Back to the ... ★

title : 하늘의 이야기~~ sky's story
main : kibum x donghae
type : boy love
author : borin

date : 070214

rewrite : 080101

กลิ่นอายของความรักมันตลบอบอวลอยู่รอบตัวของเราสองคน  กลิ่นกายหอมหวน บวกเข้ากับไอความรักอันอบอุ่น  ทำให้รู้สึกเผลอไผลลุ่มหลงไปโดยไม่รู้ตัว แล้วถ้าจู่ๆมันหายไปล่ะ จะทนอยู่ต่อไปได้มั้ย ??...

.

.

.

“ทงเฮ ผมรักคุณนะ”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆพร้อมกับเป่าลมอุ่นๆไปยังข้างหูร่างบางที่นั่งตั้งอกตั้งใจดูทีวีอยู่บนตัก

“ฉันก็รักนาย”

หน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ ยักไหล่ขึ้นด้วยความจักจี้ แต่ก็ไม่วายรีบตอบคนรักกลับด้วยประโยคเดียวกัน ทำให้ร่างสูงอดไม่ได้ที่จะรวบเอวคนรักเข้ามากอดแน่นๆทีหนึ่ง ท่าทางน่ารักของทงเฮที่รีบรนตอบคำหวานกลับทำให้คิบอมหลุดเสียงหัวเราะ ออกมาเบาๆ

“ขำอะไรน่ะ คิบอม”

 ริมฝีปากบางเชิดขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าง้ำแสดงอาการไม่พอใจอยู่กลายๆ

“ก็แค่แปลกใจ เดี๋ยวนี้ทงเฮตอบผมเร็วจังนะ”

โอบเอวคนรักให้เข้ามาใกล้มากขึ้น แล้วโยกตัวเบาๆไปมาเป็นการส่งผ่านความรัก ให้คนขี้งอนหายจากอาการไม่พอใจ

“มันก็ต้องพัฒนากันบ้างล่ะน่า”

ถึงจะพัฒนายังไง ชินยังไง หน้าหวานๆของทงเฮ ก็ต้องขึ้นสีทุกครั้งไป ให้ตายสิ เก็บไว้บ้างได้มั้ยน่ะ ความเขิน...

“เก่งจริงนะ อย่างนี้ผมก็อดลงโทษทงเฮแล้วล่ะสิ”

ร่างสูงทำแก้มป่องเป็นสองเท่าจากปกติ คิมคิบอมก็แกล้งงอนได้เหมือนกันนะ

“อย่าพยายามทำตัวน่ารัก ไม่เข้ากับนายหรอก”

ทงเฮพูดขำๆ แต่ก็ไม่วายกดริมฝีปากบางลงบนแก้มป่องคูณสองของคนรักเบาๆ

แต่คิมคิบอม ก็ยังเป็นคิมคิบอมอยู่วันยังค่ำ ร่างสูงรั้งคอคนรักเข้ามาใกล้แล้วประทับริมฝีปากเข้ากับกลีบปากสีแดงระเรื่อของคนรักอย่างรวดเร็ว ... รวดเร็ว หากแต่ นุ่มนวลและอ่อนหวาน สัมผัสอันแผ่วเบาเริ่มกลายเป็นความร้อนแรง ลิ้นหนาสอดไล้เลียเข้าไปในช่องปากของคนรัก สอดส่ายหาความหวานภายใน พร้อมกับกระตุ้นอารมณ์ให้อีกฝ่ายตอบสนอง

ทงเฮเองจากที่ขัดขืนก็กลับรับความหวานที่คนรักหยิบยื่นให้อย่างเต็มใจ ลิ้นเล็กตอบรับพันตวัดเข้ากับลิ้นของอีกฝ่ายอย่างรู้ทัน เรียวลิ้นทั้งสองควานไปทั่ว เพื่อหยอกล้อและหาความหอมหวานภายใน...ความรักช่างสวยงาม และหอมหวานจริงๆ

มือบางเลื่อนขึ้นโอบคอของคนรัก เพื่อยึดเป็นหลัก มือหนาของคิบอมก็ช่วยประคองร่างเล็กให้อยู่ในอ้อมกอด พร้อมทั้งลูบไล้ไปมา เพื่อเพิ่มอารมณืความรู้สึก

.

.

.

“คิบอมมมมม ใครใช้ให้นายจูบ ฉันโกรธแล้วนะ”

เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ คนตัวเล็กผลักไหล่คนรักออกห่าง แล้วโวยวายสลับกับหอบอย่างหนักเพื่อรับออกซิเจนเข้าไปชดเชย

“ก็ทงเฮอยากน่ารักทำไมล่ะ ผมก็อดใจไม่ไหวน่ะสิ” หอมเบาๆอีกทีที่แก้มใสอย่างอดใจไม่ได้

“คิบอม อา~~”

ปากยื่นแสดงความไม่พอใจ แต่ให้ตายเถอะ ทงเฮโกรธคิบอมไม่ลงจริงๆ

“ก็แค่ให้รางวัลคนดีของผมไง”

“แต่ฉันไม่ชอบนี่”

“แล้วใครจูบตอบผมน๊า”

คิบอมพูดสวนกลับแล้วทำหน้าตาเฉย ทำให้อีกคนหน้าแดงระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้

“บ้า ไม่พูดด้วยแล้ว” ดันอกคนรักออกอย่างแรง แล้วรีบลุกหนีเข้าห้องนอนไป ทิ้งให้คิบอมนั่งกุมอกยิ้มอยู่คนเดียวบนโซฟาตัวนิ่ม

.

.

.

“ทงเฮ เป็นอะไรไปครับ”

คิบอมเปิดประตูแล้วเดินเข้ามาในห้องนอน พบว่าทงเฮนอนร้องไห้อยู่บนเตียง ร่างบางขยับตัวหันหลังให้คิบอม เมื่อเห็นว่าร่างสูงเดินเข้ามาในห้อง ไหล่เล็กกระตุกหนักขึ้นตามแรงสะอื้น

“โกรธผมหรอ คนดี ...ผมขอโทษ”

ขอโทษ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร

ขอโทษ ทุกสิ่งที่ทำให้ทงเฮไม่สบายใจ

ขอโทษ แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเรื่องอะไร

ขอโทษ ถ้ามันจะทำให้คุณสบายใจขึ้น

“ขอโทษทำไม คิบอมไม่ได้ทำอะไรผิด”

ทงเฮหันหน้าเข้าหาคนรัก ใบหน้าหวานใสเปรอะไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาใสดูเศร้าเหลือเกิน

“ผมทำให้ทงเฮร้องไห้ นั่นก็ถือเป็นความผิดแล้ว”

คิบอมนั่งลงกับเตียงข้างๆร่างบาง แล้วค่อยๆใช้นิ้วเรียวยาวเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาคู่สวยเบาๆ หวังให้ความไม่สบายใจ หรืออะไรก็แล้วแต่จางหายไป พร้อมกับคราบน้ำตา...  มือบางวางทาบกับมือหนา แล้วประกบมือนั้นเข้ากับแก้มใสที่ยังคงเปราะไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาคุ่สวยยังคงมีน้ำใสเอ่อคลอ คิบอมเพียงแค่เงียบ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม ...เพราะรู้จักคนตรงหน้าเป้นอย่างดี

“ฉันแค่อยากให้คิบอมฟังฉันบ้าง ห้ามก็คือห้าม ไม่ไก็คือไม่ เข้าใจมั้ย”

ในที่สุดร่างบางก็ยอมปริปากเอ่ยเรื่องราวที่ไม่พอใจขึ้นมา ทำให้คนตัวสูงที่กำลังกังวลเผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก คิบอมรั้งร่างบางเข้ามาในวงแขนอบอุ่น กอดเอาไว้ กอดคนคนนี้เอาไว้ ...ด้วยความรัก

“เข้าใจแล้วครับ”

ทงเฮ ก็คือ ทงเฮอยู่วันยังค่ำ กังวลในเรื่องเล็กน้อย ไม่พอใจ น้อยใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่เพราะความรักคือความเข้าใจ คิบอมเข้าใจทงเฮเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กขนาดไหน เรื่องของทงเฮ...สำหรับคิบอมแล้ว ใหญ่เสมอ

.

.

.

“ คิบอม วันนี้ฉันไปธุระ กลับช้าหน่อยนะ”

.

.

“ อาการช่วงนี้ไม่ดีเลยนะครับ หัวใจของคุณทำงานได้ไม่ปกติอยู่แล้ว ช่วงนี้ยิ่งดูว่าการทำงานจะยิ่งมีประสิทธิภาพน้อยลงไปอีก ยังไงก็ทานยาให้ครบ พักผ่อนให้เพียงพอ แล้วก็งดกิจกรรมที่ทำให้หัวใจทำงานหนักด้วยนะครับ”

ร่างบางพยักหน้าแล้วถอนหายใจอย่างเครียดๆพร้อมกับก้าวออกจากห้องตรวจ ตั้งแต่ได้รู้ถึงอาการเจ็บป่วยของตัวเอง...มันก็มีแต่จะทรุดลงๆ และก็เป็นที่รู้กันดี ว่าโรคนี้...ไม่มีทางรักษา เวลาของเขาเหลืออยู่อีกเท่าไหร่กันนะ

“คุณหมอว่ายังไงบ้าง ทงเฮ” ซองมินเพื่อนรักรีบถามขึ้นทันทีที่ทงเฮก้าวพ้นจากห้องตรวจอย่างเป็นห่วง

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ความดันต่ำเฉยๆน่ะ”

“โล่งอกไปนะ ฉันตกใจหมดเลย อยู่ดีดีแกก็เป็นลมพับไปซะงั้น”

กำลังนั่งเตรียมงานของคณะอยู่ดีดี เพื่อนรักที่นั่งอยุ่ข้างๆก็เป็นลมพับตึงไปซะงั้น เดือดร้อนเพื่อนที่แสนจะบอบบาง(?)อย่างซองมิน ต้องพยุงไปห้องพยาบาล ต่อด้วยโรงพยาบาล เนื่องจากห้องพยาบาลไม่มีหมออยู่ซักคน -*-

“คงพักผ่อนไม่พอน่ะ” ส่งยิ้มบางๆไปให้เพื่อนรัก

“ตอนกลางคืนก็นอนพักซะบ้างซี่ อย่ามัวแต่ทำอย่างอื่น” ประโยคหลังเจ้าตัวจงใจยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆหน้าหวานของเพื่อนรัก แล้วพูดขึ้นเบาๆให้พอได้ยินกันสองคน ทำให้ดวงหน้าซีดเซียวของทงเฮขึ้นสีระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้

“ก็ไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย” ปากก็พูดเถียงอุบอิบ มือก็ลากเพื่อนรักให้ออกเดิน

.

.

.

“เอาตัวคนป่วยมาส่งครับ” ซองมินตะโกนเสียงใสบอกคิบอม หลังจากในที่สุดก็ชนะเจ้าคนป่วยที่จะไม่ยอมให้มาส่งท่าเดียว

“ป่วย? ทงเฮเป็นอะไรไปครับ”

เป็นตามคาด บอกซองมินแล้วแท้ๆว่าไม่ต้องมาส่ง เพราะรู้..ว่าจะต้องทำให้คิบอมเป็นห่วงแบบนี้

“ไม่ได้เป็นอะไรหรอกน่า แค่นอนไม่พอเฉยๆ”

ตอบพลางถลึงตาอย่างอาฆาตใส่เพื่อนรัก ที่กำลังยืนทำไม่รู้ไม่ชี้อยู่ข้างๆ แล้วหันมาทำตาใสมองหน้าคิบอม เพื่อจะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ

“แล้วนี่ไปหาหมอมารึยังเนี่ย ดูซิ หน้าซีดเชียว” มือหนาประคองหน้าหวานเอาไว้พลิกไปมา แล้วมองอย่างสำรวจ

“ไม่ได้เป็นอะไรแล้วน่า นอนพักอีกซักหน่อยก็หายดี”

มือบางเลื่อนขึ้นไปกุมไว้กับมือหนาแล้วจับกุมเอาไว้ก่อนจะพาคนรักเดินเข้าห้องไป โดยไม่ลืมที่จะโบกมือเป็นทำนองไล่ให้ซองมินอย่างไม่ใส่ใจ

.

.

.

“รักคิบอมนะ” ยืดตัวขึ้น แล้วประทับริมฝีปากเข้ากับแก้มป่องๆของคนรักเร็วๆแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

.

.

.

ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ

เจ็บ เจ็บเหลือเกิน

คงจะเหมือนกับที่มีคนพูดเอาไว้ ว่าเวลาที่มีความสุข มันมักจะผ่านไปเร็วเสมอ

แต่มันจะผ่านไปทั้งที่ทงเฮยังไม่เคยได้เก็บเกี่ยวความสุขจากมันเลยน่ะหรอ

เร็วเกินไป มันเร็วเกินไป

ร่างบางจ้องมองคนในกระจกตรงหน้า ใบหน้าหวานสีซีด ซีดจนน่าตกใจ มือเรียวยกขึ้นลูบไปตามแก้มไร้สี แก้มตอบลงอีกแล้วสินะ โทรมลงไปอีกแล้ว เป้นแบบนี้คิบอมคงไม่สบายใจใช่มั้ย

มือเรียวเลื่อนจากใบหน้าลงสู่หน้าอกฝั่งซ้าย หัวใจดวงนี้...เต้นเพื่อคิบอมนะ

และจะเต้นเพื่อคิบอมคนเดียว...จนกว่ามันจะหยุดไป

อยากจูบคิบอม อยากกอดคิบอม อยากอยู่ใกล้ๆคิบอม

แต่ทำไมใจต้องเต้นแรง ทำไมต้องตื่นเต้นจนเกินไป

มันทำให้อาการยิ่งแย่ลงไปอีก...

เพราะรัก รักมากที่สุด

อยากอยู่กับคิบอมตลอดไป ...

จะต้องทำยังไงนะ จะต้องแลกด้วยอะไรกัน

เพื่อที่จะได้มันกลับคืนมา...เวลา

.

.

.

“ทงเฮ ตกลงแกเป็นอะไรกันแน่”

ซองมินเพื่อนรักเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นร่างบางเดินเข้ามาหา

“อะไร..ไม่ได้เป็นอะไร”

ร่างบางโยนกระเป๋าใบโปรด พร้อมหนังสือกองใหญ่ลงบนโต๊ะหินใต้ต้นไม้ แล้วนั่งลงตรงข้ามกับซองมิน

“อย่ามาโกหกชั้นนะ ไอ้ทงเฮ เมื่อวานมีอะไรมากกว่านอนไม่พอใช่มั้ย”

ทงเฮที่เริ่มเปิดหนังสืออ่าน เงยหน้าขึ้นมองซองมินอึ้งๆ มีเพื่อนช่างสงสัยมันก็ไม่ดีตรงนี้แหละ

“ชั้น...”

ตัดสินใจไม่ได้ ใจหนึ่งอยากจะบอกไป แต่อีกใจ..ก็ไม่ ทงเฮก้มหน้าลง หลบตาซองมิน ที่กำลังพยายามส่งสายตาเค้นความจริงเหลือเกิน

“แกไม่ไว้ใจชั้นแล้วใช่มั้ย ทงเฮ ยังเห็นกันเป็นเพื่อนอยู่รึเปล่า”

“ชั้น...เป็นโรคหัวใจ ลิ้นหัวใจรั่วแบบพิเศษ ไม่มีทางรักษา พอใจรึยัง”

ทงเฮตัดสินใจบอกไป ร่างบางตะโกนใส่เพื่อนอย่างสุดจะทน ไม่ได้อยากตะคอก แต่มันไม่อยากพูดให้ตัวเองสะเทือนใจอีกต่างหาก

ซองมินเดินอ้อมโต๊ะมานั่งลงข้างๆเพื่อนรัก แล้วแตะบ่าเบาๆเป็นการปลอบ ทงเฮโผเข้ากอดซองมินแล้วปล่อยให้น้ำตาใสๆไหลลงอีกครั้ง

อีกแล้วสินะ ที่ต้องอ่อนแอ กลัว กลัวเหลือเกิน...

“แล้วคิบอมว่ายังไง”

ทงเฮส่ายหัวเบาๆทั้งที่ยังซุกหน้าไว้กับไหล่บางของซองมิน

“ทงเฮ...ทำไมถึงทำแบบนี้ ทำไมไม่บอกคิบอม”

ซองมินครางเสียงแผ่ว

“บอกไปแล้วมันจะช่วยอะไรได้ล่ะ ทำให้คิบอมกังวลเปล่าๆ ยังไงชั้นก็ต้องตายเร็วๆนี้อยู่ดี”

“ทงเฮ ทำไมเป็นคนแบบนี้นะ”

“ฉันรักแกนะ ซองมิน”

เพื่อนรักสองคนกอดกันกลม ด้วยความรัก และ ผูกพัน

.

.

.

“เลิกเรียนแล้วไปไหนกันดีนะ”

ทันทีที่อาจารย์เดินออกจากห้องเรียน ซองมินก็ยื่นหน้ามาถามเพื่อนรักอีกสองคน ทงเฮและฮยอคแจที่กำลังเก้บอุปกรณ์การเรียนลงกระเป๋า

“วันนี้นัดกับคิบอมไว้ที่ร้านพี่ฮีชอลน่ะ”

ทงเฮที่เก็บของเสร็จคนแรกเงยหน้าขึ้นตอบเป็นคนแรก

“แล้วแกล่ะ ฮยอคแจ”

“ว่าง”

“งั้นไปกินเค้กที่ร้านพี่ฮีชอลกันมั้ยล่ะ”

ทงเฮเอ่ยชวนเพื่อนรักทั้งสอง ที่ดูก็รู้ว่ากำลังรอคำๆนี้อยู่

.

.

.

ร้านเค้กชื่อดังในย่านนี้ ซึ่งเป็นกิจการของคิมฮีชอล พี่ชายคนเดียวของคิมคิบอม น้อยคนนักที่จะไม่รู้จักร้านนี้ ที่ขึ้นชื่อทั้งในรสชาติเค้กที่อร่อยถูกปาก และเจ้าของร้านหน้าหวานอัธยาศัยดี(?)

กริ๊ง..

เสียงกระดิ่งที่ประตูกระจกใสดังขึ้น เมื่อทงเฮและเพื่อนรักทั้งสองเดินเข้ามาภายในร้าน

เจ้าของร้านหน้าหวานสมคำร่ำลือเดินรี่ออกมาจากหลังตู้แช่เย็นใส ที่บรรจุไว้ด้วยเค้กสีสันสวยงามหลากหลายชนิด

“ทงเฮ~~~คิดถึงจังเลยยยยย”

ฮีชอล วิ่งรี่ออกมากอดน้องสะใภ้สุดที่รักที่พึ่งเดินเข้ามาในร้าน

“พี่ฮีชอล เบาๆก็ได้ฮะ”

“ก็ทงเฮของพี่น่ารักนี่นา ว่าแต่ว่า ผอมลงรึเปล่าเนี่ยเรา”

ฮีชอลคลายอ้อมกอด แล้ว้อีกสองคนล่ะ ???ี่โต๊ะข้างๆเค้าน์เตอร์ .ิงๆ น เดินเข้ามาภายในร้านี"ล้วปล่อยให้น้ำตาใสๆไหลลงอีกครั้ง

มองน้องสะใภ้อย่างพิจารณา จับพลิกซ้ายขวาสองสามที แล้วก็สรุปได้เองว่าทงเฮดูผอมไปจริงๆ ฮีชอลคว้ามือบางแล้วจูงทงเฮไปนั่งที่โต๊ะข้างๆเค้าน์เตอร์ ... แล้วเพื่อนน้องสะใภ้อีกสองคนล่ะ ???

เค้กสี่ชิ้นถูกนำมาเสิร์ฟ ฮีชอลจงใจวางเค้กไว้ตรงหน้าทงเฮสองชิ้น พร้อมส่งท้ายก่อนเดินไปทำงานต่อ

...”กินเยอะๆจะได้อ้วนๆ”

“ทำไมพี่ฮีชอลทำงี้อ่า อะไรๆก็ทงเฮ ทงเฮผอมไปรึเปล่า ทีชั้นนะ ... อ้วนขึ้นรึเปล่า ซองมิน”

กระต่ายน้อยพูดอย่างออกรส พร้อมกับตัดเค้กส่งเข้าปากตัวเองอย่างเพลิดเพลิน...แบบนี้จะไม่ให้อ้วนขึ้นได้ยังไงล่ะ กระต่ายน้อยย

“ทงเฮ ทำไมไม่กินเลยล่ะ”

ฮีชอลที่พึ่งจะจัดการกับงานหลังร้านเสร็จถามขึ้น ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างๆทงเฮ

“พี่ฮีชอล ผมกับฮยอกแจขอตัวกลับก่อนนะฮะ”

ซองมินพูดสวนขึ้นก่อนจะฉุดฮยอกแจให้ลุกขึ้นตาม ฮยอคแจยังงงๆแต่ก็โค้งลาฮีชอล ก่อนจะเดินตามซองมินไปโดยดี

เมื่อซองมินลากฮยอคแจออกไปจากร้านได้ซักพัก ทงเฮที่นั่งนิ่งมาได้ซักพักก็โผเข้ากอดฮีชอล แล้วเริ่มสะอื้นอย่างหนัก

ทงเฮรู้สึกขอบคุณซองมิน ที่ลากฮยอคแจออกไปจากตรงนี้ได้ทันเวลาพอดี ไม่งั้นคงได้มีคนรู้เรื่องที่เค้าไม่อยากเล่าอีกหนึ่งคน

ฮีชอลรับน้องเข้ามาไว้ในอ้อมกอด แล้วลูบหลังเบาๆเป็นการปลอบโยน ไม่มีคำพูดใดๆออกจากริมฝีปากที่เม้มแน่นเข้าหากันนั้น รับรู้...รับรู้ได้ ถึงความเจ็บปวด ทั้งกาย และใจ

“ซองมินรู้เรื่องแล้วใช่มั้ย”

ไม่มีคำตอบออกจากริมฝีปากบาง ทงเฮเพียงแค่พยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับ

“พี่ว่าแล้วล่ะ เจ้านั่นช่างสังเกตจะตาย แล้วเมื่อไหร่จะบอกคิบอม”

ฮีชอลส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจเบาๆกับความดื้อดันของน้องสะใภ้สุดที่รัก หรือว่ามันจะถึงเวลาแล้ว ที่พี่ชายคนนี้จะต้องทำอะไรบางอย่าง...

“ผมรักพี่นะฮะ”

พูดอย่างอ้อนๆ แล้วซุกใบหน้าหวานลงกับไหล่ของพี่ชาย เหนื่อย..เหนื่อยจริงๆ ทั้งเหนื่อยทั้งเจ็บปวด

“พี่ก็รักทงเฮ บางทีรักมากกว่าเจ้าคิบอมมันซะอีกนะ”

แล้วทั้งสองก็หัวเราะให้กันอย่างมีความสุข บางที เรื่องเครียดๆ...ลบมันออกไปบ้างก็ดีนะ

.

.

.

“พี่ชาย ทำอะไรภรรยาผมครับ”

ใบหน้าหล่อจัดถูกยื่นเข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างฮีชอลและทงเฮ มือหนารั้งไหล่ทงเฮให้เลื่อนออกจากตัวฮีชอล แล้วดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง

“พี่ชายน้องสะใภ้จะแสดงความรักกันไม่ได้หรอ”

คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายตอบกวนๆ

“มันก็คงจะได้ถ้าน้องสะใภ้คนที่ว่าไม่ใช่ภรรยาผม”

ออกแรงกอดทงเฮแน่นเข้าไปอีก ให้ร่างบางรับรู้..ว่ารัก..และหวงมากแค่ไหน

“ปล่อยได้แล้วน่า คิบอม ฉันอึดอัดแล้วนะ”

เสียงหวานดังขึ้นท่ามกลางสงครามขนาดย่อมๆระหว่างพี่ชายและน้องชาย ทำให้คิบอมคลายอ้อมกอดคนรักออก แล้วเสียงหัวเราะของฮีชอลก็ดังขึ้น

“ก็น้องสะใภ้ชั้นน่ารักนี่นา”

หยิกแก้มทงเฮทีนึงเป็นการทิ้งท้าย ก่อนจะเดินเข้าไปหลังร้าน ปล่อยให้ทงเฮกับคิบอมอยู่กันสองคน

“วันนี้เป็นยังไงบ้างครับ เวียนหัว หรือรู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกรึเปล่า”

หลังจากพี่ชายเดินออกไป คิบอมก็เริ่มถามอาการคนรักตรงหน้าทันที พร้อมจับนู่นมองนี่ สำรวจไปจนทั่วด้วยความเป็นห่วง

“หายดีแล้วน่า กลับกันเถอะ”

.

.

.

“พี่ทงฮวา ผมบอกไปหลายรอบแล้วนี่ฮะ ว่าไม่ไป”

เสียงทงเฮตะคอกใส่โทรศัพท์ดังเข้าไปถึงห้องนอน คิบอมที่พึ่งอาบน้ำชำระล้างร่างกายเสร็จจึงเดินออกมาดู พร้อมกับเช็ดผมไปด้วย

“เท่านี้ก่อนนะฮะ”

ร่างบางวางสายทันทีที่เห็นคิบอมเดินเข้ามาในห้อง

“มีอะไรหรอครับ ทงเฮ”

“ไม่มีอะไรหรอก เรื่องไร้สาระ ชั้นไปอาบน้ำก่อนนะ”

มันคงจะถึงเวลาแล้วสินะ ในเมื่อรอเท่าไหร่ ทงเฮก็ไม่ยอมบอก...จะต้องทำอะไรซักอย่างจริงๆแล้วล่ะ

.

.

.

“ทงเฮครับ ทำไมช่วงนี้ดูแปลกๆไป”

“แปลกไปยังไง ชั้นก็เหมือนเดิมนี่”

ร่างบางที่กำลังเพลิดเพลินกับภาพเคลื่อนไหวในจอโทรทัศน์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนรัก

“หรือว่าอ้วนขึ้น...”

“ทงเฮอา ผอมจะแย่อยู่แล้ว ยังจะมาบอกว่าอ้วนขึ้น”

“ไม่รู้สิ รุ้สึกช่วงนี้ทำอะไรก็เหนื่อย สงสัยจะอ้วนเกินไป”

ทงเฮพูดขำๆพร้อมกับลูบท้องตัวเองอยู่ปอยๆ

“ลีทงเฮ”

เดินเข้าประชิดตัวทงเฮ แล้วจ้องเข้าไปในดวงตาสีชาคู่นั้น

“เมื่อไหร่จะบอกผมซักที หรือผมจะได้รู้จากปากทงเฮเป็นคนสุดท้าย”

“คิบอม”

ทงเฮเอ่ยชื่อคนรักเบาๆอย่างอึ้งๆ...ที่ผ่านมา คิบอมรู้ทุกอย่างงั้นหรอ  

“นายรู้?”

“ใช่ ผมรู้ทุกอย่าง”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“นานแล้ว พี่ฮีชอลบอกผม”

“ทำไม...พี่ฮีชอล ไหนบอกว่าจะเก็บเป็นความลับ”

น้ำตาเริ่มไหลรินออกจากดวงตาคู่สวย น้อยใจ เสียใจ ความรู้สึกมันปนเปกันจนไม่รู้อะไรเป็นอะไร

“มันไม่สำคัญเลย ว่าผมจะรู้มาจากใคร แต่ที่สำคัญก็คือ...ทำไมทงเฮไม่เชื่อใจผม ผมไม่ใช่คนสำคัญของทงเฮใช่มั้ย ถึงได้เก็บไว้เป็นความลับ”

“คิบอม มันไม่ใช่…”

“ผมสำคัญน้อยกว่าพี่ฮีชอลหรอ”

คิบอมพูดอย่างน้อยใจ และเหนื่อยใจ ใช่แล้ว เค้ารู้เรื่องอาการของทงเฮมานานแล้ว กังวล เป็นห่วง แต่ก็ตั้งใจไว้แล้ว ว่าจะรอให้ทงเฮเป็นฝ่ายบอกเอง จะต้องไม่แสดงอาการอะไรให้ทงเฮรู้เด็ดขาด ...แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว

แขนเรียวโอบเอวคนรักจากทางด้านหลัง เหนื่อยใจ เจ็บปวดเหลิอเกิน

“ชั้นรักคิบอมนะ เพราะคิบอมสำคัญกว่าใคร ถึงไม่อยากให้คิบอมต้องมากังวลในเรื่องเล็กน้อยแบบนี้”

“ลีทงเฮ ...”

รั้งคนตัวเล็กที่กำลังสะอื้นน้อยๆ ให้หันกลับมามองกัน แล้วประทับริมฝีปากลงจูบเบาๆที่มุมปากคนรัก

“อย่าทำแบบนี้อีก เข้าใจมั้ย มีอะไรก็บอกสิ จะได้ช่วยกันคิด”

.

.

.

สบายใจ โล่งใจ

แค่ได้ยินเสียงทุ้มๆของคิบอมคอยปลอบประโลมอยู่ข้างๆ

ความรัก...มันช่วยคลายกังวลได้จริงๆ

อยากอยู่อย่างนี้ตลอดไป

อยู่กับคิบอม...อยู่กับความรักของคิบอม

ผืนทะเล ส่องแสงเจิดจรัสเมื่อต้องกับแสงแดดที่ส่องมาจากท้องฟ้าฉันใด

ทงเฮ ก็มีความสุขได้ เพราะความรักจากคิบอมเช่นกัน...

.

.

.

“ทงเฮ พี่ทงฮวาบอกว่า...”

“ชั้นไม่ไป”

ทงเฮตอบทันควัน ทำไมจะไม่รู้ ว่าคิบอมกำลังจะพูดเรื่องอะไร พี่ชายเค้าคงจะโทรมาขอให้คิบอมเกลี้ยกล่อมสินะ

“ต้องไป”

“ไม่ไป”

“ไปนะ”

“ไม่ไป”

“ไปด้วยกัน”

“ไม่..เอ๊ะ”

“ไปด้วยกันนะ”

“จะบ้าหรอคิบอม อเมริกานะ ไม่ใช่พูซาน”

“ไปเถอะนะ ผมขอร้อง”

.

.

.

คิบอมนึกถึงบทสนทนาทางโทรศัพท์เมื่อวันนั้น

“คิบอม รู้เรื่องทงเฮแล้วใช่มั้ย”

“ครับ”

“เมื่อวานคุณหมอประจำของทงเฮโทรมาที่บ้าน บอกว่าอาการของทงเฮไม่ดีเลย”

“ครับ”

“คุณหมออยากให้ทงเฮไปผ่าตัดที่อเมริกา”

“อะไรนะครับ”

“มันเป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้ทงเฮหายได้ แต่ถ้าช้ากว่านี้...มันก็อาจจะสายไป คิบอม พี่ฝากด้วยนะ”

ตัดสินใจได้ในทันที ชีวิตของทงเฮ สำคัญที่สุดอยู่แล้ว

.

.

.

“ไปนะทงเฮ เพื่อตัวทงเฮเอง แล้วก็เพื่อผม”

“แต่...ชั้นกลัว”

ทงเฮก้มหน้าลง หวั่นใจ จริงๆ

กลัว...กลัวจะไม่ได้กลับมาอีก

กลัว...ไม่ได้เห็นหน้าคิบอมอีก

กลัว...จะไม่ได้มีชีวิตอีก...

กลัว...จริงๆ

.

.

.

“ตกลง”

“ตกลง ชั้นจะไป เพราะมันคงเป็นโอกาสเดียว ...ของชีวิตชั้น”

.

.

.

วันเดินทางถูกกำหนดขึ้นอย่างรวดเร็ว หลังจากแพทย์ที่โรงพยาบาลที่อเมริกาตกลงรับตัวทงเฮเข้ารับการผ่าตัด ครอบครัวของทงเฮ และ คิบอม ต่างเดินทางมาส่ง โดยไม่มีการร่ำลา ไม่มีน้ำตา

ทั้งสองคนเดินกุมมือกันเข้าไปในเกท ด้วยความเงียบ ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ มีเพียงแค่มือที่กุมกันไว้เท่านั้น เป็นคำสัญญา...ว่าจะไม่จากกัน ตลอดไป

.

.

.

“ทงเฮ ผมรักคุณนะ”

“ชั้นก็รักนายนะ เข้าไปแป๊บเดียว แล้วจะออกมานะ”

เกี่ยวก้อยสัญญาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนจะถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด

.

.

.

ไฟหน้าห้องผ่าตัดสว่างขึ้น ดูช่างน่าใจหายเหลือเกิน แสงสีแดง... คิบอมรออยู่หน้าห้องผ่าตัด ไม่ยอมไปไหน ผุดลุกผุดนั่ง กระสับกระส่าย บ้างก็ลุกเดินไปมา บ้างก็นั่งกุมมือส่งแรงใจไปให้คนรัก...สู้ต่อไปนะ ทงเฮ

คิบอม รัก ทงเฮ

คิบอม รัก ทงเฮ

คิบอม รัก ทงเฮ

คิบอม รัก ทงเฮ

...

คิบอม รัก ทงเฮ

ท้องฟ้า รัก ทะเล

ท้องฟ้า รัก ทะเล

ท้องฟ้า รัก ทะเล

ท้องฟ้า รัก ทะเล

...

ท้องฟ้า รัก ทะเล

อย่าจากผมไปนะ ขอร้อง...ทงเฮ

.

.

.

ไฟหน้าห้องผ่าตัดดับลงไปนานแล้ว แต่คิบอมก็ยังไม่ไปไหน ยังคงนั่งนิ่ง เงียบอยู่คนเดียว...

ราวกับคนใจแตกสลาย หมดสิ้นแล้ว...หมดสิ้นแล้วทุกสิ่ง

เมื่อดวงใจของคิบอมจากไป... จากไปแล้ว

ไม่มีหัวใจแล้ว ... ชีวิตจะอยู่ต่อไปได้ยังไงล่ะ

ทะเลแห้งเหือด ผืนฟ้าจะสดใสได้อย่างไร

คิบอมผิดเอง...ที่ไม่บังคับทงเฮแต่แรก

คิบอมผิดเอง...ที่ตัดสินใจช้า

คิบอมผิดเอง...

มันสายเกินไปแล้ว...

.

.

.

คิมคิบอมขับรถไปตามทางมืดสนิท ถนนโล่งไร้ยวดยานใดๆ เวลานี้...ผู้คนคงกำลังหลับสบายอยู่บนที่นอน แต่สำหรับคิบอมแล้ว...คือเวลากลับบ้าน

ทุกๆคืน คิบอมจะต้องไปนั่งดื่ม..คนเดียว ทำตัวเหมือนคนไร้ค่า ... ไร้หัวใจ

“คิบอม”

เสียงเรียกแผ่วเบา คล้ายเสียงลมที่พัดผ่านมาเข้าหู หากก็ยังชัดเจน แจ่มแจ้งเสมอสำหรับคิบอม

“ทงเฮ!!”

“คิบอมยังรักชั้นอยู่รึเปล่า”

“รักสิ ผมรักทงเฮเสมอ”

“เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปใช่มั้ย”

“ใช่ ตลอดไป”

สิ้นคำสัญญาของคิบอม รถยนต์ก็สูญเสียการควบคุม พุ่งเข้าชนต้นไม้ข้างทาง

.

.

.

และแล้ว...ทะเล และ ท้องฟ้า ก็ได้อยู่ด้วยกัน ...ตลอดไป

...The End…

Talk :: อีนี่ยังจิตไม่เลิก --*-- ฟิครีไรท์ก็ไม่เว้น (ยิ้ม) ...ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิควาเลนไทน์ของปีที่แล้วค่ะ 0.0 (แกแน่ใจเราะ) และนี่คือพลอตเดิม ที่คิดไว้ตั้งแต่แรก หึหึ ไร้แก่นสาร และ จิต ... ....น้ำตาไหล T^T