[SF] Reflection
posted on 04 Jan 2008 23:44 by borimaxii in ShortFic
รูปไม่เกี่ยวกับฟิคนะคะ >.< แค่ชอบหน้าด๊องตอนพูดซารังเ
-------------------------------------------------------------
title : Reflection
Main : ...Kibum x Donghae ft.Leeteuk
type : boy love
author : borin
date : 070217
rewrite : 080103
พี่ยังคงยิ้มและร่าเริงอยู่เสมอๆ ทั้งๆที่พี่มีเรื่องให้คิด มีเรื่องที่ทำให้เจ็บปวดมากกว่าใครๆ ไม่ว่าพี่จะเครียด หรือโมโหมาแค่ไหน...พี่ก็ยังคงยิ้ม ยิ้มเสมอ มันยากนักหรือไงนะ กับการแสดงท่าทีตามอารมณ์ของตัวเอง มันยากนักหรือไงนะ กับการเป็นตัวของตัวเอง...ไม่ต้องเสแสร้ง...
พี่เห็นเงาสะท้อนในกระจกนั่นไหมฮะ... เค้าคือใครกัน ถึงยิ้มกลับมาให้พี่...คนที่กำลังเศร้าที่สุดในโลก
.
.
.
“ทงเฮครับ”
เก้าอี้นุ่มนิ่มที่มีชีวิตเอ่ยถามขึ้นอย่างดื้อๆ
“จะถามทำไมน่ะ คิบอม”
“ก็ผมอยากรู้นี่ครับ”
เก้าอี้ที่ชื่อ คิมคิบอม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนน่ารัก แล้วกระซิบถามเสียงทุ้ม
“จะอยากรู้ไปทำไมล่ะ”
“ตอบมาสิครับ”
ยิ่นหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วรีบชิงขโมยความหอมหวานของแก้มใสๆตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ทงเฮจะทันรู้ตัว
“คนเยอะแยะ มาถามอะไรตรงนี้”
“ไม่มีใครสนใจหรอกน่า”
ทงเฮมองซ้ายมองขวา พบว่าทุกคนกำลังง่วนอยุ่กับกิจกรรมยามว่างของตัวเอง
“รักนายนะ เจ้าเด็กแก้มป่อง”
พูดเบาๆโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะรีบลุกเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามองคิบอมเลย
“ทงเฮ จะรีบไปไหนน่ะ”
ซองมินที่เดินถือพายฟักทองเข้ามาในห้องเอ่ยถามคนที่เดินสวนออกไปอีกทาง
แต่...ไม่ได้รับคำตอบ
.
.
.
ทงเฮเดินหนีคิบอมออกมาจากห้องนั่งเล่นรวมด้วยความเขิน หลังจากทิ้งท้ายประโยคบอกรักคนรักไป ... หนีออกมาแล้ว จะกลับไปก็ไม่ได้ ...ก็มันเขินนี่
“พี่จองซู ยืนทำอะไรมืดๆอยู่ตรงนี้ฮะ”
ทงเฮเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าร่างตะคุ่มๆที่ยืนอยู่คนเดียวมืดๆตรงทางเดินคือพี่ชายคนโตของวง ... พี่จองซูสุดที่รักของเค้านั่นเอง
จองซูหันหน้ามาตามเสียงเรียกของน้องชาย ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาคู่สวยแดงช้ำจากการร้องไห้ ...ดูเศร้า เศร้าเหลือเกิน
เมื่อพบว่าทงเฮมายืนอยู่ตรงหน้า จองซูก็รีบปัดปาดน้ำตาออกจากดวงตา ใช้มือลบคราบน้ำตาออกให้มากที่สุด แล้วยิ้ม ... ยิ้มให้น้องชายสุดที่รัก
ดวงตาของพี่...ช่วยส่งยิ้มให้เหมือนกันที่ริมฝีปากของพี่ทำได้ไหมฮะ
ริมฝีปากยิ้มกว้าง หากแต่...ดวงตาเศร้า เศร้าเหลือเกิน
“พี่จองซู...เป็นอะไรไปฮะ ร้องไห้ทำไม”
ไม่ทันเสียแล้ว ทงเฮผู้ช่างสังเกตเห็นความผิดปกติของพี่ชาย ทงเฮรีบถามอย่างเป็นห่วง
ในขณะที่จองซูก็พยายามเช็ดรอยน้ำตาออกจากใบหน้าให้หมด
“ทะเลาะกับพี่ยองอุน”
ทงเฮเอ่ยขึ้นเบาๆเป็นการถาม จองซูไม่ตอบ แต่พยักหน้าเบาๆแทน
“โถ่ ไม่เห็นต้องซีเรียสไปเลยนี่ฮะ ผมกับคิบอมก็ทะเลาะกันออกจะบ่อย”
คนตัวเล็กเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก ... ที่แท้ก็แค่คนรักทะเลาะกัน
“มันไม่เหมือนกันหรอกนะ ทงเฮ ไม่เหมือนกันซักนิดเลย”
“ทำไมล่ะฮะ ทำไมจะไม่เหมือน”
“ทงเฮไม่เข้าใจหรอก”
“พี่ไม่เล่าให้ผมฟังแล้วผมจะเข้าใจได้ยังไงล่ะฮะ”
“บางที...พี่ยังไม่เข้าใจตัวเองเลย”
คำพูดของจองซูทำให้ทงเฮรู้สึกว่าอาจจะเป็นแบบที่จองซูว่าก็ได้.... เพราะทงเฮ เริ่มไม่เข้าใจแล้วจริงๆ
“พี่เล่าให้ผมฟังได้นะฮะ เผื่อผมจะเข้าใจไง”
“อยากฟังจริงๆหรอ ทงเฮ”
ทงเฮพยักหน้าตอบแรงๆหลายๆที
“แต่พี่ไม่อยากเล่าแล้วล่ะ”
“อ้าวว พี่จองซู”
ใบหน้าหวานงองุ้มเมื่อถูกขัดใจ แต่ก็แค่การแสร้งทำ แกล้งงอนไปอย่างนั้นเอง
จองซูเดินนำเข้าไปในห้องของตัวเอง ทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟา ก่อนจะตบๆที่ที่ว่างข้างๆ แต่ทงเฮไม่ยอมนั่งข้างๆจองซู คนตัวเล็กกระโดดขึ้นไปนั่งบนตักของพี่ชายคนโปรดอย่างอารมณ์ดี
“พี่ไม่ได้รักกับยองอุน”
“อะไรนะฮะ!!!”
ทงเฮตะโกนถามอย่างอึ้งๆปนกับตกใจ
พี่จองซูกับพี่ยองอุน ใครๆก็คิดเหมือนกัน ว่าทั้งสองคนรักกันซะอย่างกับอะไรดี แล้วทำไม...
“ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนี้เลยนี่นา”
จองซุพูดอย่างใจเย็นพร้อมกับลูบผมนุ่มของทงเฮไปเพลินๆ
“ก็มันตกใจจริงๆนี่ฮะ พี่สองคนดูรักกันซะขนาดนั้นน่ะ”
“ก็แค่ภาพ ที่สร้างขึ้นมาให้แฟนๆพอใจไงล่ะ”
“มันจำเป็นด้วยหรอฮะ จำเป็นมากที่จะต้องทำอะไรที่เราไม่อยาก”
“จำเป็นสิ”
จองซุพูดจบก็หอมแก้มใสๆของน้องชายสุดที่รัก แล้วดันตัวทงเฮให้ลุกขึ้น
“นายหายออกมานานแล้ว กลับไปเถอะ เดี๋ยวคิบอมจะคิดถึงจนอาละวาดบ้านแตก”
“พี่จองซู >///<”
คนนึง เขินอายเดินม้วนออกจากห้องไป
อีกคนนึง... นั่งลงที่เดิม กับน้ำตา ที่ไหลลงมาอีกครั้ง
เสียใจ ขี้ขลาดเกินกว่าจะทำอะไร
ชักช้า จนต้องเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป
มีความสุขเพียงชั่วคราว ... แล้วก็ต้องกลับมาเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม
เจ็บปวด เจ็บปวดเหลือเกิน
ไม่อยากจะมอง ... แต่ก็มองเห็นอยู่เสมอๆ
ยังคงต้องเจอกับความเจ็บปวดต่อไป...ต่อไป...
.
.
.
“ทงเฮหายไปไหนมาครับ”
เดินก้าวพ้นประตูห้องของจองซูมาได้ไม่เท่าไหร่ ทงเฮก็พบกับคิบอม ซึ่งกำลังทำหน้ามุ่ย เหมือนทำของสำคัญหาย
“ไปคุยกับพี่จองซูมาน่ะ แล้วคิบอมตามหาชั้นทำไมหรอ”
ร่างบางตอบอย่างอารมณ์ดี
“คิดถึง”
“แค่นี้เนี่ยนะ”
ทงเฮถามกลับ หลังจากที่คิบอมพูดคำสั้นๆออกมาหน้าตาเฉย ร่างสูงพยักหน้าตอบเบาๆ แล้วยิ้มกว้างจนแก้มป่องให้คนรัก
“นายนี่มันน่ารักจริงๆเลยน๊า”
ทงเฮยิ้มกว้างตอบให้คิบอม แล้วหยิกแก้มป่องๆตรงหน้าไปมาอย่างหมั่นเขี้ยว
“เจ้าหญิงโหดเกินไปแล้วนะครับ”
มือทั้งสองกุมแก้มป่องๆที่แดงขึ้นจากแรงบิดของคนตัวเล็ก ใบหน้างุ้มลงอย่างตัดพ้อ
“เจ็บจริงๆหรอ”
ใบหน้าหวานถูกยื่นเข้าไปใกล้ใบหน้าของคนรัก มองดูอย่างพิจารณา เอียงคอไปมาซ้าย-ขวา ก่อนจะเริ่มใช้นิ้วจิ้มๆที่แก้มของคิบอม
“อย่ามายุ่งนะ”
“งั้นก็ตามใจ แก้มใครแก้มมันแล้วกันนะ”
ไม่ให้ยุ่ง ก็ไม่ยุ่ง ทงเฮสะบัดหน้าใส่คนตรงหน้า แล้วหันหลังเดินหนีไปอีกทาง
แต่ทว่าก่อนเจ้าตัวดีจะหนีไปได้ไกล ก็ถูกมือหนารั้งเอวเล็กไว้ แล้วดึงเข้าหาตัว มีหรอ คิมคิบอม จะปล่อยให้ลีทงเฮเดินหนีไปได้ง่ายๆ...
ร่างเล็กถูกรั้งเข้าสู่อ้อมกอดอันคุ้นเคย อ้อมกอดสุดแสนอบอุ่น อ้อมกอดของคนรัก ...
“ทงเฮทำแก้มผมช้ำแล้วจะไม่รับผิดชอบหรอครับ”
เสียงทุ้มถูกเอ่ยขึ้นที่ข้างหู พร้อมลมอุ่นๆที่ทำให้รู้สึกดีได้อย่างบอกไม่ถูก
“ก็จะดูให้แล้ว มีใครก็ไม่รู้มาไล่เรา”
“แก้มใครแก้มมัน...ที่ไหนเล่า แก้มผมก็คือแก้มของทงเฮ และแก้มของทงเฮก็เป็นของผม เราเป็นของกันและกันนะครับ”
เอ่ยคำหวานจบ ก็ช่วงชิงจูบจากกลีบปากบางเร็วๆ ก่อนจะถอนออกแล้วมองใบหน้าหวานที่กำลังขึ้นสีระเรื่ออย่างเปี่ยมรัก
.
.
.
“วันนี้ทำไมบ้านเงียบจังฮะ พี่จองซู”
ทงเฮที่พึ่งตื่นจากฝันดี เดินงัวเงียเข้ามาในห้องครัว หลังจากเดินสำรวจตามห้องต่างๆแล้ว...ไม่เจอใครเลย
จองซูเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินเข้ามาใหม่ ยิ้มให้บางๆ แล้วชี้ไปยังกระดาษโน้ตบนตู้เย็นใบโต
“เจ้าพวกนั้นหนีไปเที่ยวกันหมดเลยน่ะ เหลือแต่พี่กับนายนี่แหละ”
นอกจากคิบอมกับฮีชอลแล้ว วันนี้ถือเป็นวันว่างของพวกเขา เหล่าลิงจึงถือโอกาสไปเที่ยวกันเต็มที่
“แย่จังนะฮะ ไม่เห็นมีใครมาปลุกผมเลยง่า”
“เจ้าฮยอคแจไปปลุกแล้วล่ะ แต่ทงเฮไม่ตื่น”
“จริงหรอฮะ สงสัยเมื่อคืนจะนอนดึกไปหน่อย”
ใบหน้าหวานงองุ้มด้วยความเสียดาย นานๆทีจะมีโอกาสออกไปเที่ยวแบบนี้นี่นา
“ก็อย่าหักโหมมากนักสิ เมื่อเช้าคิบอมเองก็แทบจะไปทำงานไม่ไหว”
จองซูเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉย หากแต่อีกคน ใบหน้าขึ้นสีจัดไปถึงไหนต่อไหน...
“แล้วนี่พี่ทำอะไรกินหรอฮะ”
เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว แล้วทำเป้นเพ่งความสนใจไปที่อาหารในหม้อตรงหน้าแทน
“บะหมี่น่ะ เดี๋ยวมากินด้วยกันนะ”
“พี่จองซูใจดีที่สุดเลยยยย”
ทงเฮร้องดีใจเหมือนเด็กๆ แล้วตรงเข้าไปกอดเอวพี่ชายสุดที่รัก
“ว่าแต่ว่า...พี่ผอมลงไปอีกรึเปล่าเนี่ย”
ทงเฮเอ่ยถาม หลังจากคลายอ้อมกอดออกจากเอวจองซู
“อืม...พี่คงจะเหนื่อยไปหน่อยน่ะ ช่วงนี้มีงานเข้ามาเยอะขึ้น แต่ยังไงก็ต้องรับเอาไว้ทั้งหมด เพื่ออนาคตของพวกเรา”
นี่แหละ...ปาร์คจองซู เห็นแก่คนส่วนรวม เห็นแก่น้องๆซะจนบางที...ลืมนึกถึงตัวเอง ลืมหาความสุขให้กับตัวเอง
“นายก็เหมือนกันนะ มีโงานก็ตั้งใจทำซะ มีโอกาสได้พักเมื่อไหร่ก็พักเต็มที่ เข้าใจมั้ย”
ทงเฮพยักหน้าเบาๆ
“แล้วพี่จองซูยังไม่สบายใจเรื่องนั้นอยู่รึเปล่าฮะ”
“เรื่องอะไรหรอ”
ละมือจากการคนบะหมี่ในหม้อ แล้วหันหน้ามาหาน้องชายอย่างสงสัย
“พี่ยองอุน”
จองซูเทบะหมี่ลงชาม แล้วจัดแจงยกมาเสิร์ฟให้กับน้องชาย นั่งลงตรงข้ามกับทงเฮ แล้วเริ่มพูดต่อ
“ความจริงแล้ว พี่แอบรักคนคนนึงอยู่น่ะ”
“พี่ทำให้ผมแปลกใจอีกแล้วนะ”
มือที่ใช้ตะเกียบคีบบะหมี่ขึ้นมา ถูกวางลง แปลกใจ แปลกใจมากๆ
“พี่ออกจะหล่อขนาดนี้ มีใครไม่ยอมสนใจพี่อีกหรอเนี่ย”
“เค้ามีคนรักอยู่แล้วน่ะสิ”
สงสาร สงสารพี่ชายคนนี้จับจิต
ใครกันนะ คนคนนั้น
ใครกันนะ...ที่ทำให้พี่ชายที่แสนดีคนนี้ต้องเจ็บปวดแบบนี้
ใครกันนะ...
.
.
.
“ทงเฮ”
ไก่น้อยฮยอคแจ เรียกชื่อเพื่อนรักขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
“มีอะไรหรอ ฮยอคแจ”
ปากก็ถามไป แต่ตาทั้งสองก็ยังคงเพ่งมองไปยังจอโทรทัศน์จอยักษ์ตรงหน้า
“แกดูนั่นสิ”
“ตาชั้นไม่ว่าง มีอะไรก็พูดมาน่า”
“พี่จองซูมองซองมินตลอดเวลาเลย”
ฮยอคแจกระซิบด้วยเสียงอันดัง(?)ที่หูของเพื่อนรัก ซึ่งอ้างว่าตาไม่ว่าง -*-
“จริงหรอ ไหนๆ”
ทงเฮหันไปมองตามที่นิ้วเรียวยาวของฮยอคแจชี้ไป
สายตาของจองซุดูเหม่อลอย หากแต่มันก็ไปสิ้นสุดที่ ... ลีซองมิน
ลีซองมินของโจคยูฮยอน ...
ซองมินคนนั้น!!!
.
.
.
“พี่ทงเฮ พี่จะพาซองมินไปด้วยทำไมน่ะ”
คำท้วงตามคาดออกมาจากปากคยูฮยอนน้องเล็ก หลังจากที่ทงเฮประกาศก้องว่าจะพาซองมินไปเป็นเกสต์ของคิสเดอะเรดิโอด้วยกัน
“เอาเถอะน่า เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่ามายุ่ง”
ทงเฮพยายามจูงมือซองมินออกมาจากมือเหนียวๆของเจ้าคยู
“แต่นี่กระต่ายของผมนะ ผมไม่ให้ไปหรอก”
“มีสิทธิ์อะไรกัน ซองมินเป็นของชั้นมาก่อนนะ”
ทำไมจะไม่รู้ว่าคยูฮยอนคิดอะไร ในวันที่ทุกๆคนมีงานต้องออกไปทำข้างนอก เหลือแค่... คยูฮยอน และ ซองมินแบบนี้...
ทงเฮเริ่มเหนื่อยกับการออกแรงยื้อยุดกระต่ายอวบๆให้พ้นเงื้อมมือของเจ้าเด็กคนนั้น ... ทำไมแรงเยอะแบบนี้นะ คยูฮยอน
“ให้ไปก็ได้”
ในที่สุดความพยายามก็เป็นผลแล้วสินะ..ทงเฮ
ชนะแล้ววววว ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข จนเห็นฟันครบทั้งปาก
“แต่ผมจะไปด้วย”
ฝันสลายทันควัน ใบหน้ากลับมางองุ้มอีกครั้ง จะให้ไปด้วยได้ยังไงล่ะ เสียแผนชัดๆ
“เป็นหมาป่าก้ต้องเฝ้าบ้านสิ อยู่บ้านไปเลยนะ”
“ว่าผมเป็นหมาป่า แล้วพี่ล่ะ...เจ้าหมาน้อย”
“ไอ้เด็กบ้า ชั้นจะไปฟ้องคิบอม”
เมื่อพบว่าเถียงหมารุ่นน้อง(?)ไม่ได้ ก็หงุดหงิดพาลไปหาคนรักทันที แล้วปล่อยมือจากซองมินเปลี่ยนมาเป็นยืนกอดอกอย่างหาเรื่องแทน ทำให้ซองมินต้องปลิวเข้าสู่อ้อมกอดของคยูฮยอนอย่างช่วยไม่ได้ (หนักมั้ยลูก กีกี้)
สุดท้ายแล้ว ซองมินก็เป็นคนตัดสินใจว่าจะไปกับทงเฮ เดินตามออกไปอย่างง่ายดาย ทิ้งคยูฮยอนไว้ที่บ้านคนเดียว
.
.
.
ซูเปอร์จูเนียร์คิสเดอะเรดิโอ เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเช่นเคย ด้วยความอารมณ์ดีของดีเจทั้งสอง บวกเข้ากับความเฮฮาเป็นสองเท่าเมื่อเพิ่มเกสต์จากซูเปอร์จูเนียร์เข้ามา
เสียงหัวเราะพูดคุย รวมทั้งท่าทางอันน่าขบขัน สนุกสนานนั้นถูกถ่ายทอดไปยังผู้ฟังและผู้ชม สร้างความบันเทิงได้อย่างมากมาย
“พี่จองซูฮะ ผมขอตัวไปหาอะไรกินกับฮยอคแจนะฮะ”
“แต่ชั้นก้หิวนี่นา ไปด้วยสิ”
ซองมินที่เดินผ่านมาได้ยินพอดี ขอไปด้วย
“นั่นสิ ไปด้วยกันก็ได้นี่ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”
จองซูในฐานะพี่ใหญ่ เสนอตัวจะเลี้ยงน้องๆ
“ไม่ดีหรอกฮะ พี่จองซูกับซองมินกลับไปเถอะนะ”
ทงเฮพูดรวบรัดไม่เว้นโอกาสให้คนอื่นได้เถียง ก่อนจะดันจองซูและซองมินให้ขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน
“ทงเฮ แกจะพิศวาสชั้นอะไรตอนนี้ ชั้นยังไม่อยากตายด้วยมือคิบอมนะ”
“ใครพิศวาสแก ไอ้ไก่ ชั้นนัดคิบอมมารับแล้ว ส่วนแก...กลับเองนะ”
แล้วทงเฮก็เดินไปยังที่ที่นัดคนรักไว้ ... ส่วนฮยอคแจ ???
.
.
.
“พี่จองซู ทำไมเงียบแบบนี้ล่ะฮะ”
ซองมิน ที่นั่งรถกลับมาด้วยกันเอ่ยถาม เมื่อรู้สึกได้ว่าจองซูผิดไปเป็นคนละคนจากตอนอยู่ในรายการ
“ไม่รู้สิ พี่ไม่รู้จะพูดอะไรน่ะ”
“แบบนี้...ไม่สมกับที่เป็นพี่จองซูเลยนะฮะ”
“พี่เหนื่อยแล้ว ซองมิน เหนื่อยเหลือเกิน”
“งั้นพี่พักตรงนี้ก่อนนะฮะ พักก่อน แล้วค่อยเดินต่อไป”
หัวหนักๆของจองซูพาดพิงไว้ที่บ่าเล็กของซองมิน ... ที่พักพิง ... หรือที่พักใจ
บางทีก็เหนื่อย เหนื่อยจริงๆ
อยากจะหยุด ทุกสิ่งทุกอย่าง
หยุดเอาไว้แบบนี้...ได้มั้ย
.
.
.
“วันนี้เจ้าหญิงอยากไปไหนครับ”
“ไม่ได้อยากไปไหนหรอก แค่เดินไปเรื่อยๆได้มั้ย”
มือเล็กเกาะกุมจับเอาไว้กับมือหนาของคนรัก ทั้งสองก้าวเดินไปพร้อมๆกัน ท่ามกลางแสงสียามค่ำคืน สวยงาม เย้ายวน และลึกลับน่าค้นหา
แสงสีเรืองรองสะท้อนออกจากดวงตาคนทั้งคู่ ราวกับต้องมนต์ ต่างคนต่างถูกสะกดไว้...ด้วยอีกคน
อยากจะอยู่แบบนี้ตลอดไป
อยู่แบบนี้ตลอดไป...ได้มั้ย
ขอให้ความรักคงอยู่ตลอดไป...
.
.
.
“พี่จองซูเป็นยังไงบ้างฮะ วันนี้สนุกมั้ย”
ทงเฮที่พึ่งจะกลับถึงบ้านเดินเข้าไปหาพี่ชายสุดที่รักทันที
“สนุกสิ มีความสุขที่สุดเลย”
“มีความสุขแล้วทำไมมานั่งเศร้าอยู่ตรงนี้ล่ะฮะ”
“ไม่ได้เศร้าซักหน่อยนี่”
ตอบน้องชายพร้อมกับโชว์รอยยิ้ม
“แล้วซองมินล่ะฮะ”
“อยู่ในห้องน่ะ”
“แล้วทำไมพี่ไม่อยู่กับซองมินล่ะ มีโอกาสแบบนี้น่าจะอยู่ด้วยกันนะ”
ทงเฮยิ้มกว้าง แลวพูดแซวๆ
“ทำไมพี่ต้องอยู่กับซองมินล่ะ”
“ไม่ต้องปิดหรอฮะ ผมรู้เรื่องหมดแล้ว”
สิ้นคำพูดนั้นของทงเฮ ร่างบางก็ถูกรวบเข้าสู่อ้อมกอดของจองซู
“ขอโทษนะ พี่ขอโทษ”
คำขอโทษพรั่งพรูออกจากปากไม่ขาดสาย รู้ทั้งรู้ว่ามันผิดอย่างมหันต์ แต่ก็ยังทำ
“ขอโทษ? ทำไมพี่ต้องขอโทษด้วยล่ะฮะ”
“ขอโทษนะทงเฮ...ขอโทษที่รักนาย”
คำพูดแผ่วเบา หากแต่ชัดแจ้งในความรู้สึก ในเมื่ออยู่ใกล้กันแค่นี้...มีหรือที่ทงเฮจะไม่ได้ยิน
หนักใจ ทำไม ทำไมต้องเป้นแบบนี้ด้วยนะ
ทำไมความรักไม่มีแค่สองคน...
.
.
.
“หนักใจจังเลย คิบอม”
ทงเฮเดินเข้าไปในห้องนอน แล้วล้มตัวลงนอนทับคิบอมที่กำลังนอนเล่นอยู่บนเตียงหน้าตาเฉย
“ทงเฮหนักใจ แต่ผมหนักนะเนี่ย ทับลงมาได้”
คิบอมพูดขำๆ
“ไม่ได้เล่นนะ หนักใจจริงๆ”
“หนักตรงไหน คนดี บอกผมได้มั้ย”
คิบอมพลิกร่างคนรักให้มาอยู่ข้างใต้แทน แล้วจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีชาคุ่นั้น มองลงไป ... เพื่อค้นหาความไม่สบายใจ เพื่อที่จะรับแทนเอาไว้...ทั้งหมด
ทงเฮโน้มคอคนรักให้เข้ามาใกล้ชิด แล้วประกบจูบลงไปที่ริมฝีปาก ลิ้นเล็กเลียไปที่ริมฝีปากของคนรัก แล้วถอนริมฝีปากออก คิบอมไม่ปล่อยให้ทงเฮต้องอยู่ห่าง ร่างสูงก้มลงกดจูบอ่อนโยนที่ริมฝีปากบาง เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดกัน สอดส่ายหาความอ่อนหวาน ถ่ายทอดความรู้สึก จากกัน...และกัน
“ทงเฮรักคิบอมนะ”
“ผมก็รักคุณ และจะรักตลอดไป”
คำรักหวานหูถูกเอ่ยขึ้นชิดริมฝีปากทั้งคู่ ลมอุ่นๆทำให้รู้สึกวาบหวิวอย่างบอกไม่ถูก สองคนกอดก่ายกัน รับไออุ่นจากกายสู่กาย ... อบอุ่น ทั้งกาย และ ใจ
.
.
.
เสียงเคาะประตูดังขึ้น คิบอมอาสาเป็นคนไปเปิดประตู โดยบอกให้ทงเฮนอนเล่นไปก่อน เสียงพูดคุยดังขึ้นจากนอกห้อง สองเสียง ... ที่ทงเฮรู้จักดี ... คิบอม และ พี่จองซู
เสียงนั้น ยังคงก้องอยู่ในความรู้สึก
“ขอโทษนะทงเฮ...ขอโทษที่รักนาย”
หนักใจ ผิดหวัง ไม่รู้จะทำตัวยังไง ไม่รู้ต้องทำยังไง...
เสียงพูดคุยเงียบลงไปแล้วซักพัก ตามด้วยเสียงปิดประตู พี่จองซู คงกลับออกไปแล้ว
“พี่จองซูไปแล้วหรอ คิบอม”
เสียงหวานเอ่ยถามขึ้น เมื่อได้ยินเสียงเดินเข้ามาในห้อง ... ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงแค่สัมผัสจากทางด้านหลัง สองแขนยาวโอบกอดเอวบางเอาไว้ ... อึดอัด ไม่สุขใจซักนิด
ทงเฮดิ้นให้หลุดออกจากวงแขนจากด้านหลัง แต่ไม่สำเร็จ ร่างบางยืนนิ่ง นิ่ง...
“จะไม่ถามหรอ ว่าพี่เข้ามาทำไม”
“ทำไมต้องถามด้วยล่ะฮะ”
เสียงนี้...ไม่อ่อนหวานเช่นเคย หากแต่ดุดัน และแข็งกร้าว
“รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว”
“เมื่อกี้”
ใช่แล้ว เมื่อกี้นี้ คำพูดที่ออกไป...ถูกเข้าใจไปอย่างบิดเบือน สุดท้ายแล้ว กลายเป็นความหนักใจ ...แบบนี้
ไม่ได้ต้องการรับรู้ ไม่ได้ต้องการแบบนี้ ...ไม่เลยจริงๆ
“ตกลงพี่เข้ามาในนี้ทำไมฮะ”
“พี่รักนายจริงๆนะ”
“แล้วยังไงฮะ ผมรักคิบอม”
“พี่ขอโทษ แต่มันเหนื่อยจริงๆ”
สองแขนโอบรัดแน่นขึ้น ราวกับเป็นสัญญาณบอกว่า ... ไม่อยากปล่อยคนคนนี้ไปเลย
“ผมมารับเจ้าหญิงของผมคืนครับ”
คิบอม ที่เดินเข้ามาเมื่อไหร่ไม่รู้ ดึงรั้งทงเฮออกจากอ้อมกอดของจองซู แล้วรับคนตัวเล็กเข้าไปกอดเอาไว้เอง
“พี่จองซูกับทงเฮสนิทกันดีจังนะครับ ผมชักอิจฉาซะแล้วสิ”
กอดเอวคนตัวเล็กเอาไว้แน่น แล้วโยกไปมา
“ก็เค้ารักกันนี่นา จริงมั้ยทงเฮ”
ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มถูกส่งกลับมาให้คิบอม รอยยิ้มแบบนี้ ... น่ากลัว น่ากลัวจริงๆ
อึดอัด กลัว
ในขณะที่คิบอมและจองซูยังคงส่งคำพูดไปมาหากัน
คนตรงนี้ คนตรงกลางนี้ อึดอัดจะบ้าตาย
ไม่ใช่ ... ทงเฮไม่ใช่สิ่งของ
ลีทงเฮผลักคิบอมออก แล้ววิ่งออกจากห้องไป ออกไป..จากคนแปลกหน้าตรงนี้
.
.
.
“พี่จองซู”
“มีอะไร”
รอยยิ้มถูกลบเลือนออกไปจากใบหน้าของคนสองคนที่เหลืออยู่จนหมดสิ้น
คนหนึ่งดุดัน แข็งกร้าว
อีกคน เฉยชา ไร้อารมณ์
“ทงเฮมีคนคอยดูแลอยู่แล้ว ไม่ต้องการคนดูแลเพิ่ม”
คิบอมพูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้ แล้วรีบวิ่งตามทงเฮออกไห
ประโยคสุดท้ายยังคงก้องดังอยู่ในโสตประสาท
คนแพ้ เป็นได้เท่านี้เองหรอ ...
แพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มต้น
แพ้ตั้งแต่คิด...
จริงหรอ ?
“คิมคิบอม...นายไม่ใช่เจ้าของทงเฮ นายไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนเค้าแบบนี้”
.
.
.
“ทงเฮ จะหนีไปไหน”
“ชั้นไม่ได้หนี”
คิบอมวิ่งตามทงเฮมาจนทัน แล้วรั้งแขนเรียวเอาไว้
“หนี ทงเฮหนีปัญหา”
“ไม่ได้หนี ชั้นไม่ได้มีปัญหาอะไรทั้งนั้น ปล่อย ปล่อยชั้นเถอะ”
“ผมเป็นใครกัน ผมเป้นใครสำหรับทงเฮ เป็นแค่คนนึงที่ไม่มีความสำคัญ...ใช่มั้ย”
“คิบอม...มัน ไม่ใช่...”
“ผมว่าเราห่างกันซักพักดีกว่านะครับ...พี่ทงเฮ”
เจ็บ ... เจ็บ ... เจ็บ
คำพูดบาดลึกนั่น ... เจ็บ เจ็บเหลือเกิน
ไหนบอกว่าจะรัก จะอยู่ด้วยกันตลอดไป
ไหนบอกว่าจะเชื่อใจ
ไหนล่ะ...
.
.
.
จองซูเดินไปตามทางเดินระหว่างห้อง แล้วก็ได้พบกับร่างบางอันคุ้นเคย ... ทงเฮ ที่กำลังนั่งทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้โฮอย่างเอาเป็นเอาตาย ไหล่บางกระตุกตามแรงสะอื้น ทงเฮร้องไห้อยู่ขนาดนี้ แล้วคนที่บอกจะดูแลทงเฮล่ะ ... มันหายไปไหนกัน
“ทงเฮ”
จองซูสะกิดเบาๆที่ไหล่บาง ทงเฮหันมามองด้วยใบหน้าเปรอะน้ำตา น้ำใสใสยังคงหลั่งไหลออกจากดวงตาอย่างไม่ขาดสาย
ทงเฮโผเข้ากอดจองซูอย่างต้องการที่พึ่ง จนอีกคนรู้สึกได้ถึงแรงสะอื้น และ...ความเจ็บปวด
“เกิดอะไรขึ้น ทงเฮ”
“พี่จองซู...คิบอม คิบอม”
ทงเฮพูดออกมาแค่นั้น หากแต่งจองซูรับรู้ได้ คาดเดาได้ถึงเรื่องราวต่างๆ คิมคิบอม ไหนบอกว่าจะดูแลทงเฮ ...
จองซูกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น หวังว่าอ้อมกอดของพี่ชายคนนี้ จะช่วยรักษาแผลใจของนายได้นะ
“พี่จองซูชอบผมที่ตรงไหน”
“ทุกๆอย่าง”
“จริงหรอ”
“อืม”
“งั้นคบกันนะฮะ”
จองซูมองหน้าคนในอ้อมกอดอย่างงงๆ
รู้...ว่าผิด
รู้ดี...ว่าไม่ควร
และรู้...ว่ามันไม่ใช่...
แต่ก็พยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับ
ขอโทษนะ...คิบอม แต่ในเมื่อนายดูแลเค้าไม่ได้ จองซูคนนี้...จะดูแลเอง
.
.
.
ลีทงเฮ ... พูดอะไรออกไป ทำอะไรอยู่
...เสียใจ เสียใจ
ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจคิบอม
และไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจตัวเอง
ไม่เลยซักนิด
.
.
.
นอนไม่หลับ คืออาการของทงเฮในคืนนี้ ห้องนอนดูกว้าง หนาวและว้าเหว่ เวลากลางคืนไม่อบอุ่นอีกแล้ว ทงเฮไม่อบอุ่นอีกแล้ว เมื่อไม่มีลมหายใจของอีกคนอยู่ข้างๆ
ร่างบางก้าวเท้าออกจากห้องอย่างช้าๆ โซฟาตัวโปรดตั้งตระหว่านอยู่ในห้องนั่งเล่นรวม บนนนั้นไม่ได้ว่างเปล่า ... หากแต่ปรากฏร่างของคนที่คิดถึง ... คนที่พึ่งจากไป
ทงเฮสาวเท้าเข้าไปใกล้มากขึ้น ดวงตาเพ่งมองใบหน้าอดีตคนรักยามหลับ ...
ดวงตาที่เคยมองแต่ทงเฮ คงไม่มีอีกแล้วใช่มั้ย
ริมฝีปากที่มักเอ่ยคำรักออกมาให้เสมอๆ
อ้อมแขน ที่มีไว้เพื่อทงเฮคนเดียว ...
ทงเฮยืนนิ่ง ทอดสายตาไปยังคิบอม ... ในความเงียบ และมืดมิด
.
.
.
แขนยาวรั้งคนตัวเล็กให้ลงมานอนทับบนตัวอย่างรวดเร็ว รั้งเอวเล็กไว้ ไม่ให้หนีไปไหนได้ ริมฝีปากหนากดทับริมฝีปากบางที่ปิดแน่น ลิ้นร้อนถูกใช้ในการเปิดมันออก ก่อนจะสอดเขาไปควานหาความอ่อนหวานที่คุ้นเคย เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดกัน ดูดกลืนความหอมหวาน ที่สัมผัสกัน..และกัน
“โอ๊ย”
คิบอมร้องลั่น เมื่อรู้สึกได้ถึงแรงกัด พร้อมกลิ่นคาวเลือดในปาก
“สำหรับคำว่าห่างกันเถอะ”
ทงเฮพูดด้วยความเฉยชา หลังจากถอนริมฝีปากออก
ก่อนจะกดมันกลับลงไปใหม่ พร้อมสอดลิ้นเข้าไปหยอกล้อกันลิ้นของอีกฝ่าย โลมเลียกลิ่นคาวเลือดจากฝีมือของตัวเอง อีกฝ่ายไม่ยอมให้ทงเฮเป็นฝ่ายเริ่ม คิบอมพลิกตัวทงเฮให้มาอยู่ด้านล่าง ก่อนจะใช้ฝ่ามือไล้ไปตามใบหน้าหวานสวย ลงไปยังซอกหอหอมกรุ่น แล้วลากริมฝีปากผ่านตามไป ประทับรอยแดงเด่นเอาไว้ที่ซอกคอขาว
มือหนาลากผ่านลงมาเกี่ยวเสื้อนอนตัวโคร่งให้หลุดออกไป ก่อนจะเข้าครองครอบทุกอนุของผิวกายขาวเนียนด้วยริมฝีปากและเรียวลิ้นร้อน ทงเฮสั่นสะท้านด้วยความเสียวกระสัน รู้สึกดีเหลือเกิน สัมผัสนี้ สัมผัสของคิบอม...
มือเรียวยกขึ้นคล้องไว้ที่คอของคนรัก แล้วเบียดสะโพกสวยให้เข้าใกล้ร่างของคนรักมากขึ้น
คิบอมต้องการทงเฮ
ทงเฮก็ต้องการคิบอม
ทั้งร่างกาย และหัวใจ
ร่างกายเปลือยเปล่าทั้งสองขยับเข้าหากัน ... ไปพร้อมๆกัน
เหมือนกันหัวใจ...ที่ต้องการกัน อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
“ขอโทษนะคิบอม ชั้นขอโทษ”
คำพูดสุดท้ายเอ่ยขึ้น ก่อนที่ทงเฮ จะจากไป
.
.
.
+-+-+-+-+
“ถือซะว่าผมขอร้องนะพี่”
“ทำไมชั้นต้องช่วยนายด้วยวะ”
“งั้นเพื่อทงเฮ พี่ทำได้ใช่มั้ย”
“งั้นก็ตกลง ชั้นจะช่วยนาย”
+-+-+-+-+
“พี่จองซูฮะ”
“อ้าวทงเฮ มาทำอะไรแต่เช้า”
จองซูเอ่ยถามทงเฮ ที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับนั่งลงที่ปลายเตียง
“ผมจะมาชวนพี่ไปเที่ยว ... แต่พี่ยังไม่ตื่น นอนต่อก็ได้นะฮะ”
“พี่ตื่นแล้ว งั้นทงเฮรอพี่แป๊บนึงนะ”
จองซูกดริมฝีปากที่แก้มใสเร็วๆ ก่อนจะลุกจากเตียงไปหยิบเสื้อผ้า แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป
ทำไมต้องรีบขนาดนั้นนะ ... จองซู
.
สองคนเดินเคียงข้างกันไป ในสวนสาธารณะใจกลางเมือง ... เงียบ สงบ แล้วในใจล่ะ สงบไปด้วยมั้ย
“ทงเฮ”
“ฮะ”
ร่างบางหันมาตามเสียงเรียก
“พี่ขอบคุณนะ ที่ทงเฮตอบรับพี่”
“ทงเฮคงจะต้องเจ็บปวดมาก และคิบอมคงจะต้องเสียใจ”
“คงจะไม่เป็นอะไร ถ้าพี่ ... จะขอกลับไปเป็นพี่ชาย เหมือนเดิม”
.
.
.
ภาพตรงหน้า คนสองคนยืนกอดกันอย่างแนบแน่น กับใบหน้าเปื้อนยิ้มของทั้งสองฝ่าย ...
ขอโทษนะคิบอม ขอโทษที่ฉันทำลายมันไม่ลง ... ขอโทษ
ชั้นไม่อยากเห็นพี่จองซูต้องเจ็บปวดอีก
.
.
.
“ผมรักพี่นะฮะ พี่ชาย”
ทงเฮยิ้มให้พี่ชายอีกครั้ง อย่างจริงใจ
จองซูก็ยิ้มกลับมาให้เช่นกัน ทั้งที่ริมฝีปาก และดวงตา
สัญญา...พี่สัญญาว่าจะตัดใจให้ได้
แล้วกลับมาเป็นพี่ชายที่แสนดี...อีกครั้ง
พี่ชาย กับ น้องชาย
.
.
.
“คิบอม”
มือหนารั้งเอวบางไว้ทันทีที่ทงเฮเดินเข้าไปในห้อง
“คิดถึงแทบตายน่ะ รู้มั้ยครับ”
“ชั้นกลับมาแล้วนะ กลับมาแล้ว”
คิบอมไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่กระชับอ้อมกอดคนรักให้แน่นกว่าเดิม ...แบบนี้สิ อบอุ่น
กลับมาแล้ว ทงเฮกลับมาแล้ว ... กลับมาหาคิบอม คนที่รักที่สุด
“คิบอมรักทงเฮ รักที่สุด และไม่มีวันหยุดรัก”
“คนอย่างผม จะทำอะไรให้ทงเฮได้ นอกจากรัก รักและรัก”
“ผมรักคุณ”
.
.
.
“ทงเฮ จะไปไหนครับ”
“ไปคุยกะเจ้านั่น ดูมันทำหน้าเข้า”
“ผมไปด้วยสิครับ”
สองคนจูงมือเดินเข้าไปหาอีกคนหนึ่ง ที่นั่งนิ่ง มองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง...
ดวงตาฉายไปด้วยความเศร้า
“นี่แก”
“อ้าว คิบอมทงเฮ ทำไมมาด้วยกันได้ล่ะ”
“พวกผมคืนดีกันแล้วครับ”
คิบอมตอบแทนคนรัก ก่อนจะส่งยิ้มกว้างไปให้เจ้าของคำถาม
“เมื่อวาน ที่ชั้นเห็นมัน...”
.
เจ็บปวด พี่กำลังเจ็บปวดอีกครั้งใช่มั้ยฮะ พี่จองซู แล้วน้องชายอย่างผมจะทำยังไงได้นะ
พี่ทำอย่างนี้ได้ยังไงกันนะ พี่ชาย...ผู้เสียสละ
ต่อจากนี้...พี่ชายบ้างานคนเดิมก็คงกลับมา
พี่...ช่วยยิ้มด้วยดวงตาได้มั้ยฮะ ยิ้มด้วยดวงตา ที่มันออกมาจากใจ...
ถึงผมจะเป็นห่วงพี่ ที่พี่ต้องมาเจ็บปวดอยู่แบบนี้ แต่ผมกลับมีความสุข
มีความสุขแบบนี้มันแย่ใช่มั้ยฮะ
ผมมีความสุขที่พี่ไม่สมหวัง มีความสุขที่พี่กับทงเฮไม่ได้รักกัน
มันยังคงเป็น คิบอมทงเฮ
ไม่ใช่ จองซูทงเฮ
ผมมีความสุขจังฮะ
ผมขอมองพี่แบบนี้ตลอดไป ได้มั้ยฮะ ...พี่ชาย
ขอบคุณนะฮะ ที่พี่เกิดมา ขอบคุณที่พี่มาอยู่ตรงนี้ ขอบคุณที่ผมสามารถมองพี่ได้ตลอดเวลา ขอบคุณที่ผมได้อยู่ข้างๆพี่เสมอๆ ถึงจะไม่ใช่ฐานะคนรัก แค่ฐานะน้องชาย ผมก็พอใจแล้ว
ผมรักพี่...พี่จองซู ...
ไอ้ไก่คนนี้...ขอมองพี่อย่างนี้ตลอดไป ...
...The End…
Talk :: ฟิครีไรท์อีกแล้วค่ะ เรื่องนี้...แต่งไปเครียดไป รู้สึกเรื่องมันเครียดมากเลยง่า เลยแอบตัดบางช่วงออกไป ให้มันสั้นลง จะได้เครียดน้อยลง ไม่งั้นไรท์เตอร์คนนี้จะจิตตกไม่ไหวแล้ว
ขอโทษจากใจจริง ถ้าคนอ่านจะอ่านมันไม่รู้เรื่อง --*-- ไรท์เตอร์คนนี้ชอบแต่งฟิคจิตๆ เพ้อๆ ไม่ก็ฟิคเงียบ ...
เจอกันเรื่องต่อไปค่ะ ... ถ้าอีนี่ยังไม่โดนไทร์ซะก่อน เพราะไม่ยอมแตะหนังสือซักที
ซีรีเบลลัม สไปนอลคอร์ด เบรนสเต็ม เซ้นซอรี่ซีสเต็ม T^T
ดงเฮแอบหลายใจ ตอนกลางๆเรื่อง
แต่หลังๆ ก็รู้แล้วว่า รักคิบอมคนเดียว
ดีใจๆ
แต่ไอ้ประโยคสุดท้าย
ฮยอกแจหรอ??
ยอกแจชิมิ??
แอบรักทึกก็ไม่บอก!!
#1 By KatereKun on 2008-01-05 21:57