[SF] Wonder Land
posted on 31 Dec 2007 04:41 by borimaxii in ShortFic
title : Wonder Land
main : KM, KH
type : boy love
author : borin
date : 071230
comment : เอาธงเมะของกีกี้กลับมานะๆๆๆๆๆ
สองคนในชุดกันหนาวตัวหนา เดินเคียงคู่กันไปท่ามกลางแสงสีในค่ำคืนส่งท้ายปีเก่า สองมือกุมกันไว้เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นให้แก่กัน ค่ำคืนอันหนาวเหน็บก็ไม่มีความหมายอะไร กลับอบอุ่น..ได้เหมือนกับภายในใจของคนสองคนตรงนี้
.
.
.
“คยู ทำไมช่วงนี้มันต้องมีแต่สีแดงกับเขียวล่ะ”
“ก็มันเป็นช่วงคริสต์มาสนี่ครับ”
เสียงทุ้มเอ่ยตอบคนรักช่างสงสัย พลางนึกสงสัยในคำถาม ... มันก็เป็นเรื่องปกติแล้วนี่ ที่ช่วงคริสต์มาสและปีใหม่ มองไปทางไหนก็จะมีแต่สีแดงกับเขียวน่ะ
“แต่ฉันอยากให้มันเป็นสีชมพูกับเขียวนี่”
คนตัวเล็กร่างอวบเอ่ยตอบอย่างเอาแต่ใจ กระต่ายน้อยนี่นะ อะไรๆก็ชมพูไปหมดล่ะ
“มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ สัญลักษณ์ประจำเทศกาลน่ะ มันมีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เค้าคงไม่เปลี่ยนกันเพราะกระต่ายน้อยชอบสีชมพูมากกว่าสีแดงหรอกนะครับ”
“ฉันรู้หรอกน่า คยูฮยอน!!”
ซองมินตอบเน้นเสียง แล้วสะบัดหน้าหนีคนรักไปอีกทาง
“อย่างอนไปเลยนะครับ ซองมิน วันนี้วันดี มีความสุขกันดีกว่านะ”
พูดจบก็จับมือซองมินแกว่งไปมาตามจังหวะการเดิน ซองมินอดยิ้มไม่ได้กับท่าทางของคนรัก อบอุ่นจริงนะ คยูฮยอน...
ไม่ใช่แค่เพราะว่าชอบสีชมพู ...แต่อยากให้สีชมพูอยุ่คู่กับสีเขียว ...เป็นเทศกาลของซองมินและคยูฮยอนต่างหากล่ะ
.
.
.
คยูฮยอนและซองมินเดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย หยุดพักดูนู่นดูนี่ตามทาง บางครั้งก็หยุดพูดคุย หัวเราะต่อกระซิกกันตามประสาคนรักทั่วไป
“คยูว่าความรักของเรามันจะยั่งยืนตลอดไปมั้ย”
“ทำไมถามอย่างงั้นล่ะครับ”
คยูฮยอนมองหน้าซองมินอย่างแปลกใจ ถามแบบนี้...ไม่ดีเลยนี่นา
“ฉันแค่คิดว่า บางทีการที่คนรักทะเลาะกันบ้าง มันเป็นอะไรที่ทำให้รักกันมากขึ้นน่ะสิ แต่เราสองคน...”
“ไม่เคยทะเลาะกันเลย”
“ใช่แล้ว ไม่เคยทะเลาะกันเลย...บางทีฉันก็รู้สึกว่า ทะลาะกันบ่อยๆ มันก็ทำให้รักกัน มากกว่าแบบนี้”
ซองมินพูดไปมองหน้าคนรักไป หวั่นใจ ใช่แล้ว เค้ากลัว กลัวว่าวันหนึ่งความรักอันหอมหวาน หอมกวานเกินไป มันจะหายไป ไม่เหลืออะไรทั้งสิ้น
“อย่ากลัวอะไรไปก่อนเลยน่า ถ้าซองมินกลัวคยูฮยอนไม่รัก งั้นคยูฮยอนก็ต้องกลัวซองมินไม่รักมากกว่านะครับ เพราะยังไงซะ คยูฮยอนคนนี้ไม่มีวันเลิกรักซองมินแน่นอน”
คยูฮยอนรั้งร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอดจากทางด้านหลัง โอบกอดเพื่อแสดงความมั่นคงให้กับซองมิน ร่างเล็กหน้าขึ้นสีระเรื่อ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศหนาวเหน็บรอบๆตัว หรือเพราะความอบอุ่นจากเจ้าของอ้อมกอดคนนี้กันแน่
.
.
.
ซองมินมองสินค้าตามหน้าต่างห้างร้านต่างๆไปเรื่อยเปื่อย แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับสร้อยเส้นหนึ่งในร้านขายเครื่องประดับ สร้อยรูปปลาประดับไปด้วยเพชรสีชมพู มองแล้วเหมือนถูกสะกดอย่างบอกไม่ถูก แสงวาววับเป็นประกายดูมีเสน่ห์ ซองมินเผลอยืนมองเจ้าสร้อยเส้นเล็กนั่น จนไม่ทันได้สังเกตผู้คนรอบข้าง รวมทั้งคยูฮยอน ที่ถูกกลืนหายไปในฝูงชนเรียบร้อยแล้ว
.
.
“คยู สร้อยเส้นนี้สวยดีเนอะ”
มือบางหันไปคว้ามือคนรักเพื่อจะเรียกมาดูเครื่องประดับตรงหน้า แต่กลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า
คยูฮยอนหายไปแล้ว...
ซองมินสอดส่ายสายตามองหาคยูฮยอนไปทั่ว ทั้งตามหน้าร้านรวงต่างๆ และในฝูงชน แต่ก็ไม่พบ คนตัวเล็กกระสับกระส่ายมองไปซ้ายขวารอบตัวอย่างร้อนรน
คยูฮยอนหายไปไหนกันนะ...
ร่างบางเดินตามหาคนรักไปทั่ว ในใจเริ่มรู้สึกร้อนรน คยูฮยอนไม่เคยหายไปแบบนี้ ร้านค้าข้างทางเริ่มดับไฟ ล็อคประตู ฝูงชนมากมายกลับหายไปในเวลาอันรวดเร็ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นนะ...วันนี้วันขึ้นปีใหม่ไม่ใช่หรอ
คืนสิ้นปี ทำไมมันถึงเงียบเหงาแบบนี้ล่ะ เวลาผ่านไป จนใกล้เวลาเที่ยงคืน จุดเริ่มต้นของวันใหม่ ในปีใหม่ แต่บริเวณจัตุรัสกลางเมืองแบบนี้กลับไร้ซึ่งผู้คน ไม่มีเลย ไม่มีเลยซักคน...
เหงา ว้าเหว่ ไม่มีใครเหลือแล้วซักคน แต่ซองมินก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ... หวังว่า คยูฮยอน จะกลับมาหา คยูต้องกลับมาสิ จะทิ้งซองมินเอาไว้ที่นี่คนเดียวงั้นหรอ
คยูฮยอนหายไปไหนกันแน่นะ....
.
.
.
เวลาเที่ยงคืนผ่านไปอย่างเงียบสะงัด คนเค้าไม่ฉลองปีใหม่กันแล้วหรือไงนะ ทุกๆปีที่ผ่านมา คนมากมายต้องมาฉลองนับถอยหลังเข้าสู่ปีใหม่ที่นี่ด้วยกันมากมาย เสียงหัวเราะ พูดคุยไม่เคยห่างหายไป อย่างวันนี้
ซองมินเดินไปตามพื้นทางเดินที่ปูด้วยแผ่นหิน มันช่างดูเหงาหงอย และเยือกเย็นอะไรแบบนี้ รองเท้าบู๊ตสีเข้มสัมผัสกับแผ่นหินครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่ก้าวเดิน ทางตรงหน้าดูทอดยาว และต่างไปจากที่เคยคุ้น ...ที่นี่ที่ไหน
ที่นี่ที่ไหน...
คำถามเดิมๆวกวนไปมาอยู่ในสมอง แต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบ สถานที่ไม่คุ้นเคย ในความมืดมิด เงียบสงัด ตามลำพังคนเดียว มันช่างดูวังเวงและไร้จุดหมาย
ซองมินคิดถึงคยูฮยอน
ซองมินคิดถึงคยูฮยอน
เดินไปเรื่อยๆไร้จุดหมาย ซองมินรับรู้เพียงว่า เค้าต้องเดิน เดินตรงไปตามทางนี้เท่านั้น ทางเดินยังคงทอดยาวต่อไปดูไร้จุดหมาย สองข้างทางมืดสนิท จนมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น กลัว...กลัวเหลือเกิน แต่ขาทั้งสองก็ยังคงก้าวเดินต่อไปไม่ยอมหยุด
หนาว
อากาศที่หนาวจัดอยู่แล้วยิ่งรู้สึกว่าหนาวขึ้นไปอีก ท่ามกลางความมืดสีดำรอบตัว มองไปทางไหนก็ไม่เห็นอะไร ไม่มีอะไรเลยจริงๆ...
.
.
ซองมินยกมือขึ้นบดบังแสงตรงหน้า ที่จู่ๆก็สว่างโล่ขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ แสงสีขาวส่องสกาวออกมาจากหลังพุ่มไม้สูงตรงหน้า ร่างบางรีบเดินฝ่าพุ่มไม้สูงใหญ่ตรงหน้าเข้าไป
ภาพตรงหน้า ปรากฏปราสาทสูงใหญ่หลังงามสีชมพูอ่อนสะอาดตา ดูเปล่งประกายในตัวเอง มันทำให้ซองมินนึกถึงสร้อยคอรูปปลาในร้านนั้น...เหมือนกันอย่างน่าประหลาดจริงๆ ราวกับว่า..มันถูกทำมาจากวัสดุชนิดเดียวกัน ส่องประกาย และมีเสน่ห์
ซองมินเดินไปรอบๆปราสาทหลังใหญ่นี้ มือบางไล้ไปตามผนังเรียบ ซึ่งปรากฏลวดลายสีอ่อน เป็นภาษาที่อ่านไม่เข้าใจ หากแต่ดูสวยงาม ราวกับเป็นบทเพลงบนงานศิลปะชิ้นเอก มือบางยังคงไล้ไปเรื่อยตามลายงดงามนั้นอย่างเผลอไผล ทุกลวดลาย ทุกเส้นสายดูมีเสน่ห์จริงๆ
“คุณเป็นใครน่ะ”
ซองมินสะดุ้งพร้อมกับหันหน้าไปมองยังต้นเสียง ร่างบอบบางขาวเปล่งปลั่ง ดวงหน้างดงามราวรูปวาด ดูเหมาะสมในชุดสีขาวกระจ่างตา ผ้าเนื้อบางเบาพลิ้วไหวไปตามแรงลม สวยงาม สวยงามเหลือเกิน
“คือว่า..ผม..หลงทางมา”
ร่างตรงหน้าพยักหน้าเบาๆช้าๆสองที “เราชื่อทงเฮ เป็นเจ้าของที่นี่”
“ไม่ต้องสงสัยไปหรอก เจ้าไม่ได้หลงทางมาหรอก มีผู้นำทางมาต่างหาก”
ทงเฮตอบเสียก่อนที่ซองมินจะได้ทันอ้าปากถามด้วยซ้ำ
“แล้วผมจะหาทางกลับไปได้ยังไงล่ะฮะ”
“เดี๋ยวเราจะพาไปเอง”
“คุณเป็นใครหรอฮะ”
“แล้วเจ้าคิดว่าเราเป็นใครกันล่ะ”
ส่งยิ้มสวยอ่อนหวานไปให้ พร้อมกับถามกลับ
“นางฟ้า”
ทงเฮไม่ตอบรับ หรือ ปฎิเสธ เพียงแค่ส่งยิ้มแบบเดิมกลับไปให้เท่านั้น ยิ้มหวาน ราวกับ...นางฟ้า
ซองมินเดินตามแรงจูงของทงเฮเข้าไปในตัวปราสาท ภายในปราสาทนั้นสวยงามยิ่งกว่าภายนอก ทุกอย่างถูกประดับประดาไปด้วยสีชมพู ดูงดงามและน่าหลงใหล ไม่เพียงแต่ผู้คลั่งไคล้สีชมพูแบบซองมินเท่านั้น ไม่ว่าใครมาเห็นก็คงจะต้องตะลึงกับความงามเป็นแน่
เดินตามไปเรื่อยๆ ลึกเข้าไปในปราสาท จนสุดท้ายแล้วทงเฮก็มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่ง ...
“เข้าไปสิ”
ผายมือไปทางประตูบานนั้น พร้อมกับเบนสายตามายังซองมิน
“ขอบคุณนะฮะ”
ซองมินหันมามองทงเฮเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไป
.
.
.
“ซองมินชอบเส้นนี้หรอครับ”
เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้นที่ข้างหู ซองมินหันกลับไปมองโดยทันที
คยูฮยอน ...
คยูฮยอน...
ร่างเล็กโผเข้ากอดคนรักแน่น แขนทั้งสองโอบรอบคอคยูฮยอนเอาไว้ ไม่อยากปล่อยมือ ไม่อยากปล่อยอีกแล้ว
อย่าหายไปอีกนะ
อย่าหายไปอีกนะ คยูฮยอน
“ทำไมต้องกอดแน่นขนาดนี้เนี่ย แล้วจะหยุดดูของก็ไม่มีเรียกกันเลยนะครับ”
“นี่กี่โมงแล้ว คยู”
ซองมินเอ่ยถามโดยไม่สนใจคำพูดเชิงตัดพ้อเมื่อครู่ของคนรัก
“สามทุ่มครึ่ง”
สามทุ่มครึ่ง...
สามทุ่มครึ่ง...
คือเวลาที่เค้าเริ่มหยุดดูของที่หน้าร้านนี้
แล้วเวลาต่อจากนั้นล่ะ...มันหายไปไหน
“ทงเฮ”
บางปากเผลอเอ่ยชื่อชื่อหนึ่งออกมาเบาๆ
“อะไรนะครับ”
“มะ..ไม่มีอะไร เรากลับกันเถอะนะ เดี๋ยวจะไม่ทันฉลองกับเพื่อนๆ”
ซองมินพูดแล้วคล้องแขนคยูฮยอน ขยับผ้าพันคอให้เรียบร้อย ก่อนจะพากันออกเดิน
.
.
.
“คุณชายคยู พึ่งจะเสร็จมาได้นะมึง”
คำทักทายตามประสาเพื่อนฝูงถูกหยิบยื่นให้ผู้มาใหม่
“หลงกับซองมินนิดหน่อยน่า”
“กูก็นึกว่าจะหนีไปเค้าน์ดาวน์กันสองต่อสอง”
“แล้วนี่ไม่คิดจะแนะนำคนสวยข้างๆหน่อยหรอวะ คิบอม”
คยูฮยอนที่สังเกตแต่แรกแล้วว่าเพื่อนซี้ไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว เอ่ยถามแซวๆ
“ไม่ว่ะ”
ตอบกวนๆพร้อมกับเลื่อนมือไปโอบเอวคนที่นั่งอยู่ข้างๆ พร้อมซบลงไปที่ไหล่บางหน้าตาเฉย
“ทงเฮฮะ ลีทงเฮ”
“ภรรยากู”
คิบอมพูดเสริมทันควัน แล้วซุกหน้าเข้าไปใกล้ซอกคอหอมกรุ่น
เสียงหวานๆแนะนำตัวเสร็จสรรพ ทำให้ซองมินได้พุ่งความสนใจมายัง”ภรรยาคิบอม”เป็นครั้งแรก
...ทงเฮ
...คุณนางฟ้าคนนั้น
ตาใสเบิกโพลงด้วยความตกใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ คิดว่าเรื่องเมื่อครู่เป็นแค่ฝันไป หรือคิดไปเองแท้ๆ แล้วทำไมคุณนางฟ้าถึงมานั่งอยู่ตรงหน้านี่ได้ล่ะ
แล้วใครจะอธิบายได้ล่ะ ว่าเรื่องทั้งหมดมันคืออะไรกัน...นอกจาก...คุณนางฟ้าคนนี้
.
.
.
เวลาผ่านไป จนถึงเวลาที่จะย้างเข้าสู่ปีใหม่ ซองมินก็ยังไม่มีโอกาสเข้าใกล้ทงเฮซักที เนื่องจากมีมือปลาหมึกคิมคิบอมที่คอยเลื้อยไปตามตัวทงเฮอยู่ตลอดเวลา แล้วยังคยูฮยอนนี่อีก ที่ไม่ยอมปล่อยให้ซองมินอยู่ห่างตัว ...แล้วเค้าจะได้มีโอกาสถามมั้ย???
.
.
5...4..3...2...1...Happy New Year
.
.
แล้วก็มาถึง...ปีใหม่ที่ทุกคนรอคอย เพื่อที่จะได้เริ่มต้นอะไรใหม่ๆ เสียงหัวเราะเฮฮาดังขึ้นรอบตัว ทุกคนดูมีความสุขเหลือเกิน จะมีก็แต่ซองมินคนนี้นี่แหละ ที่ยังนั่งหน้ามุ่ย ทำหน้าสงสัยอยู่คนเดียว
“ซองมินครับ”
คยูฮยอนเขยิบตัวมานั่งชิดกับคนรัก
“หือ?”
.
.
“สุขสันต์วันเกิดนะครับ”
พูดเบาๆที่ข้างหู แล้วประทับจูบลงไปทีหนึ่ง ทำเอาคนหน้ามุ่ย เผลอยิ้มออกมาอย่างเต็มที่ แก้มขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขิน ก่อนที่จะถูกคนรักรวบเข้าไปในอ้อมกอดแสนอบอุ่นที่คุ้นเคย
“แล้วบอกผมได้มั้ย ว่าซองมินทำหน้ามุ่ยแบบนี้ทำไม”
นิ้วเรียวยาวจิ้มลงไปตรงกลางระหว่างคิ้วของซองมิน ที่ยังคงขมวดกันเป็นปมอยู่
“ไม่มีอะไรหรอกน่า >////<”
ตอบคนรักไป แล้วยิ้มกว้างให้ทีนึง เพื่อบอกว่า...ไม่มีอะไรจริงๆ
“ซองมินครับ ทงเฮมีของขวัญจะให้น่ะ”
คิบอมที่จูงมือทงเฮมา ชี้ไปที่กล่องของขวัญใบจิ๋วบนมือเรียวของทงเฮที่ยื่นออกมาตรงหน้าซองมิน
“สุขสันต์วันเกิดนะครับ”
“ขอบคุณนะฮะ”
ซองมินรับมา แล้วกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม
.
.
.
“ซองมินเปิดดูของขวัญรึยังครับ”
เจ้าของชื่อส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอื้อมหยิบของขวัญที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะเริ่มแกะ
.
.
.
สร้อยเส้นนั้น...
สร้อยรูปปลาสีชมพู...ในกล่องรูปปราสาทงดงามหลังนั้น...หลังเดียวกับที่ซองมินได้เข้าไป วันนี้
.
.
.
“เอ่อ...ทงเฮฮะ สร้อยเส้นนี้มัน”
ซองมินตัดสินใจถือสร้อยเส้นนั้นมาถามทงเฮถึงที่
ทงเฮหันมามอง ก่อนจะยิ้มให้ซองมิน
“เรากับคิบอมขอตัวกลับก่อนนะ”
“แล้วเจอกันใหม่”
ทิ้งท้ายด้วยการขยิบตาให้ซองมินทีหนึ่ง แล้วเดินจากไป...พร้อมคิบอม
**
ภายในปราสาทหลังงาม ...
“ทงเฮ...ทงเฮนี่หอมไปทั้งตัวเลยนะ”
“หยุดเลยนะ ไอ้แก้มป่อง”
“ก็นางฟ้าน่ารักนี่นา”
...The End…
Talk :: Happy New Year + Happy Birthday Sungmin ค่ะ ฟิคเรื่องนี้...แปลกอีกแล้ว เพ้อได้ใจไรเตอร์ ตกลงเรื่องนี้คยูมินเด่นหรือคิเฮเด่นคะ ? -*- ตั้งใจแต่งคยูมิน แต่ออกมาเป็นแบบนี้ ก้นะ...โบรินรักคิเฮสุดหัวใจ <3
สุดท้าย – อะไรบางอย่าง ก็อย่าถามเลย เพราะ...ไม่รู้เหมือนกัน มันเป็นฟิค อย่าคิดมากค่ะ
กรี๊ดดดด คิเฮ น่ารักกกก มากมาย บีจีสีชมพูงามมั่กมาก ><
อ่านฟิคแล้วมันจี๊ดคะ
มินนี่ คริสต์มาสก็ปล่อยให้เป็นสีเขียวกับสีแดงไปเหอะ
ยังไงๆวันของสีชมพูกับสีเขียวก็มีทุกวันไม่ใช่เหรอไง?
ยังไงๆความรักของมินนี่กับน้องโจก็ต้องยั่งยืนสิ วะฮ่าฮ่า ประทับใจฉากนี้ อ๊ากกก หวานมากมายคะ
ด๊องเป็นนางฟ้า กรี๊ดด น่ารักวุ้ย
แล้วคุณพี่เขยเอ่อ แนะนำได้ถูกใจจอร์ชมาก "ภรรยากู"
คุณพี่เขย เค้ารักคุณพี่เขยอ่ะ ><
สุขสันต์ปีใหม่และสุขสันต์วันเกิดซองมินด้วยน้า
สุขสันต์ปีใหม่ไรท์เตอร์ด้วยคะ
#1 By NAMXXX on 2007-12-31 05:10