[SF] Promise
posted on 02 Jan 2008 23:11 by borimaxii in ShortFictitle : Promise
main : kibum x donghae
type : boy love
author : borin
date : 080102
ฟิคเรื่องนี้มีที่มาจากเพลง
Promise ของเซเว่นค่ะ
หนึ่งในสามเพลงโปรดในอัลบั้มที่สี่ (ซึ่งสองในนั้นเป็นเพลงเศร้าโค่ดด เอามาแต่งคงไม่ดีแน่ๆ)
ตั้งใจแต่งฟิคหวานๆมาล้างตา <3
“คิบอม เป็นอะไรไปน่ะ”
ทงเฮทักถามเมื่อเห็นเพื่อนรักเดินคอตกเข้ามาหาที่โต๊ะประจำของกลุ่ม
“ทำหน้าแบบนี้ ไม่ต้องเดาเลย โดนสาวปฎิเสธมาล่ะสิ”
ซีวอนสุดหล่อกระชากใจสาวๆ(และหนุ่มๆ)ปล่อยคำพูดแซวตามแบบฉบับออกมา แต่แล้วก็ต้องเงียบเสียงลง เมื่อเห็นว่า...ไม่มีใครขำ ใบหน้าหล่อก้มลงอย่างรู้สึกผิด
“จริงหรอ คิบอม”
ทงเฮชะโงกหน้าข้ามโต๊ะไปถามเพื่อนรัก เมื่อเห็นว่าคิบอมไม่มีท่าทีปฎิเสธ
คิบอมพยักหน้าเบาๆให้คนตรงหน้า ก่อนจะพูดเสริมสั้นๆ “ดาวคณะอักษร”
“โห มึง เล่นของสูงนะ ฮยอนจินคนสวยเค้าไม่คบคนธรรมดา มึงก็รู้นี่”
“ซีวอน พอเถอะน่า คิบอมกำลังเสียใจนะ”
ทงเฮพูดปรามๆ แล้วเดินอ้อมโต๊ะไปนั่งข้างๆคิบอม พร้อมกับลูบหลังปลอบเบาๆ
“ผู้ชายอกหักไม่เห็นต้องเสียใจขนาดนั้นเลยนี่หว่า ... หรือว่า”
พูดทิ้งท้ายให้สงสัยเล่นๆ แล้วก็หยุดพูด
“หรืออะไร ไอ้ซีวอน”
“ก็ไม่มีอะไร๊ ของแบบนี้ต้องคอยดูเอาเอง”
ทิ้งรอยยิ้มบาดใจไว้ให้เพื่อนรักทั้งสองก่อนจะเดินจากไป
.
.
.
“ซีวอนพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลยเนอะ”
“อืม”
“แล้วนี่คิดยังไงไปจีบคุณฮยอนจินสุดสวยนั่นน่ะ ชอบเค้ามากหรอ”
“เปล่าหรอก แค่..เห็นหน้าเค้าแล้วคิดถึงใครบางคน”
“คิบอม...”
“ชั้นไม่เป็นไรหรอกน่า เรื่องแค่นี้เอง เค้าไม่ใช่คนเดียวกันซักหน่อย จริงมั้ย ไปเรียนกันเถอะนะ”
คิบอมผุดลุกขึ้น ส่งยิ้มกว้างไปให้คนข้างๆ แล้วจับมือทงเฮให้เดินไปด้วยกัน
อดีตของคิบอม คนคนนั้น ... นายคงไม่มีวันลืมเค้าได้ ใช่มั้ย
อดีตคนรักของคิบอม คนที่คิบอมรักที่สุด
คนเดียวที่จะรัก..ตลอดไป
คิบอมแกว่งมือที่กุมมือทงเฮไว้ไปมาอย่างอารมณ์ดี สายตามองตรงไปยังจุดหมายปลายทางเบื้องหน้า โดยไม่ได้เหลือบมองคนข้างๆเลย... คนที่กำลังจะร้องไห้
.
.
.
ร่างบางที่กำลังตั้งใจพุ่งสมาธิตรงไปยังบทเรียนอย่างเต็มที่ แว่นกรอบหน้าสีดำสนิทถูกสวมไว้ลวกๆบนดั้งจมูกสวย ใบหน้าหวานเรียบเฉย บ้างก็พยักหน้าตามความเข้าใจ บ้างก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ... ดูเหมือนเป็นอะไรที่ปกติทั่วไป แต่ทำไม... แค่มองดูคนตั้งใจเรียนก็เพลินได้อย่างประหลาด
“คิมคิบอม จะจ้องอีกนานมั้ย”
เสียงหวานถูกเอ่ยขึ้นอย่างดุๆ หากแต่ใบหน้าหวานก็ไม่ได้ละสายตาจากจอหน้าห้องเลยแม้แต่นิด
“ก็มองแล้วมันเพลินดี”
คนถูกถามตอบกลับตามจริง ก่อนจะแกล้งคนตัวเล็กโดยการเป่าลมใส่รูหูเบาๆ
“สองคนนี้จะจีบกันอีกนานมั้ยวะ กูรำคาญ”
เสียงกวนๆตามประสาดังขึ้นจากที่นั่งอีกฝั่งข้างๆคิบอม หลังจากที่แอบสังเกตการณ์เพื่อนสองคนมานานแล้ว
คนนึงก็นั่งเท้าคางจ้องเพื่อนคนสวยที่กำลังตั้งใจเรียน แล้วยังยิ้มคนเดียวนั่นอีก
อีกคนนึง ... ทำไมจะไม่รู้ว่าไม่ได้ตั้งใจเรียนหรอก แต่แค่เขินจนไม่รู้จะทำอะไรอย่างอื่นต่างหาก
“ก็กูเบื่อนี่หว่า เรียนไม่รู้เรื่อง นั่งจ้องทงเฮเรียนก็เพลินดี”
และถ้ามองไม่ผิด...หลังจบประโยคนี้ของคิบอม ซีวอนสาบานได้ว่าเห็นสีแดงระเรื่อผุดขึ้นมาอยู่บนหน้าหวานๆของทงเฮเรียบร้อยแล้ว...
+-+-+-+-+
เมื่อยามที่ผมต้องสับสนกับเรื่องความรัก
เมื่อยามที่ผมต้องทุกข์ทนกับเรื่องในอดีต
เมื่อยามที่ชีวิตของผมเต็มไปด้วยความน่าเบื่อ
คุณทำให้มันดูพิเศษเสมอๆ
คุณคือคนเดียวที่สนใจผม
คุณคือคนเดียวที่คอยอยู่ข้างๆผม
แต่ผมก็ไม่เคยบอกความรู้สึกออกไป
ผมเคยรู้สึกประหม่าเมื่ออยู่ใกล้ๆคุณ
แต่เมื่อผมได้มองและหัวเราะไปกับคุณแล้ว
...ผมคิดว่าผมกำลังตกหลุมรักคุณ
+-+-+-+-+
“ทงเฮ กลับบ้านกันเถอะ”
คิบอมที่เก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อยเป็นคนแรกหลังจากอาจารย์สอนจบเอ่ยขึ้นตรงหน้าทงเฮ พร้อมกับยิ้มกว้าง
ทงเฮยิ้มตอบแล้วพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับหลังจากเก็บของเสร็จ
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่คิบอมและทงเฮกลับบ้านด้วยกัน เดินไปพร้อมๆกันผ่านเส้นทางอันยาวไกล
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มีกันและกัน เข้ามาในใจโดยไม่รู้ตัว
บนเส้นทางอันยาวไกล กลับดูแสนสั้น และใช้เวลาน้อยนิดในการเดินทาง
เสียงหยอกล้อ หัวเราะ พูดคุยดังไปตลอดทาง ทำให้ทางที่เงียบสงบ กลับไม่เหงาและเดียวดายอีกต่อไป
หรือว่าหัวใจที่ปิดตายไว้เพื่อใครบางคน...จะถูกแง้มออกทีละนิด ทีละนิด โดยไม่รู้ตัว
“คิบอม ขนตาเข้าตาน่ะ”
ทงเฮเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำให้คิบอมหันมามองคนตัวเล็กอย่างงงๆ ทงเฮจับไหล่คิบอมไว้ แล้วเขย่งตัวขึ้นเป่าลมเบาๆที่ดวงตาสีเข้ม
“ออกแล้วล่ะ”
ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ที่คอยเฝ้ามองคนข้างๆ
ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ที่สังเกตรายละเอียดเล็กน้อยเท่าเส้นขน
ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ...
.
.
.
ทั้งสองเดินต่อไปในความเงียบ เรื่องภายในใจยังคงเป็นปริศนา เรื่องราวมากมายถูกนำมาประมวลกัน ครุ่นคิดหาคำตอบ... ซึ่งหัวใจเท่านั้น จะสามารถตอบได้
หัวใจช่างวุ่นวาย หากแต่..เปี่ยมสุข
“ทงเฮยังจำวันนั้นได้มั้ย”
“วันไหนหรอ”
หันหน้าเข้าหาร่างสูง แล้วเอียงคอถามอย่างสงสัย คิบอมไม่ได้หยุดเดิน แต่จับมือทงเฮมากุมไว้แล้วพูดต่อ
“วันแรกที่เราได้รู้จักกันไง”
ทงเฮไม่ตอบอะไร มีแต่สีแดงระเรื่อบนใบหน้าที่แสดงอาการรับรู้...
“คำที่ทงเฮบอก”
“ยังจำได้อยู่อีกหรอ”
“ใช่”
คิบอมไม่ได้พูดอะไรต่อ ทั้งสองเดินต่อไป ในความเงียบ ไร้คำพูดจาใดๆ มีแต่มือทั้งสองที่กุมกันไว้ ... อบอุ่น
+-+-+-+-+
แต่ละวันๆ ผมเดินคนเดียวเสมอ
แต่ตอนนี้ผมอยากที่จะเดินไปข้างๆคุณพร้อมจับมือคุณเอาไว้
ตั้งแต่ที่คุณคอยมองผมใกล้ๆ ใกล้กว่าเงาของผม
ผมก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกของคุณ ผมรู้สึกได้ถึงมัน
มันอาจจะช้าเกินไป
แต่ผมได้ทิ้งเธอคนนั้นเอาไว้เบื้องหลัง
ทั้งหมดนี้เพื่อคุณ
ในตอนนี้ ผมจะมอบความรักของผมเอาไว้ให้คุณ
คนที่มองเพียงแค่ผม
คนที่สนใจในตัวผม
คนที่คอยอยู่เคียงข้างผม
ผมไม่รู้สึกประหม่าเวลาอยู่ใกล้ๆคุณแล้ว คนดี
+-+-+-+-+
“ทงเฮครับ”
คิบอมจับไหล่ทงเฮให้หันหน้ามองกัน
“มีอะไรหรอ พูดซะเพราะเชียว”
“ทงเฮช่วยพูดประโยคนั้นอีกซักครั้งได้มั้ย”
“ประโยคไหน”
หน้าหวานขึ้นสีระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้
“อย่าเฉไฉสิ ผมรู้ว่าทงเฮรู้”
“...” >////<
“ทงเฮอา”
“ชั้น ชอบ นาย คบ กับ ชั้น เถอะ นะ”
พูดเน้นทีละพยางค์อย่างช้าๆ ด้วยประโยคเดิม หากแต่คนที่ได้รับฟัง กลับรู้สึกเปลี่ยนไป
“ผม รัก คุณ เป็น แฟน กัน นะ ครับ”
คำพูดประโยคคล้ายคลึงกัน หากแต่ความหมายลึกซึ้งกว่าถูกส่งออกมา จากใจ...คิบอม สู่ ทงเฮ
ทั้งสองเบนหน้าออกจากกันด้วยความเขิน หากแต่มือทั้งสองยังคงจับกุมกันไว้ ไม่คลายจากกัน
เช่นเดียวกับใจ... ที่ตรงกัน และจะไม่เบนหนีไปไหน
“อืมม”
สิ้นเสียงครางตอบรับ ริมฝีปากของร่างสูงก็เข้าประกบจูบที่ริมฝีปากบางของคนตัวเล็ก เรียวลิ้นสอดส่ายค้นหาความหอมหวานที่เฝ้ารอ หอมหวาน และอบอุ่นจริงๆ...ความรัก ความรักถูกถ่ายทอดหากัน จากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง ความอบอุ่นนุ่มนวลตอบรับกลับไปมา
อบอุ่นจริงๆ...ความรัก
+-+-+-+-+
ผมขอโทษ ที่ผมไม่ตอบรับความรักของคุณก่อนหน้านี้
คุณต้องรอมานาน
คุณต้องเจ็บปวดมานาน
จะไม่มีน้ำตาในดวงตาของคุณอีกแล้ว
ผมจะกอดคุณเอาไว้ตลอดไป
จนกว่าวันที่ผมต้องหลับตาลง
เป็นคุณเท่านั้น ตลอดไป
เราจะอยุ่ด้วยกันตลอดไป
ใกล้กว่าเงา
ผมจะอยู่ข้างๆและคอยมองดูคุณ
ผมรักคุณคนเดียว คนดี
ผมจะรักคุณคนเดียว
+-+-+-+-+
…The End…
Talk :: มันมาอีกแล้ว ... กับฟิคอีกเรื่อง เอามาไถ่โทษในเรื่องที่แล้ว หวานนนได้ใจ แต่ไรท์เตอร์คนนี้ก็ร้องไห้ตอนจบอีกแล้ว ปลื้มมมมมม -*- ทำไมแต่งฟิคหวานๆแล้วมันสั้น แต่งจิตๆแล้วยาวเชียว คิคิ
พบว่าไรท์เตอร์คนนี้เขียนฟิคหวานๆได้เฉพาะตอนที่อากาศหนาวเท่านั้น ==
งี๊ดๆ ขอมือๆ ยินดีที่ได้รู้จักคะ >//<
ในที่สุดก็ไม่เครียดล่ะ หลังจากที่เครียดจากเรื่องที่แล้วจนไม่มีอารมณ์ทำการบ้าน เป็นเอามากหรือขี้เกียจ?
ด๊องห่วงคุณพี่เขย อ๊ากก >//<
มาตอนแรกซีวอนก็ปากเสียอ่ะ
แต่ว่ามาสงสารด๊อง ตอนที่ตัดพ้ออยู่คนเดียวในใจ เง้อ แอบรักอีกแล้วมั้ยล่ะนั่น
แต่ก็เป็นปลื้ม คุณพี่เขยก็ต้องชอบๆด๊องแน่ๆรุย
แอบมองตอนด๊องตั้งใจเรียนซะขนาดนั้น ซีวอนยังคงแอบกวนได้อีก หึหึ
เดินเดินกลับบ้านด้วยกัน โรแมนซ์ม๊ากกกก
อยากไปเดินอยู่ด้วยจังเลยอะ (เพื่อ?)
ตอนที่ด๊องเป่าขนตาออกให้คุณพี่เขย
นึกว่าคุณพี่เขยจะคว้าตัวเข้าไปจูจุ๊บแล้ว แต่ก็ไม่มี
แต่ว่า ฮึ้ยย เขินได้อีกที่ด๊องบอกกับคิบอม "ชั้นชอบนายคบกับชั้นเถอะ"
แต่มาเขินแบบยกกำลังสองกับประโยคถัดมาของคุณพี่เขย
เค้าชอบฟิคเรื่องนี้ >///<
เค้ารักคิเฮ~
พี่คะ เตรียมใจไว้น้า จะเข้ามาป่วนมาอ่านฟิคบ่อยๆ อย่าย้ายบ้านหนีนะคะ งี๊ดๆ~
#1 By NAMXXX on 2008-01-02 23:32