Back to the ... ★

title : YoungWonHee…ตลอดไป
main : kibum x donghae
type : boy love
author : borin
date : 071224 - 071230
comment : ชื่อเรื่องที่คิดกับนุ่นตั้งแต่ตอนไปค่ายธรรมะของคณะ เมื่อเดือน..มิถุนา
คำเตือน :: จิต
ยองวอนฮี = 영원히 = ตลอดไป ..แล้วทำไมอีนี่ต้องแรดใช้ภาษาเกาหลี ...นั่นสิ คิคิ



Section 1 ::



“ฉันรักนายนะ ยองวอนฮี” คำรักหวานหูชวนหลงใหล ราวกับเป็นคำสัญญาว่าจะรัก...ตลอดไป ที่ถ้าใครได้ยินก็คงจะมีความสุข แต่ถ้ามันไม่ใช่อย่างนั้นล่ะ...
.
.
คำว่ารักของผม มีไว้เพื่อคนคนเดียว เค้าคนนั้นเท่านั้น...ที่ผมจะรักตลอดไป
แล้วความรักของเค้าล่ะ ทำไมถึงมีให้ใครมากมายแบบนี้
.
.
.
.
“ฉันรักนายนะ ยองวอนฮี” คำหวานถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากสวยได้รูปของลีทงเฮ ก่อนที่ริมฝีปากบางนั้น จะประทับเข้ากับริมฝีปากหนาของคนรัก...คิมคิบอม

เรียวลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดเข้ากับลิ้นเล็ก กวาดควานหาความหอมหวาน โลมเลียไปทั่วโพรงปาก มือหนาลูบไล้จากท้ายทอยของคนตัวเล็ก ไล้ผ่านคอเสื้อ ลงมายังแผ่นหลังเนื้อเนียน ลูบไล้ไปทั่วบริเวณเป็นจังหวะเดียวกับเรียวลิ้นที่โลมเลียไปทั่ว
.
.
.
.
ความรักถูกส่งผ่านไปพร้อมๆกับความอ่อนโยนลึกซึ้งที่มอบให้ จากคิบอม สู่ ทงเฮ คิมคิบอม รักลีทงเฮ มากเท่าที่คนคนหนึ่งจะรักได้ ความอ่อนโยนและความรักถูกมอบให้อย่างไม่ขาดสาย หากแต่ว่า สิ่งที่คิบอมได้รับกลับมานั้น...มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น

ลีทงเฮ ความรักของนาย แบ่งให้ฉันบ้างได้รึเปล่า...



**



“ทงเฮ คริสต์มาสปีนี้ไปเที่ยวไหนกันดีครับ” คิบอมเอ่ยขึ้นเบาๆชิดใบหูของคนรักบนตัก แล้วก็อดไม่ได้ที่จะกดจูบเบาๆลงไปที่กกหูของร่างบาง ทำให้ทงเฮขยับตัวไปมาด้วยความจั๊กจี้

“ขอโทษจริงๆนะ คิบอม ฉันอยากไปเที่ยวกับนายนะ แต่ฉันต้องไปทำธุระน่ะ” เอ่ยขอโทษขอโพยคนรัก พร้อมก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด

มือหนาโอบเอวคนตัวเล็กให้แน่นยิ่งขึ้น แล้วโยกไปมาเบาๆเป็นการปลอบ “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเข้าใจ”

“แต่ไม่ต้องห่วงนะ ตอนกลางคืนจะกลับมาอยู่กับคิบอมทั้งคืนเลย”
หันมาพูดชิดริมฝีปากคนรัก กดจูบเบาๆที่มุมปากแล้วลุกขึ้นเดินออกไปทันที

“ทงเฮอา ยั่วแบบนี้แล้วจะหนีไปง่ายๆหรอครับ”
คิบอมรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตามทงเฮไป แต่ก็ทันเห็นแค่เจ้าตัวดีโผล่หน้ามาแลบลิ้นให้ก่อนจะปิดประตูห้องหนีไป



**



วันหยุดแบบนี้ทงเฮกะจะใช้เวลาทั้งวันไปกับการช้อปปิ้งซื้อของขวัญปีใหม่ให้กับบรรดาคนพิเศษ ร่างบางออกจากบ้านแต่เช้าตรู่แล้วขึ้นรถไฟใต้ดินไปยังแหล่งช้อปปิ้งกลางใจเมือง

เช่นเดียวกับทงเฮ ฝูงชนจำนวนมากต่างก็มาเลือกซื้อของขวัญให้กับคนพิเศษ จนทำให้ถนนสายยาวเต็มแน่นไปด้วยผู้คน จนแทบไม่มีที่เดิน

“อ้ะ..” ร่างบางรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกจากข้างหลัง ไม่ทันที่จะได้หันไปโวยวาย ก็ถูกรวบเข้าไปในอ้อมแขนนุ่มนิ่มจากทางด้านหลัง นี่มันอะไรกันเนี่ย? อ้อมกอดแน่นขึ้นทุกทีๆ ราวกับถูกแกล้ง ทงเฮหันกลับไปมองทางด้านหลังทันที

“พี่ซองมินนนนน ^^” หยุดดิ้นทันทีที่พบว่าคนที่พยายามลวนลามนั้น คือพี่ชายสุดน่ารักของคิบอมนี่เอง ทงเฮยิ้มให้อย่างน่ารัก พร้อมๆกับที่ซองมินค่อยๆคลายอ้อมกอดให้หลวมขึ้น
.
.
.

“พี่ซองมินมาช้อปปิ้งเหมือนกันหรอฮะ” ทงเฮเริ่มถามขึ้น เมื่อถูกพี่ชายคนสวยจูงมือฝูงชนมานั่งในร้านกาแฟเล็กๆข้างทางได้สำเร็จ

ซองมินพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับ “กะจะมาซื้อของขวัญไปเซอร์ไพรซ์คยูฮยอนน่ะ .. ลืมแนะนำไปเลย ทงเฮ นี่เพื่อนพี่เองซีวอน ซีวอน นี่น้องสะใภ้เรา ชื่อทงเฮ”

“พี่ซองมินนนน” น้องสะใภ้ ครางชื่อซองมินเบาๆ ด้วยหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ

“ก็มันเรื่องจริงนี่ จะตกใจไปทำไม”

“ว๊า...มีแฟนแล้วหรอเนี่ย น่าเสียดายจังนะ น่ารักๆแบบนี้เนี่ย สเป็คผมเลย” พูดอย่างเดียวไม่พอ ยังจ้องคนตัวเล็กตาเป็นมันตามประสาคนเจ้าชู้

“ซีวอน อย่ามาม่อแถวนี้ คนนี้แฟนน้องเรา ห้ามๆๆ”

“เสียดายจริงๆนะเนี่ย”

“ซีวอนนนน ...ทงเฮอย่าไปสนใจเลย มันก็เจ้าชู้ไปเรื่อยงี้แหละ” พูดปรามเพื่อนรัก แล้วหันไปพูดกับน้องสะใภ้อย่างปลงๆ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเข้าใจ” ทงเฮพูดยิ้มๆให้กับซองมินและซีวอน

“แล้วนี่ซื้อของเสร็จรึยังเนี่ย ทงเฮ พี่ลากมานั่งคุยเฉยเลย ไม่ได้ถามว่าน้องซื้อของเสร็จรึยัง”

“อ๋อ เสร็จแล้วครับ กะจะเดินเล่นซักพักแล้วก็จะกลับ”

.
.
.

สองคนพี่ชาย – น้องสะใภ้ คุยกันเรื่อยเปื่อยซักพักก็แยกย้ายกันกลับ เนื่องจากซองมินอ้างว่าต้องรีบกลับไปทำอาหารมื้อเย็นให้คยูฮยอน 0.0 ส่วนทงเฮต้องไปทำธุระที่อื่นต่อ

.
.
.

“ทงเฮจะไปหาเพื่อนที่ตึก KH หรอ คอนโดซีวอนก็อยู่ตึกนั้นนี่ ทำไมไม่ไปด้วยกันล่ะ” ซองมินเมื่อซักไซ้น้องสะใภ้คนโปรดเป็นที่เรียบร้อยก็โบ้ยให้เพื่อนรักไปส่งเป็นการประหยัด

“เอ่อ ...ไม่รบกวนดีกว่ามั้งฮะ เดี๋ยวขึ้นรถไฟใต้ดินไป แป๊บเดียวก็ถึง” ทงเฮรีบปฏิเสธ พร้อมรวบถุงจำนวนมากที่ซื้อมา เตรียมจะเดินออกไป หากแต่ซองมินรั้งข้อมือบางไว้

“ดูสิ ของก็เยอะแยะ ให้ซีวอนไปส่งเถอะ ไม่ต้องกลัวมันหรอกน่า เห็นเจ้าชู้ๆแบบนี้ แต่ไม่มีอะไรหรอก”

ซองมินพูดเชิงบังคับ จนในที่สุดทงเฮก็ต้องจำใจไปกับซีวอนจนได้ ซองมินเดินมาส่งถึงรถซีวอน แล้วยืนโบกมือให้ ก่อนจะไปยืนรอคยูฮยอนที่บอกว่าจะมารับ



**



“เฮ้ออออออออออ” ทงเฮถอนหายใจยาวๆ โล่งใจที่พ้นออกมาจากซองมินเสียที

“ถอนหายใจทำไมครับ น้องทงเฮ”

ซีวอนจอดรถเข้าข้างทาง แล้วหันมาจ้องใบหน้าหวานของคนข้างๆ ทงเฮค่อยๆจ้องซีวอนตอบ ดวงตาสีชาสะท้อนความสงสัยภายในอย่างปิดไม่มิด

ดวงตาสองคู่ ทอดผ่านไปสู่กันและกัน หากแต่ไม่มีคำพูดใดๆมาอธิบาย
.
.
.
ไม่ต้องมีเลยต่างหาก
.
.
.

มือหนาของซีวอนรั้งใบหน้าหวานตรงหน้าให้เข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว แล้วประทับจูบอันหอมหวาน และร้อนแรงให้กับคนตรงหน้า ลิ้นร้อนถูกส่งเข้าไปความหาความหอมหวานภายใน ลิ้นเล็กของทงเฮก็ตอบสนองได้ดีไม่แพ้กัน สองฝ่ายต่างเกี่ยวรัด ตวัดรับกันเป็นอย่างดี แขนเรียวถูกส่งให้ไปโอบรอบคอคนตัวสูง รั้งให้เข้ามาใกล้ และแนบชิดมากขึ้น

“อื้ม..”

“อ้ะ...ไม่...” ทงเฮผลักร่างสูงตรงหน้าออก พร้อมหอบหายใจหนักถี่ เมื่ออีกฝ่ายเลื่อนริมฝีปากมาประทับจูบที่ลำคอระหงแทน

“ทำไมล่ะครับ เมื่อกี้ผมต้องอดทนแค่ไหน ทงเฮรู้มั้ย”

“ไม่ต้องมาอ้อนเลย ทำไมปล่อยให้พี่ซองมินมาทักฉัน” พูดพลางผลักใบหน้าหล่อจัดของคนตรงหน้า ที่พยายามจะเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

“ถ้าไม่เข้าไปทัก ผมก็ไม่ได้รู้น่ะสิ ว่าซองมินหวงน้องสะใภ้คนนี้แค่ไหน” แขนยาวโอบรอบเอวเล็กอย่างฉวยโอกาส

“พี่ซองมินก็เป็นแบบนี้ล่ะน่า เรียกฉันแบบนี้ทุกทีเลย”

“แล้วทงเฮไม่อยากเป็นน้องสะใภ้ของพี่ชายผมบ้างหรอครับ” ได้โอกาสยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าหวานๆทีละนิดๆๆ

“บ้าน่า ไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้นแหละ ฉันไม่ชอบการผูกมัด นายก็รู้นี่”

“ครับ ผมรู้ ว่าแต่ ทำไมไม่บอกซองมินไปล่ะ ว่าคอนโดเพื่อนที่ว่าน่ะ มันคือห้องผม” พูดจบแล้วก็ฝังจมูกโด่งได้รูปเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นของคนตัวเล็ก

“ไอ้บ้า ขับรถต่อไปเลยนะ ไม่งั้นก็ไปส่งฉันที่บ้าน”

ทงเฮตัดบทแล้วนั่งกอดอก ทำให้ซีวอนจำใจลาจากสัมผัสหอมหวานตรงหน้า แล้วขยับตัวตั้งใจขับรถไปยังคอนโดของตัวเอง

“ห้ามทำเป็นรอยด้วย!!”
ทิ้งท้ายอีกหนึ่งที ก่อนจะกลับไปนั่งทำหน้าบู้กอดอก ส่วนอีกคนน่ะหรอ...ยิ้มจนหน้าบานไปแล้วเรียบร้อย



**



โน้ตแผ่นเล็กๆถูกแปะไว้บนตู้เย็นขนาดกลาง
“ไปช้อปปิ้ง บ่ายๆกลับ รักนายนะ...ยองวอนฮี”

คิบอมเดินไปเดินมาอย่างร้อนใจ ตาสีเข้มจ้องไปยังนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังทุกๆสามนาที สลับไปกับการจ้องกระดาษโน้ตแผ่นเล็กนั่น บ่ายๆ ก็อ่านไม่ผิดนี่ ย้อนกลับไปดูนาฬิกาอีกครั้ง มันบอกว่าตีสองใช่มั้ย ไม่ใช่บ่ายสอง!! โทรไปก็ไม่รับ ทงเฮหายไปไหนกันนะ ??

Section 2 ::

“ทงเฮ ไปไหนมาครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงไขกุญแจที่ประตูหน้าบ้าน ร่างสูงที่นอนอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่ว่าเสียงนั้นทำให้ตื่น แต่ว่า...ยังไม่ได้นอนต่างหาก

“ทำงาน”

“ทำงานอะไร กลับถึงบ้านหกโมงเช้าแบบนี้น่ะ”

“อย่าพึ่งมาเซ้าซี้ได้มั้ย คิบอม ฉันเหนื่อย” ทงเฮบอกปัดแล้วเดินเข้าห้องปิดประตูไป โดยไม่เหลียวหลังหันหลับมามองคิบอมเลยซักนิด

.

.

.

คิบอมไม่ได้เสียใจ ไม่สิ ชินไปซะแล้วสินะ

.

.

.

ถ้าหมดรักกันแล้ว ยังจะรั้งเอาไว้ทำไม ทนอยู่ไปแบบนี้ เพื่ออะไรกัน..ทงเฮ ผมคงไม่มีสิทฑิ์อะไรอีกแล้ว ใช่มั้ย

.

.

หมดรักกัน...หรือว่า ไม่เคยรักตั้งแต่แรกแล้ว

**

หลังจากปิดประตูปิดกั้นการมองเห็นของคิบอมแล้ว ร่างบางของทงเฮก็เริ่มสั่นทีละนิดๆ ขาก็ดูเหมือนไม่มีเรี่ยวแรง ทรุดลงเอาดื้อๆที่ข้างประตู สายน้ำใสๆไหลรินจากดวงตาคู่สวย ไหล่บางขยับขึ้นลงตามแรงสะอื้น ลีทงเฮนั่งร้องไห้อย่างอ่อนแรง แต่กระนั้น...ก็ยังไร้เสียงสะอื้น

.

.

.

คิบอม ฉันขอโทษ

.

.

.

ฉันขอโทษ...ทำไมกันนะ ทำไมร่างกายถึงไม่ยอมทำตามหัวใจ

ร่างกายสกปรกโสมมแบบนี้ ไม่คู่ควรกับความรักของนาย เลยซักนิด

.

.

.

ร่างบางค่อยๆจรดปลายโลหะบางๆลงบนข้อมือ จรดมันลงบนรอยเดิม หนึ่งในสามของมัน น้ำสีแดงเข้มค่อยๆไหลรินออกจากรอยนั้น ทีละนิด ทีละนิด

ขอโทษนะ คิบอม แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะเอาเลือดชั่วๆพวกนี้ออกไป ออกไปให้หมด ก่อนที่จะไปกอดนาย

รอยแผลนี่ ไม่เจ็บซักนิด มันต้องไม่เจ็บ เพราะร่างกายนี้ มันไม่ใช่ของฉัน

น้ำใสสะอาด ถูกเปิดออกจากก๊อกสีเงินวาว ร่างบางจ่อรอบแผลที่ข้อมือเข้าไปให้สัมผัสกับน้ำ แสบ แสบจนจะขาดใจ ริมฝีปากบางเม้มแน่นจนเป็นสีขาวซีด นิ้วมือเกร็ง จิกเข้ากับฝ่ามือ

.

.

เจ็บ

เจ็บซะ ลีทงเฮ รู้สึกตัวเสียที

เจ็บซะ ให้มันสาสมกับสิ่งที่ทำลงไป รู้ตัวเสียที

ผ้าพันข้อมือสีเนื้ออ่อนถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง พันมันลงไปบนข้อมือบาง ให้แน่น แน่นจนชา...

ร่องรอยน้ำตาบนใบหน้า ถูกล้างออกด้วยน้ำสะอาด จนหมดจดเกลี้ยงเกลาเหมือนเดิม

รอยยิ้ม ถูกแต่งแต้มลงไปบนดวงหน้าหวาน

สมบูรณ์แบบแล้ว ..สำหรับ ทงเฮ..ของคิบอม

**

คิมคิบอมกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงห้องนอน ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนติดบุหรี่ จะสูบก็เฉพาะเวลามีเรื่องต้องคิด แล้วช่วงนี้มันก็มีเยอะเสียด้วยสิ

แล้วก็ไม่ใช่ว่าลีทงเฮจะไม่รู้นิสัยของคิบอมในข้อนี้ ร่างบางรีบสาวเท้าเข้าไปหาคนรัก หยิบบุหรี่ออกจากปากแล้วโยนมันลงบนพื้น ต่อด้วยการกระทืบอย่างแรง จนไฟแดงๆตรงปลายดับไปอย่างไม่เหลือเค้า

.

.

.

“เป็นอะไรไป”

ทงเฮเงยหน้าถามคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง ทงเฮไม่ชอบให้คิบอมสูบบุหรี่ และไม่ชอบสาเหตุของมันเอาซะเลย รู้ ทงเฮรู้ดี ว่าคิบอมกังวลเรื่องอะไร ร่างบางยืนจ้องหน้าคนรัก ก่อนจะถูกรวบเข้าไปในอ้อมกอดแข็งแรง อบอุ่น

ทงเฮซุกหน้าเข้ากับอกแกร่งที่ถูกหยิบยื่นให้ อย่างหาที่พึ่งพิง ไร้คำพูดใดๆ มีเพียงสัมผัส จากกายถึงกาย แล้วใจของสองคนล่ะ...สัมผัสกันได้มั้ย...

.

.

.

แขนเรียวค่อยๆเลื่อนขึ้นไปโอบหลังของคนรัก กระชับกอดให้แน่นขึ้นอีก ราวกับว่า ไม่อยากคลายอ้อมกอดนี้ ..ตลอดไป

“คิบอมกอดเราอย่างนี้ตลอดไปได้มั้ย”

คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นถามคนตรงหน้า คิบอมไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่กระชับอ้อมกอดให้แน่นแทนคำสัญญา ก่อนจะผลักทงเฮออก แล้วจูงมือคนรักเข้าไปในห้องนอน

.

.

.

สัมผัสอ่อนโยนชั่วครู่ ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนแรง หากแต่แฝงเอาไว้ซึ่งความทนุถนอม ริมฝีปากประกบเข้าหากัน เรียวลิ้นร้อนถูกส่งไปควานหาความหอมหวานภายใน อีกฝ่ายก็ตอบรับได้ดีไม่แพ้กัน ลิ้นเล็กตอบรับความร้อนรุ่มที่สอดเข้ามา พร้อมกับตวัดเกี่ยวกันอย่างเต็มใจ มือหนาประคองดวงหน้าหวานไว้อย่างอ่อนโยน ในขณะที่ทงเฮคล้องแขนเอาไว้ที่คอของคนรัก

เสื้อตัวบางและกางเกงตัวสวยถูกถอดออกอย่างง่ายดาย และรวดเร็ว ในขณะที่ลิ้นร้อนยังคงทำหน้าที่ต่อไป มือหนาก็ค่อยๆเลื่อนลงมาสัมผัสตามผิวกายเนื้อเนียน ลูบไล้ไปมาอย่างหลงใหล ดวงตาคมมองไปยังแผ่นอกขาวกระจ่างตา มือหนาลากผ่านร่องรอยจางๆบนนั้น ทีละรอย ทีละรอย แล้วใช้ริมฝีปากดูดเม้มทับรอยนั้น ทีละรอย ทีละรอย

.

.

ทงเฮ เป็นของ คิบอม

ทงเฮ เป็นของ คิบอม คนเดียวแล้ว

.

.

“อ๊ะ ...คิบอม”

ทงเฮเหมือนจะพึ่งนึกอะไรได้ มือบางผลักหน้าอกคนรักให้ออกห่าง

รอยพวกนั้น .. ใช่แล้ว ทั้งๆที่เค้าห้ามแล้วห้ามอีก มันก็ยังมีรอย ...นายนั่น

ร่างบางพยายามรั้งตัวออกจากคนตรงหน้า พร้อมกับบิดลำตัวให้หันไปอยู่อีกทาง ถึงจะรู้ว่าไม่ทัน...คิบอมเห็นมันแล้ว แต่ก็อยากจะปิด จะลบยังไงให้มันหายหมดไปนะ

มือยาวๆเลื่อนมาคล้องรอบเอวบางไว้ แล้วรั้งให้หลังบางเข้าไปชิดกับอกกว้างของตน

.

.

“ทงเฮ เป็นของ คิบอม นะ”

เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ก่อนจะประทับจูบลงเบาๆ

“แล้วก็จำไว้ว่า คิบอม คนนี้ เป็นของทงเฮ คนเดียว”

.

.

รั้งร่างบางให้หันกลับมามองหน้ากัน ก่อนจะประทับจูบเข้าที่ริมฝีปากของทงเฮ อีกครั้ง และ อีกครั้ง แล้วละจากริมฝีปากหอมหวานนั้น ริมฝีปากของคิบอมลากผ่านแผ่นหน้าอกเล็ก ผ่านติ่งไตไวต่อความรู้สึกนั้น ลงไปทางด้านล่าง มือร้อนลากผ่านเอวคอด ไปยังสะโพกสวย แล้วกุมส่วนอ่อนไหวตรงกลางลำตัวของร่างบางเอาไว้ รูดไปมา ริมฝีปากปรนเปรอจูบให้ไม่ขาดสาย ร่างบางบิดเร่าด้วยความเสียวกระสัน

“อ้ะ ... คิ บอม”

ร่างบางกระตุก ก่อนจะปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาเปรอะหน้าท้องเนียนเรียบ ทงเฮหอบหายใจแรง ใบหน้าแดงระเรื่อพร้อมเหงื่อประปรายจากความร้อน และอารมณ์ที่ยังไม่ดับไป

“เจ็บ...”

ร่างบางครางลั่น เมื่อรู้สึกได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่สอดเขามาภายในร่างกาย

“ใจเย็นนะ คนดี อย่าเกร็งนะครับ”

ร่างสูงหยุดเคลื่อนไหว พูดปลอบ แล้วประกบจูบอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆขยับตัว ทีละนิด แรงขึ้น แรงขึ้น ทงเฮค่อยๆขยับสะโพกตามร่างสูง ทั้งสองขยับร่างกายไปเป็นจังหวะเดียวกัน ถ่ายทอดความรู้สึก ส่งผ่านไป

.

.

“อ๊า ทงเฮ”

“อ๊า คิบอมม”

สองเสียงประสานเป็นหนึ่งเดียว พร้อมกับการปลดปล่อยของคิบอม น้ำอุ่นๆถูกปล่อยเข้าสู่ร่างของทงเฮ

**

“ทงเฮ แต่งตัวจะไปไหนครับ”

แขนยาวรั้งเอวคนรักที่กำลังแต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอกแล้วถามเบาๆที่ข้างหู

“ไม่ต้องมาอ้อนเลย คิบอม ฉันต้องไปทำงานแล้ว”

“ตอนเย็นแบบนี้เนี่ยนะ”

“ก็กะจะไปดูความเรียบร้อยที่แกลอรี่หน่อยน่ะ ใครไม่รู้ทำให้ไม่ได้ไปทำงานตอนเช้า”

ศิลปินแบบทงเฮ ก็ทำงานไม่เป็นนเวลาแบบคนอื่นเค้าล่ะนะ

“พูดแบบนี้ไม่ต้องไปเลยดีมั้ยครับ”

“ฉันไปแล้วนะ คิบอม”

กดจูบเบาๆที่ริมฝีปาก ก่อนจะละออก คว้ากระเป๋าใบเก่งแล้วเดินออกไป

**

วันนี้ทงเฮตั้งใจขับรถมายังแกลลอรี่เอง ทงเฮเลี้ยวรถเข้าไปยังที่จอดรถ ก็พบว่ามีรถอีกคันจอดอยู่แล้ว ร่างบางยิ้มกับตัวเอง คว้ากระเป๋า กุญแจแล้วลงจากรถ

ประตูกระจกใสถูกผลักเปิดออก พร้อมกับที่ร่างบางแทรกตัวผ่านเข้าไป ทงเฮเดินตรงเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัว ที่เปิดประตูแง้มอยู่แล้ว

.

.

.

“วันนี้เราไม่ได้นัดกันไม่ใช่หรอฮะ พี่ยองอุน”

เสียงหวานดังขึ้น ก่อนจะกระโดดขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงาน ตรงหน้าคนอีกคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนุ่ม

“ใช่ ไม่ได้นัด แล้วทงเฮมาทำไมล่ะ วันนี้แกลลอรี่ปิดไม่ใช่หรอ”

มือหนารั้งเอวเล็กให้เข้าใกล้มากขึ้น แล้วรั้งให้คนตัวเล็กลงมานั่งบนตักกว้างหันหน้าเข้าหากัน

ทงเฮไล้นิ้วมือไปบนใบหน้าของยองอุน จากแก้ม มาวนรอบริมฝีปาก นิ้วหัวแม่มือคลึงไปบนริมฝีปากหนานั่น ก่อนจะละมือออก แล้วประกบริมฝีปากลงไปเบาๆเร็วๆก่อนจะถอนออก

ยองอุนไม่ปล่อยให้ร่างบางยั่วอยู่แบบนี้ฝ่ายเดียว ร่างหนาจับมือของทงเฮที่ประคองจับไว้ที่หน้าของเขาออก แล้วประกบริมฝีปากลงไปที่ริมฝีปากบางนั้น อย่างรุนแรง หนักหน่วง และร้อนแรง

มือหนาค่อยๆลูบไล้เข้าไปในเสื้อตัวบาง ลูบไปทั่วแผ่นหลังเนียน แล้วกระตุกเสื้อตัวบางนั่นออกอย่างง่ายดาย

“เพราะอย่างนี้เองหรอ ทงเฮถึงมาช้า”

ยองอุนลากมือผ่านรอยแดงช้ำที่มีอยู่กระจายไปตามแผ่นอกขาวๆ รวมไปถึงซอกคอหอมกรุ่น

.

.

“จะทำยังไงกับมันดีนะ”

.

.

.

Section 3 :: The End

“เพราะอย่างนี้เองหรอ ทงเฮถึงมาช้า”

ยองอุนลากมือผ่านรอยแดงช้ำที่มีอยู่กระจายไปตามแผ่นอกขาวๆ รวมไปถึงซอกคอหอมกรุ่น

.

.

“จะทำยังไงกับมันดีนะ”

.

.

.

“อย่านะ”

ทงเฮดันอกหนาของคนตรงหน้าออกอย่างแรง แล้วลุกออกจากตักของคนตรงหน้า

“พี่ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรกับมันทั้งนั้น”

มือเล็กรวบเสื้อตัวบางมาใส่ แล้วรีบติดกระดุม จัดให้เข้าที่

“ทงเฮ นายมาหาพี่เองนะ”

“ก็แค่เผลอเท่านั้นแหละ”

จัดการกับเสื้อผ้าตัวเองเสร็จก็คว้าข้าวของขึ้นมาสะพาย แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

.

.

.

ร่างบางทรุดตัวลงนั่ง แล้วปิดประตูรถคันเก่ง

เหนื่อย เหนื่อยใจจริงๆ เมื่อไหร่กัน จะบังคับตัวเองได้ซักทีนะ

คิบอม ฉันขอโทษนะ ทงเฮขอโทษ

.

.

รถยนต์สีดำสนิทถูกขับออกจากที่จอดรถแกลลอรี่ชื่อดังด้วยความเร็วเกินกว่ากำหนด หากแต่ร่างบางที่กำลังบังคับมันนั้นกลับไม่ใส่ใจ ในใจคิดเพียงแต่ว่า..จะต้องกลับไปถึงบ้านให้เร็วที่สุด กลับไป...ลบความผิด

**

ทงเฮกระชากประตูให้เปิดออก แล้ววิ่งเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจคนที่นั่งดูทีวีเพลินๆอยู่ในห้องนั่งเล่น

ประตูห้องนอนถูกกระแทกปิด ความวุ่นวายปึงปังเมื่อครู่กลับเงียบสงบลงเหมือนเดิม คิมคิบอมเพียงแค่ถอนหายใจ สายตายังคงจ้องมองไปยังภาพเคลื่อนไหวในจอตรงหน้า ไม่ยากหรอก ที่จะเดาว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังประตูบานนั้น

.

.

.

ทงเฮฉีกผ้ายืดสีอ่อนที่พันไว้บริเวณข้อมือออก แล้วจรดปลายมีดคมคู่ใจลงไปบนรอยแผลหนึ่งในสามที่เรียงอยู่อย่างจงใจบนข้อมือบาง มันนานเท่าไหร่แล้วนะ กี่ครั้งแล้ว กับการลงโทษตัวเองแบบนี้ นานจนยากจะจำ หรือบ่อยจนบอกไม่ได้กันแน่

คิบอม ฉันขอโทษ

ปลายมีดถูกกดลงไปบนรอยแผลนั้น กดลงไป กดลงไป รอยแผลที่แดงช้ำเริ่มมีเลือดไหลทะลักออกมา ราวกับน้ำตาแทนความเสียใจ ...ที่ทำผิดต่อคนรัก ครั้งแล้ว ครั้งเล่า

น้ำข้นสีสดไหลรินเปรอะไปทั่วข้อมือบาง จนเริ่มหยดลงบนพื้นพรมสีอ่อน หากแต่ร่างบางก็ยังไม่ใส่ใจ ยังคงเพิ่มแรงกดลงไปบนรอยแผลนั้น น้ำตาใสไหลรินจากดวงตาผ่านแก้มใส มายังคางมนแล้วหยดลงไปไหลรวมกับน้ำสีเข้ม

เกลียด เกลียดตัวเองเหลือเกิน

สกปรก จนอยากใช้น้ำสีแดงเข้มนี่ มาชะล้างความสกปรกออกไปให้หมด

เจ็บ แต่เจ็บแค่นี้คงไม่เป็นไร

เพื่อคนที่รักที่สุด ทำเพื่อคิบอม ทำตัวให้ใสสะอาด เพื่อคิบอม เท่านั้น

ทงเฮเดินเข้าไปในห้องน้ำ จัดแจงถอดเสื้อผ้าออก แล้วจ้องมองตัวเองผ่านกระจกบานโตตรงหน้า

ดวงตานี้สินะ ที่มองคนอื่น...ทำให้คิบอมต้องเจ็บปวด

แก้มตรงนี้ ที่ให้คนอื่นสัมผัส...ทำให้คิบอมต้องเจ็บปวด

ริมฝีปากนี้ ที่จูบคนอื่น...ทำให้คิบอมต้องเจ็บปวด

ยิ้มแบบนี้ใช่มั้ย ที่มีให้กับคนอื่น...ทำให้คิบอมต้องเจ็บปวด

ร่างกายนี้ ที่ผ่านคนมามากมาย...ทำให้คิบอมต้องเจ็บปวด

คนคนนี้สินะ...ทำให้คิบอมต้องเจ็บปวด

ถ้าทุกอย่างหายไป ...คิบอมคงไม่ต้องเจ็บปวดอีกสินะ

คงจะดีที่สุด หากลีทงเฮหายไป ...จากโลกนี้

มือเรียวยังคงกำด้ามมีดสีเงินวาวแน่น เปลี่ยนไปจับมันไว้ในท่าที่ถนัด ให้ปลายคมมีดจ่อตรงกับตำแหน่งหน้าอกตรงกลางเฉียงไปทางซ้าย...ตำแหน่งของหัวใจ

ดวงตาสวยเบิกกว้าง พร้อมกับที่ปลายมีดค่อยๆจรดลงไป บนผิดขาวละเอียด ที่ยังคงมีรอยแดงอยู่ประปราย

.

.

.

.

“ลีทงเฮ!!”

มีดด้ามคมถูกปัดออกจากมือบางที่กำลังสั่นเทาลงไปนอนนิ่งอยู่บนพื้นกระเบื้อง ก่อนที่ร่างบางจะถูกรวบเข้าสู่อ้อมกอดแข็งแรงอันคุ้นเคยจากทางด้านหลัง แข็งแกร่งและอบอุ่นที่สุด ไหล่บางเริ่มสั่นไปตามแรงสะอื้น

ยิ่งอ้อมกอดของคิบอมแน่นมากขึ้นเท่าไหร่

แรงสะอื้นของทงเฮก็มากขึ้นเท่านั้น

และ..หัวใจดวงนี้ ก็จะยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก

“ทำแบบนี้ทำไมกัน ไม่รักกันแล้วใช่มั้ย”

เปียก หลังบางของทงเฮสัมผัสได้ถึงน้ำ คิบอมร้องไห้ เพราะเค้าอีกแล้วใช่มั้ย

“ฉันทำให้คิบอมต้องเจ็บอีกแล้วใช่มั้ย ทงเฮทำให้คิบอมต้องร้องไห้อีกแล้ว ฉันไม่น่าลืมล็อคประตูเลยเนอะ”

“ทั้งๆที่ฉันจะจากคิบอมไปแล้วแท้ๆ คิบอมจะได้ไม่ต้องเจ็บอีกไง ไม่ดีใจหรอ”

ฝืนยิ้มให้กับคนรักผ่านทางกระจก มือเรียววางลงบนมือหนาที่เกาะกุมอยู่บริเวณเอวคอด

“ลีทงเฮ รู้ตัวรึเปล่า ว่ากำลังจะทำอะไร”

“กำลังจะทำให้คิบอมไม่ต้องเจ็บปวดเพราะลีทงเฮไงล่ะ ฉันเป็นคนดีใช่มั้ย คิบอม”

รอยยิ้มยังคงประทับอยู่บนใบหน้าไม่จางหาย ยิ้มที่ปาก แต่ดวงตากลับเศร้าเหลือเกิน

“ลีทงเฮ มีสติหน่อยได้มั้ย ขอร้องล่ะ”

คิบอมตะโกนลั่นอย่างสุดจะทน คำพูดของคิบอมเรียกสติของทงเฮกลับมา ร่างบางหุบรอยยิ้มจอมปลอม แล้วเริ่มทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรง ปล่อยโฮสะอื้นออกมาเต็มที่

คิบอกรั้งร่างบางที่กำลังทรุดตัวลงกับพื้นทีละนิดเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งอีกครั้ง อ้อมกอดนี้ ที่มีไว้เพื่อลีทงเฮเพียงคนเดียว ตลอดมา และตลอดไป

.

.

.

.

“คิบอม ฉันขอโทษ ทงเฮขอโทษนะ”

ริมฝีปากบางพร่ำเพ้อพูดประโยคเดิมๆ

ขอโทษ ที่ทำให้คิบอมต้องเจ็บอีก ขอโทษกับทุกๆอย่าง

.

.

.

ทำไมคิบอมจะไม่รู้ ว่าทงเฮขี้เหงา อยู่คนเดียวไม่ได้

ทำไมคิบอมจะไม่รู้ ว่าทงเฮเป็นโรคขาดความรัก ต้องการคนเอาใจใส่...มากกว่าหนึ่งคน

ทำไมคิบอมจะไม่รู้ ว่าทงเฮเป็นคนคิดมากขนาดไหน

แล้วทำไมคิบอมจะไม่รู้ ว่าทงเฮต้องเจ็บตัวก็เพราะว่า...ทงเอรักคิบอมที่สุด

แต่ทงเฮกลับไม่เคยรู้เลย...ว่าคิบอมสามารถให้ความรักกับทงเฮได้ มากกว่าที่ทุกๆคนมีให้ทงเฮรวมกันเสียอีก

เพราะคิบอมรักทงเฮที่สุด...รักมากกว่าทุกสิ่ง

.

.

.

.

“อื้มม” ร่างบางขยับตัว พร้อมกับครางเบาๆ ทงเฮเริ่มรู้สึกตัวหลังจากร้องไห้อย่างหนักจนเพลีย บวกกับร่างกายที่เสียเลือดไปจำนวนมากเริ่มอ่อนเพลีย ทำให้คนที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆเตียงรีบเข้ามาดูอาการอย่างเป็นห่วง

“ไปโรงพยาบาลหน่อยมั้ย ทงเฮ”

เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง หลังจากเห็นดวงหน้าซีดเซียวจนน่ากลัวของคนรัก แผลที่ข้อมือ ถูกล้าง ทายาและพันผ้าพันแผลอย่างประณีตเรียบร้อยแล้ว แต่เสียเลือดจำนวนมากขนาดนั้น ...

ร่างบางส่ายหัวเบาๆ แล้วยื่นมือมาจับมือหนาของคิบอมเอาไว้ คิบอมกระชับมือนุ่มนิ่มนั้นแล้วเลื่อนมืออีกข้างไปกุมไว้อีกทีหนึ่ง ...เพื่อเพิ่มความมั่นใจ

“คิบอม ...”

“หือ”

“ฉันขอโทษนะ”

“ไม่เอาแล้วนะครับ อย่าพูดคำนี้อีกเลยนะ”

“แต่คิบอมต้องเจ็บเพราะฉัน ฉันมันเลว เกินไป”

“ผมรักทงเฮนะ ผมพร้อมจะให้อภัยทงเฮเสมอ ไม่ว่าเรื่องอะไรก้ตาม”

“ฉันมันไม่คู่ควรกับความรักของคิบอมหรอก ฉันมันสกปรกเกินไป”

“ลีทงเฮ เลิกพูดแบบนี้ได้แล้ว”

“แต่สัญญาได้มั้ย ว่าต่อไปจะไม่ไปทำแบบนั้นกับคนอื่นอีก”

“นายรู้”

ดวงตาสวยเบิกกว้าง คิบอมรู้มาตลอดงั้นหรอ น้ำใสๆเริ่มเอ่อที่ขอบตาคู่สวยที่ยังคงบวมแดงอีกครั้ง ไหล่บางสะอื้นเบาๆ คิบอมค่อยๆรับร่างบางเข้าสู่วงแขน

คิบอมพยักหน้าเบาๆ “ผมรู้ แต่ไม่ว่าทงเฮจะทำไปเพื่ออะไร ผมเข้าใจเสมอนะ”

“ไม่ได้อยากทำ แต่บังคับไม่ได้”

“เลยต้องมาทำร้ายตัวเองแบบนี้น่ะหรอ”

ทงเฮพยักหน้าเบาๆ แล้วซุกหน้าเข้ากับอกกว้าง อบอุ่นที่สุด ไม่มีอะไรเทียบได้อีกแล้ว คิมคิบอม

“งั้นผมจะเป็นคนบังคับทงเฮเอง”

คิบอมพูดให้ความมั่นใจ ก่อนจะเชยคางคนในอ้อมกอดขึ้นมา แล้วประทับจูบลงไปบนริมฝีปากซีดเซียว อ่อนโยน ลึกซึ้งและเนิ่นนาน เพื่อแทนคำสัญญา คำรัก ตลอดไป...

“ฉันรักนาย ทงเฮรักคิบอม” เท่านั้น ไม่ต้องสัญญาว่าตลอดไป แค่ทงเฮรักคิบอม เท่านั้น

**

ท่ามกลางหิมะโปรยปราย และผู้คนมากมายที่ออกมาเฉลิมฉลองในเทศกาลปีใหม่ ปรากฏร่างสองร่างเดินเคียงคู่กันไป สองมือจับกุมกันไว้ สองกาย สองใจ แต่เต้นไปด้วยจังหวะเดียวกัน

“ทงเฮครับ”

คิบอมเรียกชื่อคนรัก พร้อมกับดึงรั้งมือเบาๆให้ยกสูงขึ้น ก่อนจะบรรจงใส่สร้อยข้อมือสีเงินวาวให้ที่ข้อมือบาง

“ใส่ทับมันไว้ ห้ามถอด ขอให้คิบอมติดตัวอยู่กับทงเฮตลอดเวลานะครับ สร้อยเส้นนี้ มันบอกว่า คิบอมรักทงเฮ”

ใส่เสร็จสรรพก็ยกขึ้นจูบเบาๆที่ข้อมือนั้น

“สุขสันต์ปีใหม่ แล้วเราจะมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันนะครับ”

ไม่ว่าทงเฮจะผ่านอะไรมา เคยเป็นยังไง คิบอมไม่สนใจ รู้เพียงแค่ว่า...คิบอม รัก ทงเฮ

ทงเฮไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยิ้ม ยิ้มและยิ้ม ทั้งที่ปาก ดวงตาและหัวใจ

.

.

.

.

“ทงเฮว่าคนนั้นหน้าคุ้นๆมั้ย”

คิบอมชี้ไปในกลุ่มชนตรงหน้า วุ่นวาย หลากหลาย แต่ทงเฮก็มองเห็นได้

“พี่ฮีชอล”

ปากบางขยับเอ่ยเป็นชื่อหนึ่งคนที่คุ้นเคย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ คิบอมรีบกระชับมือที่กุมกันอยู่ให้แน่นขึ้น แล้วพาออกเดินไปจากตรงนั้น

...ผมจะบังคับทงเฮเอง...

**

ยองอุน ซีวอน ฮีชอล...ยอง วอน ฮี

รวมกับสร้อยข้อมือเส้นนั้น...ที่บอกว่าคิบอมรักทงเฮ

ประทับที่ข้อมือของทงเฮว่า...คิบอมรักทงเฮ ยองวอนฮี ...คิบอมจะรักทงเฮตลอดไป

...The End…

edit @ 30 Dec 2007 18:03:56 by 보린이