอยู่แล้วนี่”
“ไอ้สัด อย่ามาประชดกู”
“อีทงเฮ”
“อย่ามาล้อเล่น”
คิบอมถามกลับอย่างอึ้งๆ คยูฮยอนไม่ได้ตอบอะไร แล้วเดินจากไปอย่างเงียบๆ ปล่อยให้คิบอมต้องยืนอึ้งอยู่คนเดียว ... อีทงเฮ
.
.
.
อีทงเฮ อีทงเฮ อีทงเฮ.....
ร่างสูงเดินเข้าไปในร้านกาแฟอีกครั้ง ทงเฮยังคงยืนอยู่ที่เดิม หลังเคาท์เตอร์ ในชุดผ้ากันเปื้อนสีเข้ม คิบอมเดินไปยังโต๊ะตัวเดิม วางเสื้อสูทและกระเป๋า ก่อนจะเดินไปยังเคาท์เตอร์ ... เหมือนเดิม เหมือนทุกวัน
หากแต่ คิบอมกลับสาวเท้าเข้าไปยังหลังเคาท์เตอร์ ร่างสูงหยุดที่หลังทงเฮ แล้วรวบเอวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด หยุดนิ่ง ไร้การเคลื่อนไหว ไร้สุ้มเสียงใดๆ ... มีเพียงเสียงหัวใจ ที่เต้นไปพร้อมๆกัน
“กลับมาเมื่อไหร่ หืม คนดี”
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆที่หลังหูทงเฮ
ทงเฮไม่ตอบอะไร ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่น ยืนนิ่ง เงียบ
ร่างสูงจับไหล่บางแล้วพลิกตัวทงเฮให้หันมามองหน้ากัน ... น้ำตา
นิ้วเรียวยาวปาดน้ำใสๆที่ไหลรินออกจากดวงตาสีชาออก
“ผมขอโทษ”
“ผมขอโทษ”
.
“ผมขอโทษ”
รั้งเอวบางให้เข้ามาใกล้ชิดกัน
“จำกันไม่ได้แล้วใช่มั้ย หรือไม่รักกันแล้ว”
ทงเฮพูดออกมาอย่างสุดจะทน การที่ต้องปั้นยิ้มทุกๆวันแบบนี้ มันไม่สนุกเลยจริงๆ
“ทงเฮ คนรักของคิบอม คนที่คิบอมรักที่สุด”
“สิบปี ทงเฮ สิบปี สิบปีที่คุณหายไปจากชีวิตผม”
“มันจำเป็น ครอบครัวเรากำลังแย่ เราต้องไป”
ร่างบางสะอื้นแรงขึ้น
“ผมรักคุณนะ”
คิบอมกระชับอ้อมกอด ก่อนที่ริมฝีปากจะประทับเข้าที่กลีบปากบาง ... รสสัมผัส ที่คุ้นเคย หอมหวาน หอมหวานกว่ากาแฟถ้วยไหนที่คุณชง อบอุ่น ลึกซึ้ง
“เราก็รักคิบอม”
.
.
.
คิมคิบอม เกลียดกาแฟ
คิมคิบอม ติดกาแฟ ที่อีทงเฮชง
คิมคิบอม ติดอีทงเฮ
ผมจำคุณไม่ได้ แต่ไม่ว่ากี่ครั้งที่เรามาเจอกัน ... ผมจะหลงรักเพียงแค่คุณคนเดียว ตลอดไป
...The End…
ฟิคงี่เง่าค่ะ คิบอมจะลืมทงเฮได้ยังไง จริงมั้ย ^w^
Talk :: ฟิกสั้นๆ โง่ๆ ไร้สาระๆ 555+ (หัวเราะกลบเกลื่อน ฟิกแกเคยมีสาระด้วยหรอ) คิเฮฟอร์เรียลค่ะ ^^
ไปอ่านหนังสือสอบต่อแล้ว แย่จัง ทุกคนกำลังจะสอบเสร็จ อีนี่มาสอบทีหลัง T^T
สู้สู้ต่อไปคะ ไฟท์ติ้ง
เมื่อหนาวอีกแล้วฟิคก็หวานอีกแล้ว ><
ไม่ได้เป็นเพราะอะไร แต่คิดว่าเป็นเพราะเจ้าของร้านชัวร์ๆ
ชัวร์ป้าป ล้านเปอร์เซ็น หึหึ
ด๊องจำได้ด้วยนะว่าคิบอมจะสั่งอะไร
แล้วก็ยังมีเป็นห่วงเป็นใย
ด้วยการยกเค้กมาให้ อ๊ากกก หวานเกินไปแล้ว
คุณพี่เขยก็แค่ไม่ได้กินกาแฟยังกระสับกระส่าย
เพราะเจ้าของร้านด้วยหรือเปล่านะ?
ที่ทำให้คุณพี่เขยมีอาการแบบนี้ ><
คนอ่านก็เขินอีกรอบน่ะสิค่ะ
อีทงเฮ
เอ้า ตกลงรักกันมาก่อนแล้ว
แต่คุณพี่เขยจำด๊องไม่ได้ แบบนี้มันไม่น่าให้อภัยเลย
แต่เห็นว่ารักกัน
เพราะฉนั้น ผ่านฉลุย
>//<
#1 By NAMXXX on 2008-01-11 23:57