Back to the ... ★

title : Waiting…

Main : Kibum x Donghae

type : boy love

author : borin

date : 080105

comment : ระวัง ... ^^

“ชั้นอยากไปซื้อของหน่อย คิบอมพาไปได้มั้ย”

“ก็เอาสิครับ งั้นเดี๋ยวผมไปเปลี่ยนชุดก่อน แล้วเราออกไปด้วยกัน”

ร่างสูงตอบตกลงเสียงเรียบ แล้วเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบนของบ้าน

ความรู้สึกแบบนี้มันอะไรกันนะ ...

ทำไมเข้าไปไม่ถึงใจซักที

ราวกับว่า... มีอะไรคั่นกลางอยู่เสมอๆ

.

.

.

ชายหนุ่มร่างสูง หน้าตาหล่อจัด ผิวสีเข้มกำลังดี เป็นที่ต้องตาของคนที่เดินผ่านไปมาได้ไม่ยาก กับ อีกคน ช่ายหนุ่มร่างบาง ใบหน้าหวานใส ขาวจัด ทั้งสองเดินกุมมือเคียงข้างกันไป

บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรัก ดังที่ผู้คนรับรู้ได้ หรือบางที .... แค่คิดไปเอง

“เดี๋ยวเราแยกกันตรงนี้นะครับ ผมขอตัวไปร้านหนังสือหน่อย”

ร่างบางพยักหน้าเบาๆเป็นการตกลง แล้วเดินแยกกันไป

คิบอมมองตามร่างบางที่พึ่งเดินแยกออกไป คล้าย มันช่างคล้ายอะไรแบบนี้นะ

ร่างบางหันกลับมาโบกมือให้อย่างร่าเริง เมื่อเห็นว่าคนรักยังคงยืนมอง อยู่ที่เดิม

ไร้เดียงสา บริสุทธิ์ นายกำลังทำอะไรอยุ่นะ คิบอม

จะทำร้ายคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรงั้นหรอ ...

เสียงหัวเราะของเด็กๆที่กำลังวิ่งเล่นกันบริเวณนั้น เหมือนเป็นสิ่งกระตุ้น ให้คิบอมรู้สึกตัว และหันกลับเดินไปยังร้านหนังสือ ที่ประจำ ที่ต้องมาเสมอๆ

.

.

.

ใบหน้าขาวเนียน ที่ถูกซ่อนเอาไว้เบื้องหลังหนังสือเล่มโต ช่างดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก ดวงตาคู่สวยที่โผล่พ้นขอบหนังสือมา แค่มอง ... ก็รู้สึกดีแล้ว

มันช่างคุ้น คุ้นตาเหลือเกิน

คิบอมวนเวียนมาที่ร้านหนังสือแห่งนี้ เพื่อหาคำตอบ

หากแต่...ไม่เคยค้นพบ

ว่าภายหลังหนังสือเล่มโตนั้น คืออะไรกันแน่...

มันคงเป็นไปไม่ได้ ... หากแต่ก็คงไม่แปลก หากคิบอมจะหวัง

คิบอมลดตัวลงนั่งในโซนร้านกาแฟ ภายในร้านหนังสืออีกที ร่างสูงเลือกที่นั่งตรงข้ามกับคนคนนั้น เพื่อที่จะได้ลอบมองบ่อยๆ ไม่แน่ว่า ... วันนี้เค้าอาจจะพบคำตอบที่ตามหามานานก็ได้

นิ้วเรียวยาวเปิดพลิกหนังสือที่หยิบติดมือมาอย่างล่องลอย ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ ว่าหยิบหนังสือเรื่องอะไรมา หยิบมาเพียงแค่ ... ให้มีข้ออ้างในการมาที่นี่ สายตาจดจ้องไปยังร่างบางที่โต๊ะถัดไป ยิ่งมอง ... ก้ยิ่งคุ้น  ยิ่งมอง... ก็ยิ่งจับใจ

//////////////////

“ว้าวว ร้านหนังสือที่นี่เจ๋งไปเลยเนอะคิบอม มีร้านกาแฟให้นั่งอ่านด้วย”

หนอนหนังสือตัวยง เดินสำรวจไปทั่วอย่างตื่นเต้น

“จุ๊ๆ อย่าเสียงดังไปซิครับ รบกวนคนอื่นเค้า รู้มั้ย”

นิ้วเรียวยาวของคิบอมถูกยกขึ้นสัมผัสไว้ที่ริมฝีปากบางเป็นการห้ามปราม

“ก็ได้ๆ งั้นไปนั่งเล่นตรงนั้นกันเถอะ”

ร่างบางหยิบมือนั้นออก แล้วเลื่อนมาจับกุมเอาไว้แทน ก่อนจะจูงคนรักไปนั่ง

///////////////////

ความทรงจำยังคงแจ่มชัด สถานที่เดิมๆ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำเก่าๆ ...

ความทรงจำอันหอมหวาน ที่ไม่มีวันลืม

คนคนนั้น ที่ไม่มีวันลืม

“คิบอม”

เสียงเรียกชื่อคิบอมดังขึ้น พร้อมกับร่างบางที่หย่อนตัวลงนั่งตรงข้ามกับคนรัก ... บัง บังอีกคน จนมิด

“มีอะไรหรอครับ”

“ไปช่วยเลือกของหน่อยสิ”

“เอาสิครับ”

คิบอมตอบรับ แล้วเดินตามแรงจูงของคนรักไป ...

.

.

.

////////////////////

“คิบอมว่าลูกนี้ หรือลูกนี้มันจะอร่อยกว่ากัน”

“ไม่ว่าลูกไหน คุณก็กินได้หมดไม่ใช่หรอครับ”

คิบอมมองลงไปยังตะกร้าในมือ ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยมะเชือเทศสีสด กินมะเขือเทศเยอะแบบนี้รึเปล่านะ ... ริมฝีปากของคุณถึงแดงสวยน่าจูบได้ขนาดนี้ ...

“งั้นเอามันสองลูกเลยแล้วกันนะ”

คนสวยยิ้มให้อย่างน่ารัก ก่อนจะจูงมือคิบอมเดินไปเลือกซื้อของอย่างอื่นต่อ

////////////////////

“เอาอันไหนดีนะ คิบอม”

“ผมว่ามะเขือเทศมันเยอะไปแล้วนะครับ ซื้ออย่างอื่นไปด้วยดีมั้ย”

“มะเขือเทศ”

ร่างบางมองของในตะกร้า แล้วกลับมามองหน้าคิบอมอย่างงงๆ

“แต่ในตะกร้านี่มันมีแต่ฟักทองนะ คิบอม”

คิบอมมองตามลงไปในตะกร้าบ้าง ... ฟักทองหลายขนาดกองทับกันเต็มๆไปหมด จะมองยังไงมันก็คือฟักทอง ... จริงๆ

“ผมคงจะพูดผิดน่ะ ฟักทองมีเยอะแล้ว งั้นเราไปซื้ออย่างอื่นเพิ่มนะครับ ซองมิน”

คิบอมและซองมินเดินเลือกซื้อของไปเรื่อยๆ จนได้ของที่ต้องการครบ ก็หิ้วถุงจำนวนมากกลับไปขึ้นรถ

.

.

.

นายคงมีความสุขดีแล้วใช่มั้ย ...

และชั้นก็คงจะต้องจากไปจริงๆ เสียที

คงเป็นชั้นคนเดียว ที่ยังตัดใจไม่ได้ และต้องมาแอบดูนายอยุ่ห่างๆแบบนี้

ขอโทษนะ คิบอม...

.

.

.

“ซองมิน รอผมตรงนี้แป๊บนึงนะครับ”

“มีอะไรหรอ คิบอม”

“ผมลืมมือถือน่ะ”

ร่างสูงบอกกับคนรัก ก่อนจะเริ่มออกวิ่งกลับไปยังร้านหนังสือ

หวังว่ามันจะยังไม่หายไปนะ ...

คิบอมวิ่งมาถึงร้านหนังสือ ส่งสายตากวาดมองเข้าไป ยังโต๊ะที่เคยนั่ง ...

ดวงตาเบิกกว้าง ด้วยความตกใจ

ร่างกายไปเร็วกว่าความคิด คิบอมสาวเท้าเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น แล้วรวบเอวบางของคนตรงหน้าเข้ามาในอ้อมกอดทันที

“ทงเฮ ... ลีทงเฮ”

ไร้เสียงตอบรับใดๆ มีเพียงความเงียบ และนิ่งเฉย ท่ามกลางความเคลื่อนไหว ของคนรอบข้าง หากแต่ดูเหมือนว่า คนสองคนตรงนี้ จะไม่รับรู้ ... ความเคลื่อนไหวใดใด นอกจาก เสียงของหัวใจ

“ทงเฮ ทงเฮจริงๆ”

คิบอมยิ้มกว้าง คนที่ตามหา คนที่รอคอย คนที่เฝ้ามอง ... ใช่จริงๆสินะ

ในที่สุดแล้ว ความหวัง ก็ไม่ได้เป้นเพียงความหวัง ...

การรอคอยสิ้นสุดลงแล้ว

.

คิบอมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นจากคนในอ้อมกอด แรงสั่น จากการสะอื้นอย่างหนัก

ร้องไห้ ...

“ร้องไห้ทำไม คนดี”

เอ่ยถามเสียงทุ้ม เพื่อเป็นการปลอบ แต่มันกลับทำให้ร่างบางในอ้อมกอดร้องไห้หนักมากขึ้น

“นาย ... นายไม่รอชั้นอีกต่อไปแล้ว”

“ทำไมผมจะไม่รอทงเฮ ผมรอทงเฮเสมอ”

“นายมีคนรักแล้ว”

ทงเฮตอบ แล้วดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมกอดของคิบอม  ร่างสูงไม่ได้ตอบอะไร แต่ยอมคลายอ้อมกอด ให้ทงเฮหลุดพ้นออกมาได้สำเร็จ ทั้งคู่ยืนนิ่ง

ทงเฮเป็นคนเริ่มขยับตัวก่อน ร่างบางเดินไปเก็บข้าวของบนโต๊ะตัวเดิมใส่กระเป๋า แล้วหยิบมันมาสะพายไว้บนบ่า ก่อนจะเดินกลับมาตรงหน้าคิบอม แล้วยื่นมือถือเครื่องบางสีดำสนิทให้

“ของนาย”

“ขอบคุณนะครับ ทงเฮ”

คิบอมยิ่นมือมารับมือถือ แล้วกำมันเอาไว้ในมือ

“และ... ผมยังรอทงเฮเสมอ ถึงแม้ว่า ... ทงเฮจะไม่รอผมแล้วก็ตาม”

คิบอมพูดทิ้งท้ายให้กับแผ่นหลังบางของทงเฮ ทงเฮกำลังเดินจากไป ... เหมือนกับวันนั้นไม่มีผิด

.

“ทงเฮ ผมไม่ยอมให้คุณเดินจากผมไปอีกแล้วนะ”

แขนยาวคว้าเอวร่างบางจากทางด้านหลัง แล้วรั้งเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง

ไม่เอาแล้ว ความเจ็บปวด

ไม่เอาอีกแล้ว การรอคอย

น้ำตาไหล พรั่งพรูออกจากดวงตาคู่สวยอีกครั้ง

หัวใจ ... เข้มแข็งหน่อยได้มั้ย ... ทงเฮ ...

ร่างบางดื้นเพียงเล็กน้อย ก่อนจะสงบลงอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่น ... ที่โหยหา

“ไปจัดการกับคนนั้น ของนายก่อนเถอะนะ”

ทงเฮแตะเบาๆที่แขนของคิบอม แขนยาวค่อยๆคลายออกจากเอวบาง ตกลงอยู่ข้างลำตัว

ทงเฮเดินจากออกไป โดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง

...The End…

Talk :: อะไรของแก๊ (เสียงคนอ่าน) มันจบแล้วแน่ๆหรอ ??  ... นั่นสิคะ จบมั้ย / ไม่จบ คิคิ

อย่าพึ่งเบื่อกันนะคะ ถ้าอีนี่จะลงฟิคบ่อยเกิน พึ่งจะขัดสนิมออกไปได้ เลยไม่อยากให้มันเกาะอีก <3